Για μια Nutella

Αν, βλέποντας αυτή την φωτογραφία, νομίζετε ότι σε αυτό το super market έγινε εισβολή πεινασμένων που απαλλοτριώνουν κονσέρβες και μακαρόνια, κάνετε μάλλον λάθος.

Είναι άνθρωποι που αγωνίζονται για να προλάβουν να αγοράσουν, σε μειωμένη τιμή, μια πραλίνα φουντουκιού, σε πλαστική συσκευασία των 970 γραμμαρίων.

Μια Nutella, που την αλείφεις στη φέτα το ψωμί και την απολαμβάνεις καθισμένος μπροστά στη ανοιχτή οθόνη μιας τηλεόρασης η ενός υπολογιστή.

Καλά, θα μου πείτε, και για ένα είδος, που δεν είναι και πρώτης ανάγκης, γίνονται τέτοια πράγματα;

Ναι. Αυτά, δυστυχώς, συμβαίνουν.

Και δεν συμβαίνουν αυτά, στη Βενεζουέλα, που δεν έχουν ούτε κωλόχαρτα, αλλά στην νούμερο δύο χώρα της Ευρωζώνης: Στη Γαλλία.

Ναι, στη Γαλλία.

«Ο κόσμος όρμησε μέσα, αναποδογύριζαν πράγματα, τα έσπαγαν. Επικρατούσε χάος» περιέγραψε η υπάλληλος ενός σούπερ μάρκετ στο Φόρμπαχ, στο διαμέρισμα Μοζέλ.

Τα επεισόδια -και όλος αυτός ο σαματάς- έγιναν, γιατί η αλυσίδα αποφάσισε να διαθέσει μια παρτίδα από αυτό το σοκολατοειδές σκεύασμα, με έκπτωση 70 %.

Ένας λαός, οι Γάλλοι, με πνευματική παράδοση από την εποχή του Διαφωτισμού, πολίτες με επαναστατικές καταβολές που έριξαν θεσμούς αιώνων, σαν την μοναρχία και την φεουδαρχία, άνθρωποι, που οι πατεράδες τους ήταν στα οδοφράγματα του ’68, πλακώνονται, στη Γαλλία του Μακρόν, είτε μεταξύ τους είτε με υπάλληλους του μαγαζιού, για μια Nutella σε συμφέρουσα τιμή.

Στην εποχή του άκρατου νεοφιλελευθερισμού, όπου ο ανταγωνισμός μεταξύ των επιχειρήσεων για την απόσπαση ενός μεγαλύτερου μεριδίου της αγοράς μετατρέπεται σε ένα σκληρό ανταγωνισμό μεταξύ καταναλωτών διατροφικής σαβούρας, τέτοια πράγματα δεν θα πρέπει να μας ξενίζουν.

Ο αδυσώπητος, και από τις δύο πλευρές του συστήματος αγώνας για κάποιο κέρδος- ο επιχειρηματίας για την εταιρεία του και ο καταναλωτής για το πορτοφόλι του-, θα έχει στη συνέχεια του παιχνιδιού και άλλα πολλά τέτοια ύπουλα χτυπήματα.

Μπορεί και καταστροφικά.

Η κάθε κοινωνική τάξη, στην προσπάθεια της να αποκομίσει όσο πιο πολλά μπορεί, θα γράψει, κάποια στιγμή, στα παλιά της τα παπούτσια το νεοφιλελεύθερο δόγμα win-win. Και θα στραφεί στο θρησκευτικό «Ο σώζων εαυτόν σωθήτω».

Το περιστατικό αυτό, στην σύμμαχο χώρα, δείχνει την υποβάθμιση που έχει υποστεί ο ανθρώπινος πολιτισμός από την ατομική προσπάθεια του καθενός μας να εξασφαλίσει ένα μικρό και πρόσκαιρο όφελος. Μια Nutella σε τιμή ευκαιρίας.

Αλλά, ευτυχώς, στη πατρίδα μας δεν γίνονται τέτοια πράγματα.

Είναι σε μας, όπως όλοι γνωρίζουμε, εξαιρετικά ανεπτυγμένη η έννοια της άδολης προσφοράς και της ευεργεσίας.

Και αυτό έχει σημαντικά μέχρι σήμερα βοηθήσει, ώστε τέτοιας μορφής συμπεριφορές καταναλωτικής αταξίας, να μην εμφανίζονται στις εγχώριες αλυσίδες τροφίμων.

Εμείς έχουμε χουβαρντάδες καναλάρχες, εκδότες και εφοπλιστές. Φροντίζουν να μη λείπει τίποτα από κάθε σπίτι.

