Βαλκανιζατέρ 2018

Οι Νέες Εβρίδες είναι ένα σύμπλεγμα νησιών στον Ειρηνικό που βρίσκονταν υπό την κοινή κατοχή των Άγγλων και των Γάλλων μέχρι το 1980. Με την ανεξαρτησία του νησιώτικου κράτους προέκυψε το ζήτημα του ονόματος.

Προφανώς, δεν υπήρξαν ιδιαίτερες διαμάχες με τους λιγοστούς κατοίκους των νήσων Εβρίδων στα ανοιχτά της Σκωτίας ούτε χρειάστηκε η μεσολάβηση της ειδικού απεσταλμένου του ΟΗΕ Ντόλυς Πάρτον, προκειμένου να βρεθεί κάποια συμβιβαστική λύση.

Οι ίδιοι οι κάτοικοι των νησιών του Ειρηνικού επέλεξαν για την χώρα τους το όνομα Βανουάτου.

Ήρεμα και χαλαρά πέρασαν από το καθεστώς της παλαιάς αποικιοκρατίας των Αγγλογάλλων, στην νεο-αποικιοκρατία των Αυστραλών, αλλάζοντας μονάχα το όνομα και την σημαία τους.

Προς το παρόν, δεν έχουν ακόμη αναγκαστεί από τους κατοίκους της χώρας των καγκουρό να εγκαταστήσουν στο έδαφος τους κανένα στρατόπεδο συγκέντρωσης προσφύγων, όπως υποχρεώθηκαν να κάνουν οι γείτονές τους στο Ναούρου.

Το μέλλον, όμως, είναι άγνωστο για τους ιθαγενείς η οικονομία των οποίων βασίζεται αποκλειστικά και μόνο στον τουρισμό και στην αλιεία.

Φαίνεται, πάντως, πως το όνομα «Νέες Εβρίδες» προέκυψε όταν ο Άγγλος εξερευνητής του 19ου αιώνα Κουκ δίπλωσε τον χάρτη και τότε η θέση των νησιών έπεσε πάνω στο σκωτσέζικο αρχιπέλαγος των Εβρίδων.

Καμία σχέση, βέβαια, αλλά δεν γ@μιέται, πού να ψάχνουμε για νέα ονόματα και σιγά να μην ρωτήσουμε τους ιθαγενείς να μας πουν πώς οι ίδιοι ονομάζουν τον τόπο τους.

Θα τα πούμε Νέες Εβρίδες.

Κι έτσι έμεινε, τουλάχιστον μέχρι το 1980.

Στις παλιές Εβρίδες, βέβαια, δεν πήραν χαμπάρι τίποτα από ό,τι έγινε πίσω από τους πλάτες τους.

Ούτε συλλαλητήρια υπήρξαν, για να διαμαρτυρηθούν που μια δράκα απολίτιστων Μελανήσιων έβαζε χέρι –δια του ονόματος– στην ένδοξη ιστορία και στις παραδόσεις του λευκού σαν το γάλα κέλτικου έθνους.

Αρκέστηκαν στο πρόθεμα «Νέες» και δεν έδωσαν συνέχεια στο θέμα.

Αν είχε γίνει καμία μ@λακία στο δίπλωμα του χάρτη τότε και το αρχιπέλαγος του Ειρηνικού έπεφτε πάνω στην Σπάρτη, ίσως ο πλοίαρχος Κουκ να είχε ονομάσει τα νησιά αυτά «Νέα Σπάρτη» και να είχε προσβάλει -άθελά του- την ψυχή ενός ολόκληρου έθνους: του ελληνικού έθνους.

Να είχαμε από την δεκαετία του ογδόντα και νωρίτερα εθνικά συλλαλητήρια με συνθήματα, όπως «ο Λεωνίδας ήταν Έλληνας» και «η Σπάρτη είναι Ελληνική».

Το πιο πιθανό, βέβαια, είναι πως δεν θα γινόταν τίποτα, αφού οι Μελανήσιοι είναι κάτι cool τύποι που κάνουν τις βουτιές τους στις τιρκουαζ λιμνοθάλασσες και απολαμβάνουν τα ψητά τους ψαράκια στις κάτασπρες παραλίες και δεν έχουν την παραμικρή διάθεση να υψώνουν ανδριάντες του Leonidas στις πλατείες τους ούτε να ονομάζουν «Λυκούργος» το μοναδικό διεθνές αεροδρόμιό τους.

