Ο Μεγάλος

Δάσκαλος του λέγανε πως ήταν ο Αριστοτέλης, ο Σταγειρίτης φιλόσοφος. Όμως, τι να προλάβει να του διδάξει κι αυτός στα δύο χρόνια που τον είχε μαθητή μαζί με όλους τους άλλους επίλεκτους Παίδες της Μακεδονικής υψηλής κοινωνίας;

Να του μάθει να σέβεται την ανθρώπινη ύπαρξη; Να του διδάξει το μέτρο και την λογική;

Τι αξία έχουν όλα αυτά σε έναν κόσμο άγριο και ιδιαίτερα για κάποιον που ονειρεύεται τη γη ολόκληρη σαν παλλακίδα ξαπλωμένη δίπλα από το κρεβάτι του;

Αληθινοί του δάσκαλοι ήταν οι ίδιοι του οι γονείς, ο Φίλιππος και η Ολυμπιάδα, εκείνοι που τον δίδαξαν το πώς να είναι σκληρός, το πώς να είναι αδίστακτος και να μην δείχνει έλεος πουθενά και για κανέναν λόγο.

Από τον πατέρα του έμαθε και την τέχνη του πολέμου που ο ίδιος κατείχε καλά, μαζί και μια κακή συνήθεια που στο τέλος τον σκότωσε πάνω μάλιστα στην στιγμή που το παρανοϊκό του όνειρο, να γίνει ο μοναδικός θεός-βασιλιάς στην οικουμένη ολάκερη, γινόταν πραγματικότητα: Το ποτό.

Στην άκρη της χερσονήσου, ο Αρχαίος Ελληνικός κόσμος έσβηνε.

Δεν είχαν περάσει παρά μονάχα λίγα χρόνια που ο πατέρας του είχε πάρει από τους Αθηναίους και τους συμμάχους τους την Χαλκιδική και τα πλούσια μεταλλεία χρυσού στα παράλια της Θράκης.

Αυτές οι δύο περιοχές και ο πλούτος τους θα τον βοηθούσαν να μετασχηματίσει το κράτος του και να ισχυροποιήσει τον στρατό του.

Στην Αθήνα, ο ρήτορας Δημοσθένης έβγαζε πύρινους λόγους κατά του Φιλίππου και των Μακεδόνων και καλούσε τους Έλληνες να συνασπισθούν εναντίον του.

Έβλεπε στο άγριο πρόσωπό του τον τύραννο που θα κατέστρεφε μια για πάντα την ελευθερία και τους δημοκρατικούς θεσμούς της πόλης-κράτους.

Τον γιο του, τον Αλέξανδρο, ο Δημοσθένης δεν τον έπαιρνε ακόμα στα σοβαρά, δεν τον ήξερε.

Θα τον αναγνωρίζανε για πρώτη φορά, όταν το 338π.Χ. ηγήθηκε του μακεδονικού ιππικού στην μάχη της Χαιρώνειας που κατέληξε σε πανωλεθρία για τον στρατό των συνασπισμένων Θηβαίων και Αθηνών.

Καβάλα στο μαύρο του άτι, όρμησε επικεφαλής του ιππικού διασπώντας την συνοχή της αντίπαλης φάλαγγας χτυπώντας την με ορμή από το πλάι κι από πίσω.

Πώς να ξεχάσει αυτήν την μέρα της δόξας για τα μακεδονικά όπλα;

Πώς να ξεχάσει τον πατέρα του που περιφερόταν στο πεδίο της μάχης πάνω από τα κουφάρια των φονευθέντων Ελλήνων, τρελός από την χαρά της νίκης και το ποτό;

Ο μεγάλος κι απολυταρχικός πατέρας του.

Κι εκείνος που θα έπρεπε ο μόνος διάδοχος στον θρόνο του, απειλείται τώρα από την τρέλα και τον αυθορμητισμό του γέρου που άξαφνα παντρεύεται μια άλλη γυναίκα και αποκτά από αυτήν έναν νέο διάδοχο.

