Επιτέλους ζέστη!

Αγαπημένε μου Πιτσιρίκο, σου γράφω πλέον από τον γεμάτο ζεστασιά νότο. Από το Göteborg δηλαδή, όπου η θερμοκρασία εχθές δεν έπεσε χαμηλότερα από -9, δεν φύσαγε σχεδόν καθόλου, αλλά ήμουν από τους λίγους που ήταν σε θέση να το εκτιμήσουν.

Αυτό, γιατί όταν διανύσεις μία 600αριά μέτρα ανήφορο με κόντρα χιονοθύελλα, πάνω από μισό μέτρο χιόνι σε πολλά σημεία, και χωρίς να φτάνουν αυτά με τη βαλίτσα σχεδόν συνέχεια στα χέρια -δεν σέρνεται στο χιόνι- αλλάζεις προοπτική για το τι σημαίνει κακοκαιρία.

Παρατήρησα ότι η ακραία θερμοκρασία γίνεται βασανιστική λόγω της απελπισίας που σε καταλαμβάνει, όταν συνειδητοποιείς πόσο γρήγορα κρυώνεις, όχι πόσο πολύ κρυώνεις.

Η υποθερμία είναι η ίδια είτε είναι -5 έξω, είτε -20. Την διαφορά την κάνει η ταχύτητα.

Όταν τα δάχτυλα πάγωναν δέκα φορές πιο γρήγορα από αυτό που ήμουν συνηθισμένος επειδή δεν έβαλα αμέσως γάντια, ο πανικός παραμόνευε στη γωνία.

Θα μου πεις τώρα, τι περιμένεις, ας πρόσεχες και τι μας κόφτει.

Σαφώς, απλά σκεφτόμουν λίγο μεταφορικά για την κατάσταση που επικρατεί και πώς θα επιδεινωθεί.

Η πετυχημένη συνταγή είναι να μην μας παγώνουν απότομα.

Λειτουργεί καλύτερα η σταδιακή μείωση των κοινωνικών παροχών, η επιδείνωση των συνθηκών και η κοινωνική οπισθοδρόμηση όταν γίνεται στους -3.

Πού και πού, παίζει και ένα -20 για να εκτιμήσουμε τους -3, ελεγχόμενος πανικός ο οποίος όμως δεν θα παραταθεί γιατί δεν ξέρεις ποτέ πώς μπορεί να καταλήξει.

Ο πανικόβλητος, είτε άνθρωπος είτε λαός, μπορεί να είναι καταστροφικός.

Μας φορτώνουν λοιπόν κάθε τόσο μία βαλιτσα για μισό χιλιόμετρο κόντρα στη χιονοθύελλα, οπότε, μετά το ίσωμα με μόνο την τσάντα στον ώμο, είναι περατζαδα και λέμε και ευχαριστώ.

Επίσης, παρατήρησα πως ισχύει αυτό που είχα υποψιαστεί, πως η απομόνωση από τα πολλά ερεθίσματα και την πολλή συνάφεια του κόσμου βοηθά στο να συγκεντρώσει κανείς τις σκέψεις που έχει στο κεφάλι του.

Καταλαβαίνω γιατί ο κόσμος το έριχνε στον ασκητισμό, όταν δεν την πάλευε. Αυξάνονται οι πιθανότητες να καταφέρεις να φτιάξεις το παζλ του εαυτού σου.

Για αυτό την περνάς στα νησιά σόλο, τετραπέρατε Πιτσιρίκο!

Τέλος πάντων, καλά ήταν, και παράπονο δεν έχω κανένα.

Κυρίως, γιατί σκέφτομαι πως θα μπορούσε να είναι και χειρότερα.

Θα μπορούσα να ζω περικυκλωμένος από γνήσιους απογόνους των αρχαίων Ελλήνων και ταυτόχρονα οπαδούς της θρησκείας που πίνει το αίμα και τρώει τη σάρκα ενός νεκροζωντανου μαραγκού από την Μέση Ανατολή, πιστεύοντας πως ο γέροντας κατά συρροή δολοφόνος και βιαστής που έφτιαξε το σύμπαν και ξέρει το παρόν, το παρελθόν και το μέλλον και μας βλέπει ακόμα και όταν χεζουμε, τους περιμένει να τους τραπεζώσει σε καταπράσινα λιβάδια.

Μεγάλη ήττα, να περνάνε τα χρόνια και να αποκρυσταλλώνεται μέσα μου η πεποίθηση πως δεν υπάρχει σωτηρία.

Δεν υπάρχει γιατί μιλάμε πολύ για συλλογικότητα, χωρίς να λογαριάζουμε την πραγματικότητα.

Η πραγματικότητα είναι πως ένα ποσοστό του πληθυσμού είναι πάντα διατεθειμένο για διάφορους λόγους να πουλήσει την συλλογικότητα, και ούτε καν στον πλειοδότη.

Αυτό το ποσοστό, όπως στο ζωντανό παράδειγμα της σύγχρονης αριστεράς σαν ιδεολογικός χώρος αλλά και σαν μεμονωμένα άτομα, πλασαρίστηκε επιτυχώς για χρόνια σαν υπέρμαχος της συλλογικότητας.