Με τούτα και με τ’ άλλα, θέλω να πω πως πολλές από τις γελοιότητες που χαρακτηρίζουν την ιστορία με το Μακεδονικό, οφείλονται στο γεγονός ότι τα δύο κράτη –Ελλάδα και ΠΓΔΜ– βρίσκονται στα Βαλκάνια.

Είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς να συμβαίνουν όλα αυτά τα ευτράπελα -αγάλματα του Μεγαλέξανδρου με τον σωρό, ονόματα αεροδρομίων και λεωφόρων, καρναβαλικές συνάξεις με το παπαδαριό πρώτο τραπέζι πίστα- σε άλλη περιοχή του πλανήτη.

Αν υπήρχαν συγκρούσεις και διαφωνίες, είτε θα λύνονταν με διπλωματικά είτε με στρατιωτικά μέσα.

Μονάχα στην Βαλκανική θα διεξάγονταν ένας διαγωνισμός γελοιότητας σαν αυτόν, που είμαστε μάρτυρες τα τελευταία πολλά χρόνια.

Για όλους ανεξαιρέτως τους λαούς της Βαλκανικής, η λέξη «Βαλκάνιος» δεν αντιπροσωπεύει έναν προσδιορισμό για τους κατοίκους της χερσονήσου αλλά μια κληρονομική μειονεξία.

Οι Έλληνες θεωρούν τους εαυτούς τους Ευρωπαίους από το 1981 και μετά, και τσαντίζονται όταν κάποιος τους αποκαλέσει Βαλκάνιους.

Το θεωρούν βρισιά.

Το ίδιο αρχίζουν να αισθάνονται, μετά από την είσοδο τους στην ΕΕ το 2004, οι Βούλγαροι και οι Ρουμάνοι.

Και όλοι οι υπόλοιποι στριμώχνονται στην ουρά, προκειμένου να αλλάξουν την ταυτότητά τους, να γίνουν κι αυτοί «Ευρωπαίοι».

Άλλο, όμως, πράγμα η ταυτότητα και άλλο ο χαρακτήρας και η συμπεριφορά, όπως πολύ όμορφα μας είχε δείξει χρόνια πριν στην «Μαντάμ Σουσού» ο ευθυμογράφος Δημήτρης Ψαθάς.

Δεν είναι τα «Εξάρχεια εντός μας» που μας απειλούν σύμφωνα με το παιδί της SIEMENS, αλλά ο «Μπίθουλας» που ήταν φανερός σε κάθε συμπεριφορά του έθνους, ακόμα και την εποχή που κατοικούσε στο «Κολωνάκι».

Γιατί το Βαλκάνιος που τόσο πολύ απεχθάνονται να ακούν όλοι οι Βαλκάνιοι, είναι μερικά πολύ συγκεκριμένα πράγματα που δεν αφορούν την οικονομική ανάπτυξη αλλά την νοοτροπία που παραμένει η ίδια από την εποχή της Τουρκοκρατίας.

Βαλκάνιος σημαίνει ραγιαδισμός και υποταγή στους ισχυρούς.

Βαλκάνιος σημαίνει μαγκιά, τσαμπουκαλίκι και καμία διάθεση συνεννόησης με τον πιο αδύναμο.

Βαλκάνιος σημαίνει θεσμοθετημένη υποκρισία όχι μονάχα απέναντι στους ανθρώπους αλλά και στον ίδιο τον θεό.

Βαλκάνιος σημαίνει μια virtual συνέχιση της οθωμανικού τύπου οργάνωσης της εξουσίας, με την πολιτική τάξη των σαλτιμπάγκων να παίρνουν την θέση του Σουλτάνου και το εθνικό παπαδαριό να διατηρεί το παλαιό ρόλο του Πατριάρχη.

Βαλκάνιος σημαίνει ασυδοσία, νομολογία à la carte, διαπλοκή και διαφθορά και αλισβερίσι, πέρα από κάθε ηθικό φραγμό.

Βαλκάνιος σημαίνει διαζύγιο από την λογική ανάλυση της πραγματικότητας.