Έχουμε αλληλέγγυους από τα Βόρεια Προάστια, που μοιράζουν σε χαρτόκουτες από ζυμαρικά και εμφιαλωμένα μέχρι φορεμένα ρούχα και ελαφρώς χαλασμένα παιγνίδια.

Έχουμε παπάδες να κάνουν εράνους, φιλάνθρωπες Κυρίες να διοργανώνουν επιδείξεις μόδας για σκοπούς ανθρωπιστικούς και Μη κυβερνητικές οργανώσεις να παίρνουν ΕΣΠΑ, για να συντονίσουν την διαχείριση μερίδων φαγητού σε αναξιοπαθούντες συμπολίτες μας.

Χάθηκε, λοιπόν, να βγάλει η Liberation κουπόνια, και με κάθε εφημερίδα να μοιράζει και μια Nutella;

Πώς τα καταφέρνει το ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ και, με κάθε εφημερίδα, εκτός από cd του Μαχαιρίτσα η βιβλία του ΑΡΚΑ, μοιράζει και κουπόνια για μαρμελάδες, αλλαντικά η απορρυπαντικά;

Από τεσσεράμισι ευρώ, λέει, το κομμάτι η σκόνη σοκολάτας και λαδιού, δηλαδή η Nutella, ο Γάλλος καταστηματάρχης το κατέβασε στο ένα και σαράντα.

Τι ψυχή έχουν ένα και σαράντα ευρώ, βρε χριστιανέ;

Δώσ’ το τζάμπα, να κάτσει ο κόσμος στην ουρά και να μη σου κάνουν το μαγαζί καλοκαιρινό.

Βλέπεις εσύ, στη φωτογραφία από ένα δικό μας μαγαζί στην Ερμού, κανένα σπρωξίδι η κανένα μαλλιοτράβηγμα;

Δηλαδή, ο Έλληνας εφοπλιστής, μ@λάκας ήτανε που τα μοίρασε τζάμπα;

Όχι, δεν ήταν μ@λάκας ο εφοπλιστής. Ήταν φιλάνθρωπος.

Αλλά, άντε να εξηγήσεις στους Γάλλους επιχειρηματίες, τι πάει να πει φιλανθρωπία.

Μήπως, και θα το καταλάβουν; Μπα! Πού τέτοιο πράγμα;

Όταν εμείς, από την απελευθέρωσή μας και μετά, στήναμε φιλόπτωχα ταμεία και ελεήμονες εταιρείες, οι Γάλλοι είχαν στο μυαλό τους την Παρισινή Κομμούνα και κρατικοποιούσαν την εκκλησιαστική περιουσία. Έκλειναν τα ενεχυροδανειστήρια και απαγόρευαν την πληρωμή τόκων στους δανειστές.

Εμ; Αν η Εκκλησία πλήρωνε τους παπάδες της, τι θα της έμενε να μοιράσει στους φτωχούς;

Αν ο εφοπλισμός πλήρωνε φόρους, θα είχανε στηθεί όλα αυτά τα πολιτιστικά και φιλανθρωπικά ιδρύματα;

Η παράδοση είναι, σίγουρα, ένας ισχυρός σύμμαχος στην καλλιέργεια της φιλανθρωπίας και της αλληλεγγύης.

Έχετε ακούσει ποτέ το TV France να φωνάξει τους Γάλλους αριστερούς καλλιτέχνες, στο Stade de France, να τραγουδήσουν στους ομοεθνείς φιλελέδες τους το ανάλογο «Δεν θα περάσει ο φασισμός» και ότι μαζέψουν να το δώσουν σε μη Κυβερνητική εκκλησιαστική οργάνωση;

Με τα χρήματα που θα συγκέντρωναν και θα τα διαχειριζόταν η Καθολική Αρχιεπισκοπή, ξέρετε πόσες νουτέλες θα μοίραζαν στους Γάλλους φουκαράδες;

Μπορεί, βέβαια, να ισχυριστείτε ότι οι Γάλλοι δεν έχουν την τεχνογνωσία σε θέματα φιλανθρωπίας και αλληλεγγύης. Μικρό το κακό.

Αρκεί να μας ρωτούσαν. Όλο και κάποιο τσακάλι θα τους έλεγε να συστήσουν Μη Κυβερνητική Οργάνωση -αν η προηγούμενή τους είχε πτωχεύσει, θα μπορούσαν να αλλάξουν όνομα και ΑΦΜ- και να βάλουν στην Διοίκηση τίποτα επιχειρηματίες με εισήγηση του Αρχιεπισκόπου τους.

Και το πολύ-πολύ, αν οι επιχειρηματίες που είχαν επιλέξει -θα πρέπει να τους πει κάποιος ότι πρέπει να είναι και ευεργέτες με την βούλα του Πάπα- για να διαχειριστούν τα χρήματα, μεταγενέστερα είχαν προβλήματα με την Δικαιοσύνη, και είναι σήμερα υπόδικοι, φυγόδικοι η με βραχιολάκι, το πολύ-πολύ να τους άλλαζαν.