Δεν είναι ένας φανερός εχθρός, μια πέμπτη φάλαγγα ή ένα μαλακό υπογάστριο, κάτι που να μπορεί να ανιχνευτεί και να απομονωθεί αργά ή γρήγορα.

Περισσότερο φέρνει σε ένα περισσότερο ή λιγότερο υγιές κύτταρο το οποίο ξαφνικά μεταμορφώνεται σε κανονικό καρκίνο.

Ο φασισμός και ο καρκίνος διηθούν και διασπείρονται, όταν δεν αντιμετωπιστούν άμεσα και αποτελεσματικά.

Στην σημερινή Ελλάδα, αλλά και σε όλη σχεδόν την Ευρώπη, το στάδιο της πρώιμης αντιμετώπισης έχει περάσει εδώ και δεκαετίες.

Ακόμα και ο προοδευτικός χώρος δεν διστάζει να υιοθετήσει φασιζουσες τακτικές και να συμμαχήσει με τον διάβολο, προκειμένου να καταλάβει την εξουσία, να υποσκάψει την λαϊκή βούληση και να μετονομάσει σε λύση αυτά που κατονόμασε κάποτε σαν προβλήματα.

Δεν μπορώ να σκεφτώ πως θα έρθει κάποια στιγμή μια λύση, και, ακόμα και αν θέλω να φανταστώ πως θα έρθει, είμαι σίγουρος πως δεν θα έχει καμία απολύτως σχέση με αυτό που γνωρίσαμε σαν αριστερά, σοσιαλισμό, κομμουνισμό κλπ.

Κάποια στιγμή, καλό θα ήταν να θάβουμε τα πτώματα των ηρώων μας, γιατί κοντεύουμε να καταντήσουμε σαν τους Λαμιώτες που είχαν βγάλει τσάρκα το πτώμα του ιερέα πάνω στην καρέκλα.

Τι σκατά χρειάζεται για να πάρουμε είδηση πως δεν γίνεται να επαναλαμβάνεις τις ίδιες ενέργειες και να περιμένεις διαφορετικό αποτέλεσμα;

Άλλη μπανανόφλουδα που πατάμε συχνά πυκνά είναι πως υπολογίζουμε στο μυαλό του κόσμου.

Ας πάρουμε μια βαθιά ανάσα κάποια στιγμή και ας το σκεφτούμε λογικά, γιατί κάνουμε πάλι ένα λάθος ξανά και ξανά.

Έχουμε την εντύπωση πως ο κόσμος είναι χαζός μόνο όταν δεν συμφωνεί με αυτά που λέμε εμείς.

Όχι, μπορεί κάποιος να υπολείπεται νοημοσύνης, ανεξαρτήτως του τι έχει αποφασίσει να ακολουθεί ιδεολογικά.

Γύρω στο 1/5 του πληθυσμού, βρίσκεται χαμηλότερα από τον μέσο όρο σε ο, τι αφορά τις διανοητικές λειτουργίες.

Έχω ξαναγράψει παλιότερα πως η αδυναμία να αντιμετωπίσει κανείς την καθημερινότητα οδηγεί σε άγχος, μια χαμηλότερη βαθμίδα φόβου κατά κάποιο τρόπο, και ο φόβος οδηγεί σε αποφυγή ή επίθεση.

Για αυτό το λόγο οι ιδεολογίες και οι ενέργειες οι οποίες προβλέπουν την βία σαν μέσο, βλέπε φασισμός, φανατισμός με ομάδες κλπ, ασκούν γοητεία στον λιγότερο διανοητικά προικισμένο άνθρωπο και στον ψυχολογικά πιεσμένο από φτώχεια και πείνα.

Του προσφέρουν μέσα στο πακέτο τη δυνατότητα, όταν έρθει το πλήρωμα του χρόνου, να επιτεθεί και να ασκήσει βία στον συνάνθρωπό του.

Καλυμμένα πάντα, με το συγχωροχάρτι της πατρίδας, θρησκείας, οικογένειας, ομαδάρας και λοιπά.

Δεν είναι επειδή είσαι κακός άνθρωπος, όχι. Είναι επειδή οι άλλοι είναι χριστιανοί, μουσουλμάνοι, αριστεροί, Πακιστανοί, γάβροι κλπ.

Θα γίνει ποτέ ικανοποιητική η αντίληψη του κόσμου, έτσι ώστε να ξεφύγουμε από το μίσος;

Μάλλον όχι, σίγουρα όχι με τα σημερινά δεδομένα. Το μέλλον δεν ξέρει κανείς τι θα φέρει.

Οι περισσότεροι από αυτούς που κατέβηκαν στον δρόμο για την Μακεδονία είναι αυτοί που θα σου πούνε πως το ΕΣΥ το χρέωσαν οι ξένοι ανασφάλιστοι, όταν σε δέκα χρόνια είχε χρεωθεί για εκατό.

Δηλαδή, έπρεπε να είναι εκατό εκατομμύρια ο πληθυσμός της χώρας για να ξοδευτούν τόσα χρήματα.