Το αίμα του ανεβαίνει στο κεφάλι, αυτός ο τρομερός και ανεξέλεγκτος θυμός που θα καθορίσει ολόκληρη την ζωή του.

Η μάνα του προσπαθεί να τον ορμηνεύσει.

Δεν πρέπει να τους αφήσουμε, του λέει. Πρέπει κάτι να κάνουμε γρήγορα.

Μια συμφορά, όμως, βρίσκει το βασίλειο εντελώς αναπάντεχα. Ο Φίλιππος δολοφονείται μέσα στο στάδιο. Το ίδιο κι ο δολοφόνος του.

Ο Αλέξανδρος κηρύσσεται βασιλιάς και υπόσχεται εκδίκηση για τον θάνατο του πατέρα του.

Από την οργή του δεν γλυτώνει κανείς. Ούτε η νέα σύζυγος του πατέρα του, ούτε κι ο μικρός ετεροθαλής αδερφός του.

Γρήγορα και μεθοδικά εξοντώνει όλους όσοι θα μπορούσαν να αποτελέσουν απειλή για τον θρόνο του, αδιαφορώντας για αυτούς που έλεγαν πως ήταν ο ίδιος και η μητέρα του η Ολυμπιάδα που οργάνωσαν την δολοφονία του βασιλιά.

Στην κυρίως Ελλάδα, οι πόλεις γιορτάζουν τον θάνατο του τυράννου και ξεσηκώνονται κατά των Μακεδόνων.

Αλίμονο, όμως, δεν μπορούν ούτε καν να φανταστούν πως ενάντιά τους έρχεται η οργή του αυριανού θεού.

Αστραπιαία ο Αλέξανδρος φτάνει στην Θήβα και την πολιορκεί.

Όταν η πόλη τελικά συνθηκολογεί την καταστρέφει εκ θεμελίων και πουλά όλους τους κατοίκους της σαν σκλάβους.

Αφήνει όρθιο μονάχα του σπίτι του ποιητή Πίνδαρου, επηρεασμένος προφανώς από την ανθρωπιστική διδασκαλία του πρώην δασκάλου του, του Αριστοτέλη.

Η ισχυρότερη δημοκρατική πόλη-κράτος της κυρίως Ελλάδας, η πόλη του Επαμεινώνδα και του Πελοπίδα, σβήνει μέσα σε μια στιγμή από τον χάρτη.

Το αίμα και η ανάσα των υπολοίπων Ελλήνων παγώνει από τον φόβο και την απελπισία.

Τον τύραννο διαδέχεται ο παρανοϊκός γιος του. Η ελευθερία χάνεται δια παντός και αμετάκλητα.

Μακεδονικές φρουρές –στρατός κατοχής δηλαδή –εγκαθίσταται στις περισσότερες από τις πόλεις της κυρίως Ελλάδας.

Από εδώ και μπρος, οι Μακεδόνες θα εκπροσωπούν όλους τους Έλληνες στην τρελή εκστρατεία του Αλέξανδρου ενάντια στην αυτοκρατορία του Βασιλιά Δαρείου του Γ΄.

Η μοίρα της περσικής αυτοκρατορίας σχεδόν προδιαγεγραμμένη.

Βρισκόμενη σε παρακμή τους τρεις τελευταίους αιώνες, περιμένει καρτερικά τον δήμιό της.

Η ιστορία τον βρίσκει στο όνομα ενός κουρσάρου, ενός γεννημένου κατακτητή, στον Μακεδόνα βασιλιά Αλέξανδρο.

Εκείνος γνωρίζει καλά κάτι που είχε διδαχτεί από τον πατέρα του:

Η δύναμη των όπλων είναι μονάχα εφήμερη, στην καλύτερη περίπτωση η βάση για μια επιτυχημένη λεηλασία.

Η αληθινή δύναμη βρίσκεται στο χρυσάφι, στο χρήμα.

Έχοντας αυτό κατά νου, δεν πρόκειται να εγκαταλείψει τον στόχο του ποτέ. Το θησαυροφυλάκιο και τον θρόνο του Μεγάλου Βασιλιά.

