Πες του παπά να τον ξαναρίξει!

Αν αυτή η φωτογραφία που βλέπετε σας θυμίζει την απόβαση οπαδών ποδοσφαιρικής ομάδας στο λιμάνι επαρχιακής πόλης, ενόψει κυριακάτικου αγώνα -και την υποδοχή με τις γιούχες που τους κάνουν οι ντόπιοι-, μάλλον λάθος κάνετε.

Αν πάλι σας θυμίζει -επειδή βλέπετε λιμενικούς- τσαμπουκάδες χρυσαυγιτών με εργάτες Ναυπηγείων του Περάματος, επίσης λάθος κάνετε.

Και πέφτετε έξω, γιατί νομίζετε ότι αυτοί που πλακώνονται στη φωτογραφία είναι άνθρωποι, που τους χωρίζει κάτι.

Μπορεί, κατά τη γνώμη σας, να είναι η προτίμηση στο αθλητικό σωματείο της περιοχής τους και η σφοδρή επιθυμία τους να υπερνικήσουν μια αντίπαλη ομάδα, μπορεί -αυτό που τους χωρίζει- να είναι η διαφορετική αντίληψη για την βελτίωση των συνθηκών εργασίας τους, μπορεί, τέλος, να είναι, γενικά, μια πολιτική, οικονομική ή και θρησκευτική διαφορά.

Μια αγεφύρωτη, τέλος πάντων, διαφορά, που ανεβάζει τις ορμόνες της επιθετικότητας και προκαλεί ανεξέλεγκτες συμπεριφορές.

Με το δίκιο σας, βέβαια, δεν μαντέψατε σωστά, τι παίζεται πίσω από όλο αυτό το νταβαντούρι με τις σημαίες, τις ντουντούκες – είμαστε Αφρικανοί θα κορνάρανε με βουβουζέλες- και τα καπνογόνα.

Πού να φανταστείτε ότι ο χτεσινός τσαμπουκάς στο Κιάτο έγινε μεταξύ ορθοδόξων Χριστιανών, οι οποίοι κάθε χρόνο, ανήμερα των Φώτων, βουτάνε στα νερά για να πιάσουν ένα σταυρό.

Δεν βουτάνε, φυσικά, όλοι.

Οι πιο νέοι, οι πιο αθλητικοί και οι πιο γεροδεμένοι –μπορεί να τους μπερδέψετε και με μπράβους η πορτιέρηδες νυχτερινών κέντρων, αν τους δείτε ντυμένους με μαύρα εφαρμοστά μακό μπλουζάκια- είναι αυτοί που αψηφούν το κρύο και ρίχνονται μέσα στο νερό, με το πού ακούν το σύνθημα «Εν Ιορδάνη βαπτιζομένου σου Κύριε» και βλέπουν τον παπά να πετάει ένα -δεμένο με ναυτικό κόμπο- ξύλινο σταυρό.

Και βουτάνε για ιερό σκοπό, τα παιδιά. Για να μαζέψουν τον σταυρό που πέταξε ο παπάς της ενορίας τους, σύμφωνα με το έθιμο της ημέρας.

Μα τότε, θα αναρωτηθείτε, αφού είναι όλοι τους αδέλφια Χριστιανοί, γιατί τσακώνονται μεταξύ τους;

Τι είναι αυτό που τους χωρίζει;

Η θρησκεία;

Μπα! Να πεις ότι πιάσανε ανάμεσα στους βουτηχτές κανένα Παληομερολογίτη η Ιεχωβά, από αυτούς τους σεσημασμένους στη μικρή πόλη, που πουλάνε την ¨Σκοπιά, να πεις άντε στην ευχή.

Όχι, δεν βρέθηκε ούτε Ιεχωβάς ούτε παληομερολογίτης.

Τότε; Τι άναψε τα αίματα και έκανε τους πιστούς, να παίξουν ξύλο αναμεταξύ τους;

Στην ίδια μικρή πόλη ζουν, τα παιδιά. Μαζί κουβαλάνε τον Επιτάφιο την Μεγάλη Παρασκευή, μαζί όλη την μέρα κάθονται στις καφετέριες και χαζεύουν με τα κινητά τους, μαζί και τα βράδια πάνε στα μπουρδέλα της περιοχής τους.

Θα σας πω εγώ τι είναι. Για να συμπληρώσω και το σημερινό πρωινό podcast του Πιτσιρίκου με μία μαρξιστική ανάλυση του διαπληκτισμού ομοϊδεατών.

Το φαινόμενο, να πλακώνονται μεταξύ τους οπαδοί τους ίδιου δόγματος, έγινε αντιληπτό για πρώτη φορά το καλοκαίρι.

Πού; Στη συναυλία των αριστερών καλλιτεχνών του «Όλοι μαζί μπορούμε».

Ένα στάδιο γεμάτο από «Μενουμευρωπαίους αναστατώθηκε, γιατί ένας φιλελές εμπόδιζε την θέα κάποιου άλλου.

Για μια θέση, με καλύτερη οπτική επαφή, ήρθανε στα χέρια.