Σημαίνει επίσης προσκόλληση σε ένα φαντασιακό σύμπαν όπου βασιλεύει μια πρωτόγονη και επικίνδυνη συναισθηματική προσέγγιση του πραγματικού από την οποία απουσιάζει η γνώση.

Στο σύμπαν του κάθε Βαλκάνιου κυριαρχεί το δάκρυ και ο μελοδραματισμός.

Απουσιάζει –σχεδόν απαγορεύεται πια– η λογική προσέγγιση των πραγμάτων.

Σε λίγο καιρό θα τιμωρείται κιόλας αυστηρά από τον νόμο.

Ειλικρινά, δεν γνωρίζω ακριβώς τι συμβαίνει στις λοιπές χώρες των Βαλκανίων –υποθέτω πάντως πως δεν υπάρχουν τρομακτικά μεγάλες διαφορές– όμως για την Ελλάδα ξέρω πως, αν δεν απαλλαγεί από αυτή την ανελέητη και τάχα μου «Ορθόδοξη» παπαδοκρατία, δεν πρόκειται να ορθοποδήσει ποτέ, στον αιώνα των άπαντα.

Φιλιά από την –περίεργο που κατοικείται από ανθρώπους– Εσπερία

Ηλίας

Υ.Γ.1 Διάβασα για τις προσευχές και τις ευχές για την επιτυχία των τουρκικών επιχειρήσεων εις βάρος των Κούρδων στην Βόρεια Συρία που απεύθυνε στον Ερντογάν ο σεβασμιότατος Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος. Δεν διάβασα, όμως, καμία δήλωση ή σχόλιο της ελληνικής κυβέρνησης και του Καμενοψεκασμένου, του Κούλη Μητσοτάκη και των λοιπών στελεχών της ΝΔούλας, των έγκριτων δημοσιοκάφρων, του στρατηγού Φράγκου Σοβαροχρυσαυγούλη, και των «πατριωτών Μητροπολιτών-Μικροπωλητών» της Ελληνικής εκκλησίας, για το ζήτημα αυτό. Αν είχε ευχηθεί καλή επιτυχία στον Ερντογάν ο Ζάεφ, θα είχε γίνει βέβαια της πoυτάνας.

Υ.Γ.2 «Φωτιές καρδιές παλιοσίδερα, κι ένας θεός πάνω απ’ τ’ άδικο, άσε με εμένα στα σύννεφα, σε ένα παλιό βενζινάδικο», όπα!

(Φίλε Ηλία, πολύ καλό το κείμενό σου. Βέβαια, δεν ξέρω ποιοι διαβάζουν και τι καταλαβαίνουν. Ηλία, ισχύει ακόμα η φράση του Ουίνστον Τσόρτσιλ ότι τα Βαλκάνια παράγουν περισσότερη ιστορία απ’ όση μπορούν να καταναλώσουν. Οι λαοί των Βαλκανίων μοιάζουν να έχουν ψύχωση με την εθνικότητά τους. Λες και το να έχεις γεννηθεί σε μια χώρα είναι ένα κατόρθωμα, και όχι ένα τυχαίο γεγονός. Επίσης, οι λαοί των Βαλκανίων μισούν τους γείτονές τους. Με τους οποίους μοιάζουν εκπληκτικά. Σε όλα. Από την άλλη, τα Βαλκάνια -πέρα από τους εθνικισμούς- έχουν και τους τοπικισμούς. Δεν είναι μόνο η Ελλάδα -με Πελοποννήσιους, Κρητικούς, Μακεδόνες κλπ-, αλλά και οι άλλες χώρες. Κοίτα τους Σέρβους και τους Αλβανούς. Τα χειρότερα για τους Αλβανούς του Κοσόβου, τα έχω ακούσει από Αλβανούς της Αλβανίας. Και εθνικιστές και τοπικιστές. Άρα, και παρτάκηδες. Από την άλλη, όλα τα κράτη των Βαλκανίων έχουν vταβατζή. Ας μπουν τουλάχιστον όλες οι βαλκανικές χώρες στην Ευρωπαϊκή Ένωση, για να έχουν τον ίδιο vταβατζή. Εδώ που τα λέμε, οι βαλκανικές χώρες είναι τα πουταvάκια της Ιστορίας. Να είσαι καλά, Ηλία.)

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.