Προχωράει ακάθεκτος στην Μικρά Ασία, την Συρία και την Φοινίκη.

Στο διάβα του, κατέστρεψε και εξανδραπόδισε ουκ ολίγες πόλεις που του αντιστάθηκαν. Ελληνικές, όπως η Αλικαρνασσός, η Άσπενδος, η Μίλητος, και Φοινικικές, όπως η Τύρος και η Γάζα.

Φτάνει στην Αίγυπτο κι ανακηρύσσεται από τους ιερείς γιος του Άμμωνα Δία.

Μετά επιστρέφει πίσω σαν αστραπή στα καθήκοντα του πολέμου.

Δοσμένος ολόκληρος στο κυνήγι του μεγάλου θησαυρού, αρνείται κάθε συμβιβασμό με τον Δαρείο τον Γ΄, κατατροπώνει σε δύο μεγάλες μάχες στην Ισσό και στα Γαυγάμηλα, τον στρατό του και εισέρχεται θριαμβευτής στην μυθική Βαβυλώνα.

Μετά, στα Σούσα, στα Εκβάτανα και τέλος στην Περσέπολη.

Το θησαυροφυλάκιο της περσικής αυτοκρατορίας είναι επιτέλους στα χέρια του.

Για να πάρει λέει εκδίκηση για την πυρπόληση της Ακρόπολης των Αθηνών από τα στρατεύματα του Ξέρξη διακόσια χρόνια πριν, διατάζει –αφού έχει πάρει πρώτα το χρυσάφι– να κάψουν και να καταστρέψουν την Ακρόπολη της Περσέπολης.

Δεν περνάνε καν μήνες κι έχει φορέσει στο κεφάλι του το στέμμα και τα ρούχα του Δαρείου, ζητά να τον αποκαλούν Μεγάλο Βασιλιά, να τον προσκυνούν με τον τρόπο της Ανατολής όλοι οι υπήκοοί του Μακεδόνες και μη.

Σε λίγους μήνες, θα απαιτήσει να τον λατρεύουν και ως θεό, όπως συνέβαινε με τους Φαραώ της Αιγύπτου.

Οι σύντροφοί του στα όπλα αντιδρούν με την συμπεριφορά του.

Ο Αλέξανδρος, όμως, δεν ανέχεται πια να του αντιμιλούν.

Εκτελεί παλιούς τους συμμαθητές και συμπολεμιστές με χαρακτηριστική ευκολία.

Τον Κλείτο τον Μελά που του είχε σώσει την ζωή στην μάχη στον Γρανικό ποταμό, τον Καλλισθένη, τον Φιλώτα, ακόμη και τον καλύτερό του στρατηγό τον γέρο Παρμενίωνα.

Αξίζει να σημειωθεί ότι με τον Κλείτο ήταν σαν αδέρφια, αφού η μητέρα του Κλείτου είχε στην πραγματικότητα αναθρέψει και τον Αλέξανδρο όταν ήταν παιδί.

Μετά, απολύει τους παλαίμαχους στρατιώτες του, αμείβοντας τους πλουσιοπάροχα και επιτρέποντάς τους να γυρίσουν πίσω στην γενέθλια γη.

Παράλληλα, συγκροτεί νέα στρατιωτικά σώματα από Πέρσες ευγενείς που τους εκπαιδεύει όμως στις Μακεδονικές τακτικές πολέμου.

Πίσω στην Μακεδονία έχει αφήσει την μανούλα του και το πιστό της σκυλί, στρατηγό Αντίπατρο, να κρατάει την υπόλοιπη Ελλάδα σε υποταγή.

Παρά τον φόβο και το δέος που προκαλούν στους Έλληνες οι μεγάλες στρατιωτικές επιτυχίες του Αλέξανδρου, η εξέγερση που φοβόταν –αυτή την φορά υπό την ηγεσία του Σπαρτιάτη βασιλιά Άγι του Γ – ξεσπά, συντρίβεται όμως από τον στρατό του Αντίπατρου στην μάχη της Μεγαλόπολης.