Και όταν η σύζυγος του ενός είπε στον άντρα της να δώσουν τόπο στην οργή, ο φιλελές κύριος πλάκωσε την γυναίκα του -που μπήκε στη μέση χωρίς να τον ρωτήσει- στις σφαλιάρες.

Για βάλτε κάτω τα εργαλεία του Μαρξισμού και αναζητείστε τις αιτίες αυτής της συμπεριφοράς.

Είναι ο σκληρός ανταγωνισμός, που κρύβεται πίσω από την πάλη με έναν ομοϊδεάτη. Για την κατάληψη μιας πιο προνομιούχου θέσης. Ακόμη και για το θέαμα ενός τσίρκου με δωρεάν είσοδο.

Είναι ο ίδιος, λοιπόν, ο ανταγωνισμός -συνδεδεμένος άρρηκτα με την αριστεία- και η αιτία για το σκληρά μαρκαρίσματα και τις υποθαλάσσιες κλωτσιές μεταξύ αυτών που κολυμπάνε, για να σηκώσουν πρώτοι τον Σταυρό.

Και να τον παραδώσουν στον παπά, αφού βέβαια του φιλήσουν πρώτα, σε ένδειξη σεβασμού, το χέρι.

Το άγχος και η επιθυμία για την πρωτιά, πιθανόν να υπήρχε και κάποιο bonus, θόλωσε το μυαλό των νεαρών παιδιών, με αποτέλεσμα κάτω από το νερό, ο ένας να προσπαθεί να αρπάξει τον Σταυρό μέσα από τα χέρια του άλλου.

Και το ορθόδοξο παλληκάρι, αυτό που απειλούσε Θεούς και δαίμονες, δεν το πείραξε τόσο που του πήρανε τον Σταυρό, όσο ότι αυτός που τον άρπαξε- κατά τα λεγόμενα του- ήταν ένας γύφτος από μια μικρή ομάδα ομοφύλων τους, που και αυτή έπεσε μέσα στο νερό για το έπαθλο.

Οι πιστοί εξεγέρθηκαν, φαίνεται, με το θέαμα του γύφτου να σηκώσει τον Σταυρό και να πηγαίνει να τον επιστρέψει πίσω στον παπά.

Η ορθόδοξη αδελφή, κάποιου από τους κολυμβητές, πρότεινε οι αλλόφυλοι να μην συμμετέχουν στο παιγνίδι.

«Τι δουλειά έχουν οι γύφτοι, που πέφτουν για τον Σταυρό» ούρλιαζε μπροστά στην κάμερα του τοπικού καναλιού.

Και δεν είχε και άδικο το κορίτσι. Δουλειά των γύφτων είναι να γυρνάνε με τα τρίκυκλα και να μαζεύουν χαλασμένους θερμοσίφωνες, σόμπες και σιφώνια. Άντε και σε κανένα πανηγύρι ή αρραβώνα, να παίζουν κλαρίνα για να φτιάξουν το κέφι των Χριστιανών.

Αν ήταν αγώνας μπάσκετ της Euroleague και στα κρίσιμα τελευταία λεπτά γινότανε κάποιο αντιαθλητικό φάουλ, οι διαιτητές θα είχαν το δικαίωμα να δουν σε replay την φάση και να αποφασίσουν.

Δυστυχώς, ο δήμαρχος του Κιάτου δεν είχε προνοήσει να στήσει υποβρύχιες κάμερες, για να τσεκάρει ο παπάς την επίμαχη φάση και να αποβάλλει τον γύφτο με ντισκαλιφιέ.

Αλλά, ευτυχώς, που οι Έλληνες Χριστιανοί είμαστε έξυπνη ράτσα.

Και έτσι, την λύση έδωσε κάποιος νεαρός διαγωνιζόμενος.

«Πες του παπά, να τον ξαναρίξει!» είπε και έτρεξε να πάρει θέση στην προβλήτα.

Γ.Κ.

(Αγαπητέ φίλε, μια άλλη παρατήρηση που θα είχα να κάνω είναι πως, κυρίως, βουτάνε άνδρες για τον σταυρό. Και οι άνδρες πλακώνονται. Οι γυναίκες δεν μοιάζουν και πολύ πρόθυμες να ξεμαλλιαστούν για τον σταυρό. Πάντως, βλέποντας τις σκηνές με τους τσαμπουκάδες και τις χριστοπαναγίες που έπεσαν στο Κιάτο, τον δήμαρχο της Καλαμάτας που ελευθέρωσε ένα νεκρό περιστέρι που έπεσε στην θάλασσα -σκηνή κατευθείαν από τους Μόντι Πάιθον-, τον τύπο που βούτηξε για τον σταυρό και έπιασε ένα χταπόδι, και όλα αυτά τα απίστευτα που συνέβησαν ανήμερα τα Φώτα, σκέφτηκα πως την αγαπάω πολύ αυτή τη χώρα. Αλήθεια. Είναι αξιαγάπητη. Να είστε καλά. Και του χρόνου.)

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.