Τι σκατά, ενενήντα εκατομμύρια ανασφάλιστους είχαμε και δεν είχαμε πάρει χαμπάρι;

Αλλά όχι, η γ@μημένη η διαίρεση είναι πολλή δουλειά για τέτοιους εγκεφάλους.

Δεν το λέω ειρωνικά, το εννοώ.

Εκτός αυτού, με ποιόν να τα βάλουν, με τις πολυεθνικές;

Πιο εύκολο είναι να στρέψουν την επιθετικότητα κατά των φτωχοδιαβόλων.

Μιας και λέω για φτωχοδιαβόλους, η περιοχή που ζω στα βόρεια σύνορα του Γκέτεμποργκ είναι αρκετά φημισμένη για τις υποβαθμισμένες κοινωνικοοικονομικές συνθήκες και για την συχνότητα και βαρύτητα των ψυχικών νοσημάτων και των εξαρτήσεων.

Μου διηγούταν λοιπόν η γυναίκα μου, πως μια εικοσάχρονη ασθενής της ήταν σε θεραπεία για μια πολύ σοβαρή ασθένεια με ένα φάρμακο που πρέπει να λαμβάνεται το βράδυ μαζί με το φαγητό.

Η κοπελίτσα λοιπόν την ρώταγε τι μπορούν να κάνουν, γιατί το φάρμακο είναι ακριβό, και, εκτός αυτού στο σπίτι, έχουν λεφτά για να τρώνε μόνο ένα γεύμα την ημέρα και δεν μπορεί να τρώει το βράδυ.

Όχι μετανάστρια, Σουηδέζα, το διευκρινίζω.

Αυτό το διηγούμαι γιατί -επαναλαμβάνομαι τώρα- το πράγμα δεν πάει κατά διαόλου μόνο στην Ελλάδα.

Θα πέσει τέτοιο τσεκούρι που σε λίγο η φάση θα μοιάζει με δυστοπία.

Κάποιοι δεν θα περνάνε καν από τέτοια μέρη και δεν θα ξέρουν πως υπάρχουν καν, και κάποιοι θα έχουν μηδαμινές πιθανότητες να βγουν απο αυτά τα μέρη.

Φυσικά, αλί και αλίμονο σε αυτούς που θα βρεθούν για τον ένα ή τον άλλο λόγο από τα ψηλά στα χαμηλά.

Τύχη θέλει στη ζωή, και μακρυά από ιδιοκτησία και χρέη.

Το ζήτημα δεν είναι τι έχεις, είναι τι κάνεις με αυτά που έχεις.

Με λίγα μπορείς να κάνεις πολλά, αν το ψάξεις.

Την αγάπη μου από τη Σκανδιναβία, και προσοχή στην ελληνική μαφία. Στη Σικελία που ζούσα δεν την ήξερε κανείς, τόσο καλή είναι.

Βασίλης

(Φίλε Βασίλη, σου έκανε καλό η απομόνωση στη βόρεια Σουηδία. Βασίλη, η πολλή συνάφεια του κόσμου, εκτός όλων των άλλων, σου αποσπά την προσοχή. Και οι πολλοί άνθρωποι, γύρω σου, δεν σου επιτρέπουν να κοιτάς μέσα σου. Κι όποιος προσπαθεί πάντα να πιάνεται από άλλους, στο τέλος θα χάσει τον εαυτό του. Επίσης, όταν δεν συναναστρέφεσαι πολλούς ανθρώπους, οι συναναστροφές σου αποκτούν ουσία και νόημα. Και είναι συνειδητές, όχι επειδή έτυχε ή δεν υπήρχε άλλος τριγύρω. Αν και τα τυχαία, έχουν τη νοστιμιά τους μερικές φορές. Αλλά και τα τυχαία, δεν θα σου τύχουν αν είσαι συνέχεια με παρέα. Βασίλη, πρόσφατα συνάντησα μια φίλη αναγνώστρια από τη Σουηδία και μου είπε κάποια πράγματα για την κοινωνική κατάσταση στη Σουηδία. Μου είπε, για παράδειγμα, πως κάποιες νεοφιλελεύθερες πρακτικές -που εδώ τώρα εφαρμόζονται ή ετοιμάζονται να εφαρμοστούν- συμβαίνουν στη Σουηδία εδώ και 25 χρόνια. Βασίλη, δεν κάνετε μια συμφωνία με τον Βασίλη για να φτιάξετε εκείνο το σπίτι στα Κανάρια Νησιά που θα έχει κι ένα δωμάτιο για μένα; Ο καθένας μόνος του δεν θα μπορεί αλλά, αν ενωθείτε σε μια …συλλογικότητα, θα το φτιάξετε το σπίτι. Βασίλη, στην Αθήνα έχει άνοιξη και είμαστε στην καρδιά του χειμώνα. Οι τουρίστες κυκλοφορούν στην Αθήνα με τα κοντομάνικα. Έρχεται το καλοκαίρι με φόρα. Να είσαι καλά, Βασίλη. Την αγάπη μου.)

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.