Ο Αλέξανδρος, όμως, συνεχίζει να ζει μέσα σε ποταμούς αδρεναλίνης.

Εκστρατεύει ενάντια στα βασίλεια της Ινδίας, οπού παρά τις αρχικές του επιτυχίες γρήγορα γίνεται αντιληπτό από όλους ότι εκεί βρίσκεται το όριο των στρατιωτικών του δυνατοτήτων.

Ο στρατός αρνείται να προχωρήσει μέσα στις ζούγκλες με τα θηρία, τα φίδια και τα τεράστια ερπετά.

Ο Αλέξανδρος αναγκάζεται να γυρίσει πίσω στην Βαβυλώνα.

Ακόμα και τότε, όμως, ο θυμός για την συμπεριφορά των στρατιωτών του, τον οδηγεί σε μια ακόμα παρανοϊκή απόφαση.

Αντί να γυρίσουν από τον γνωστό δρόμο, περνάνε μέσα από τις ερήμους της κεντρικής Περσίας, υφιστάμενοι τρομακτικές ταλαιπωρίες και απώλειες ανθρωπίνων ζωών, χωρίς να υπάρχει κανένας απολύτως λόγος.

Ο θάνατος τον βρίσκει ένα χρόνο αργότερα –τον Ιούνη του 323 π.Χ.– στην Βαβυλώνα.

Ήταν άρρωστος για πολλές ημέρες πριν τελικά πεθάνει σε ηλικία 32 ετών.

Κάποιοι ισχυρίστηκαν πως δηλητηριάστηκε, κάτι που όμως δεν φαίνεται πως είναι αλήθεια.

Οι περιγραφές των συμπτωμάτων του παραπέμπουν σε σηψαιμία λόγω οξείας φλεγμονής στην κοιλιακή χώρα, δηλαδή περιτονίτιδα.

Μπορεί να ήταν μια οξεία ρήξη σκωληκοειδίτιδας λένε πολλοί. Είτε οξεία παγκρεατίτιδα όπως υποστηρίζουν κάποιοι άλλοι.

Άλλωστε είναι γνωστό πως ο Αλέξανδρος μονάχα δύο αδυναμίες είχε στην ζωή του.

Η μία ήταν ο Ηφαιστίωνας και η δεύτερη το ποτό.

Ο Ηφαιστίωνας που υπήρξε εραστής, στρατηγός και στενός συνεργάτης του Αλέξανδρου –το νούμερο 2 στην αυτοκρατορία– είχε πεθάνει μόλις 8 μήνες πριν τον θάνατο του Μεγάλου Αλεξάνδρου μετά από μια ξέφρενη οινοποσία στα Εκβάτανα.

Ο θάνατός του είχε βυθίσει στην θλίψη τον Αλέξανδρο που έθαψε τον φίλο του με βασιλικές τιμές στην Βαβυλώνα και επέβαλε την λατρεία του ως ήρωα-θεού.

Αμέσως μετά τον θάνατο του, η αυτοκρατορία που είχε φτιάξει μέσα σε δέκα μόλις χρόνια διαλύεται.

Ξεσπούν εμφύλιες συγκρούσεις και πόλεμοι μεταξύ των Επιγόνων.

Τα λεγόμενα «Ελληνιστικά» βασίλεια της Ανατολής δημιουργούνται τότε.

Πολλοί λένε ότι οι κατακτήσεις του Αλεξάνδρου μεταλαμπάδευσαν το πνεύμα του Ελληνισμού στην Ασία.

Φυσικά, αυτό δεν είναι αλήθεια.

Η βασιλεία του διήρκησε μονάχα λίγα χρόνια και μάλλον χαρακτηρίζεται από την υιοθέτηση του τρόπου της Ανατολής από τους Έλληνες και όχι το αντίθετο.

Η μετέπειτα πορεία των Ελληνιστικών κρατών που δημιουργήθηκαν είναι φυσικά μια άλλη ιστορία.

Ο Αλέξανδρος υπήρξε επίσης λιγάκι εμμονικός με την πολεοδομία.