Πώς αλλάζουν Διοικήσεις οι εταιρείες; Γιατί να μην μπορούν και οι εκκλησιαστικές οργανώσεις;

Τίποτα, από αυτά, δεν έκαναν οι Γάλλοι επιχειρηματίες.

Και προσπαθεί η πολυεθνική Ferrero να εξηγήσει ότι η προωθητική αυτή ενέργεια της γαλλικής αλυσίδας δημιούργησε σύγχυση στο καταναλωτικό κοινό.

Λάθος! Και μάλιστα μεγάλο.

Την σύγχυση προκάλεσε η έλλειψη αλληλεγγύης που χαρακτηρίζει την γαλλική κοινωνία.

Έχουνε οι Γάλλοι «Tous ensemble»; Που να τους βρούνε;

Κι΄ αν κάποιος προβάλλει το επιχείρημα ότι στους Γάλλους δεν έτυχε ένας Τσίπρας, που έφερε τα πάνω-κάτω μέσα σε τρία χρόνια, από την Γαλλία πρόλαβαν και πέρασαν κάμποσοι δεξιοί και σοσιαλδημοκράτες.

Από τον Ντε Γκώλ μέχρι τον Σαρκοζί, όλα αυτά τα χρόνια της μεταπολεμικής εποχής, οι μικρομεσαίοι Γάλλοι είχαν αναγκαστεί να εγκαταλείψουν σταδιακά το Παρίσι και να πάνε να ζήσουν σε άθλια προάστια και σε γειτονιές που μάζευαν μετανάστες.

Όμως «όλοι μαζί», οι Γάλλοι εννοείται, ποτέ δεν βρέθηκαν.

Για αυτούς, τους δυστυχείς Γάλλους, που ζουν στα θλιβερά γκέτο της «autre France», τα κτισμένα δίπλα στους αυτοκινητόδρομους και τις βιομηχανικές περιοχές, με την ανεργία και εκεί να ξεπερνάει το 40% στους νέους, το Canal+ δεν φιλοτιμήθηκε ούτε ένα πιάτο φαγητό να τους δώσει.

Ας είχανε και αυτοί έναν ΣΚΑΪ, να τους μοιράζει ένα πιάτο. Δεν θα χρειαζόταν να παίρνουν καδρόνια οι μετανάστες και οι άνεργοι τους και να κάνουν, όποτε τους καβλώvει, το Παρίσι μπουρδέλo.

Αχ, αυτοί οι Γάλλοι!

Πότε επιτέλους θα καταλάβουν ότι η φιλανθρωπία και η ελεημοσύνη εφησυχάζει τους ανθρώπους;

Ότι καλμάρει τα άγρια ένστικτα της ανθρώπινης αυτοσυντήρησης.

Ότι κάνει τους ανθρώπους να στέκονται υπομονετικά σε μια ουρά και να περιμένουν δύο-μπορεί και τρεις ώρες-για να παραλάβουν τέσσερις σοκοφρέτες και ένα εμφιαλωμένο.

Και όχι μόνο αυτό!

Αντί να σου κάνουν τα ράφια άνω-κάτω, ο άστεγος και ο άνεργος θα σφίξουν -μπορεί και να το φιλήσουν, ανάλογα με το βαθμό της χαμένης αξιοπρέπειας- το χέρι του ευεργέτη.

Αχ, αυτοί οι Γάλλοι. Ρε γαμώτο, για μια νουτέλα;

Γ.Κ.

(Αγαπητέ φίλε, έχω την εντύπωση πως οι Γάλλοι ψάχνουν αφορμή να τα σπάσουν. Οι στρατιώτες στους δρόμους του Παρισιού δεν είναι για να σταματήσουν τους «τρομοκράτες» αλλά τους Γάλλους. Δεν μπορεί, όλοι αυτοί οι αποκλεισμένοι που ζουν στα προάστια, θα διεκδικήσουν μια θέση στον ήλιο. Όσο για την Ελλάδα, δεν θα ξεχάσω ποτέ, μετά τις πυρκαγιές στην Πελοπόννησο, κατοίκους να φιλάνε τα χέρια ολιγαρχών. Αηδία. Δεν έχω φάει ποτέ Nutella. Αλλά τη μέρα που θα ξεσπάσει η βία και οι πολίτες θα σπάνε τις τράπεζες, θα μπουκάρω σε ένα σούπερ μάρκετ, και θα σηκώσω όλα τα ράφια με τη Nutella. Θα πάρω και τις γαλλικές σαμπάνιες, που τις απαλλοτριώνω και τώρα. Να είστε καλά.)

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.