Εκτός από το να καταστρέφει πόλεις, του άρεσε πολύ και να κατασκευάζει καινούργιες.

Ό Αλέξανδρος ίδρυσε 18-21 -ανάλογα με τις πηγές- πόλεις σε διάφορα σημεία της απέραντης αυτοκρατορίας του, σε περιοχές των σημερινών κρατών Ιράν, Ιράκ, Τουρκίας, Αρμενίας, Αφγανιστάν, Τατζικιστάν, Πακιστάν και φυσικά της Αιγύπτου.

Κατά διαβολική σύμπτωση όλες είχαν το ίδιο όνομα, Αλεξάνδρεια.

Σύμφωνα με τις απόψεις έγκριτων Ελλήνων ιστορικών, η κατασκευή αυτών των πόλεων εντασσόταν σε ένα καλά μελετημένο σχέδιο του Αλεξάνδρου για τον εξελληνισμό των κατακτημένων περιοχών.

Αυτά, γιατί η μοναδική ελπίδα σωτηρίας των σύγχρονων Ελλήνων είναι να αναζητήσουν και να βρουν την αλήθεια.

Χωρίς αλήθεια και χωρίς δικαιοσύνη, οι μέρες μας είναι μετρημένες.

Πρόσφατα, διάβαζα μια συνέντευξη ενός τύπου που τον ρωτήσανε τι συμβαίνει με τον αμερικανικό λαό.

Απάντησε λοιπόν πως υπάρχουν πολλές αναλύσεις και ερμηνείες της πολιτικής του συμπεριφοράς, η ουσία όμως είναι ότι πρόκειται για ένα πολύ μεγάλο ποσοστό αμόρφωτων κι ανόητων ανθρώπων που μετακινούνται με μεγάλη ευκολία από την μια πολιτική πλατφόρμα στην εντελώς αντίθετη, μόνο και μόνο επειδή ακούν κάτι που τους αρέσει να ακούσουνε.

Την επομένη, κλαίνε για την δυστυχία που τους βρήκε γιατί δεν είχαν δώσει την παραμικρή σημασία στα υπόλοιπα, παρά μονάχα σε αυτό που ήθελαν να ακούσουν.

Χωρίς γνώση, δεν υπάρχει κρίση.

Κι όταν δεν μπορείς να κρίνεις, ακολουθείς τον τράγο στο κοπάδι, γίνεσαι κανονικός λοβοτομημένος φασίστας και απορείς κιόλας που δεν σε θεωρούν οι άλλοι δημοκράτη.

Φιλιά από –την περίεργο που κατοικείται από ανθρώπους– Εσπερία

Ηλίας

(Φίλε Ηλία, ποτέ δεν με συγκίνησε ο Μεγαλέξανδρος· ο Αριστοτέλης είναι ο «βασιλιάς» της Μακεδονίας. Ο Αλέξανδρος ήταν ο κλασικός κοντοπίθαρος που θέλει να τα γ@μήσει όλα, για να τον προσέξουν. Πάντως, του αναγνωρίζω πως ήταν πραγματικός πολεμιστής. Δηλαδή, αν ζούσε σήμερα ο Μεγαλέξανδρος, θα έμπαινε στα Σκόπια και θα τους καθάριζε όλους. Δεν θα έκανε συλλαλητήρια για 25 χρόνια μαζί με τους καθυστερημένους, το παπαδαριό και τους φασίστες που είναι πολύ στρατόκαυλοι αλλά δεν έχουν πολεμήσει ποτέ στη ζωή τους. Ηλία, ούτε αλήθεια ούτε Δικαιοσύνη θέλουν οι σύγχρονοι Έλληνες. Άσε που είναι και χέστηδες. Ηλία, και σε εσένα έχει καλό η χρεοκοπία της Ελλάδας. Αν ήσουν εδώ, θα είχες λιώσει στις εφημερίες σε κάποιο νοσοκομείο και δεν θα έγραφες όλα αυτά τα ωραία κείμενα. Να είσαι καλά. Την αγάπη μου.)

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.