Πόσο ελεύθεροι είμαστε;

Κανονικά, θα έπρεπε να είμαι χαρούμενη. Μένω μόνη μου, δεν πληρώνω νοίκι. Και σε τέλειο σπίτι. Προσπαθούσα 8 χρόνια να νοικιάσω και όλο ναυαγούσε. Είχα σταματήσει δραστηριότητες για κάποιο διάστημα, λόγω ανεργίας.

Και τώρα;

Πάω ωδείο, κάνω aerial yoga, έφτιαξα τη μπάντα που πάντα ήθελα, μετά από 8μηνη αναζήτηση ατόμων και πολλή υπομονή.

Και τώρα που τα κατάφερα;

Δεν μπορώ να το ευχαριστηθώ. Θέλω να τα διαλύσω όλα.

Αυτό είναι το 1/3 της μέρας.

Το 2ο 1/3 είμαι σε μία δουλειά με νορμάλ ωράρια και καλό μισθό, αλλά υπερτοξική από άποψη ατόμων.

Το 3ο 1/3 προσπαθώ να κοιμηθώ. Ή κοιμάμαι βαριά.

Ξέρω θα αρχίσετε να μου λέτε πόσος κόσμος είναι άνεργος, πόσοι χτυπάνε 12ωρα, πόσοι είναι σε εκ περιτροπής ή μαύρη εργασία.

Τα ξέρω, τα πέρασα κι εγώ αυτά. Όλα, εκτός από τα 12ωρα.

Στη δουλειά, έχω μία υπεύθυνη που όλο με μειώνει, σχολιάζει το τι φοράω ως προκλητικό – ενώ δεν είναι- και μειώνει τη νοημοσύνη μου.

Αυτό γίνεται σχεδόν κάθε μέρα.

Μου λέει «κάνε το άσπρο» και μισή ώρα μετά, μου λέει: «Γιατί έκανες το άσπρο; Το μαύρο δε σου είπα; Πού έχεις το μυαλό σου;».

Μετά κάνει στροφή 180 μοιρών και γίνεται γλυκομίλητη.

Στην αρχή τσαντιζόμουν και της την έλεγα.

Πλέον φοβάμαι να μιλήσω γιατί ό,τι και να πω, το στρέφει εναντίον μου.

Και βαριέμαι τους καυγάδες. Έχω μία απάθεια ζωγραφισμένη στο πρόσωπό μου, όποτε κάνει μ@λακίες. Και φαίνεται.

Ο κολλητός μου μετακόμισε σε άλλη πόλη και δύο φίλες χάθηκαν. Μου στοίχισε. Ήμουν και κάπως άτυχη στα ερωτικά (έπεφτα σε μη διαθέσιμους λόγω γεωγραφικής απόστασης ή ήταν κολλημένοι στην πρώην ή απλά γυναικάδες).

Και η αλήθεια είναι με έχει πιάσει μία τάση φυγής που μου είναι πολύ δύσκολο να πραγματοποιήσω.

Πάντα ήθελα να ζήσω εξωτερικό.

Όπου και να είμαι, νιώθω με το ένα πόδι εδώ και το άλλο εκεί.

Οπότε, μάλλον θέλω και τα δύο. Και τη χώρα μου και την άλλη χώρα, άμα μείνω καιρό κάπου.

Νιώθω εγκλωβισμένη στην Ελλάδα. Με τις σπουδές που έχω κάνει είναι δύσκολο να βρω μία καλοπληρωμένη δουλειά έξω.

Και θα ήθελα σε όποια χώρα και να ήμουν, να είχα την οικονομική δυνατότητα να συνεχίσω ωδείο και yoga. Αλλιώς θα πέθαινα.

Ή να μπορούσα να πω στο σύντροφό μου, σε παρατάω και πάω να μείνω μόνη γιατί δε μου φέρεσαι καλά, αν συνέβαινε κάτι τέτοιο.

Βλέπεις, η δουλειά δεν ήταν ποτέ αυτοσκοπός για μένα. Ήταν το μέσο για να είμαι ευτυχισμένη τις υπόλοιπες ώρες τη μέρα.

Αν έχω τα χόμπι μου, το αγόρι, τους φίλους μου είμαι καλά. Και δεν μπορώ να καταλάβω γιατί να τρωγόμαστε στη δουλειά, ειλικρινά.

Οπότε, ξεκίνησα να ψάχνω μεταπτυχιακό σε διεθνείς και ευρωπαϊκές σπουδές. Για να έχω πιο ανταγωνιστικό βιογραφικό και καλοπληρωμένη δουλειά στο εξωτερικό.

Αλλά ο βαθμός μου δεν είναι καλός. Κι ας διάβαζα. Γιατί στη σχολή που ήμουν, μπορεί να έγραφες 7 σελίδες στην εξεταστική και να σε έκοβαν με τέσσερα.

Ή να κοβόταν το 90% των φοιτητών. Δεν μπορεί να είναι όλοι στουρνάρια, έτσι δεν είναι;

Είναι μία από αυτές τις περιόδους που απλά θα ήθελα να γύρναγα το χρόνο πίσω, να πήγαινα μουσικό σχολείο που δεν έδωσα εξετάσεις στην 6η δημοτικού γιατί φοβήθηκα μην αποτύχω, να παράταγα τη σχολή που με φόβιζε η μάνα μου ότι δεν θα πλήρωνε φροντιστήριο για να ξαναδώσω πανελλήνιες, να ξεκίναγα από την αρχή.

Κι όμως, είμαι εδώ που είμαι. Με μία ρουτίνα που με έχει ρίξει ψυχολογικά.

Ξυπνάω το πρωί, πάω σε μία δουλειά με αντικειμενικά άριστες συνθήκες εργασίας, αλλά τοξικό περιβάλλον λόγω συναδέλφων (βλ. «Οι κοτάρες στη δουλειά μου»), πάω σουπερμάρκετ, μαγειρεύω, φτιάχνω το σπίτι, έχω πιάνο, θεωρία, φωνητική, γιόγκα, πρόβα και αντί να νιώθω ευτυχισμένη, νιώθω κενή.

Εγκλωβισμένη. Κουρασμένη. Άδεια.

Τις προάλλες, μου έλεγε μία φίλη –αναπληρώτρια εδώ και δώδεκα χρόνια– ότι θέλει να φύγει από το σχολείο γιατί δεν αντέχει άλλο, δεν της ταιριάζει.

Αλλά υπάρχουν ηλικιακά όρια στην υποτροφία για το μεταπτυχιακό που θέλει να κάνει έξω, και τα έχει ξεπεράσει.

Θέλει να τα παρατήσει όλα και να κάνει μόνο ιδιαίτερα (χωρίς ασφάλιση).

Της έλεγα να βρει κάτι πρώτα γιατί είναι δύσκολα εκεί έξω. Τα έχω περάσει και ξέρω. Θα σταματήσει όμως, και δεν τη νοιάζει, μου είπε.

Γιατί να είναι τόσο δύσκολο να είμαστε ελεύθεροι; Θα ήθελα –όσο επιφανειακό και αν ακουστεί– να είμαι πλούσια.

Όχι λόγω ματαιοδοξίας.

Να έχω την ελευθερία που προσφέρει ο πλούτος: να ζω όπου γουστάρω, να κάνω ό,τι μεταπτυχιακό θέλω και να μπορώ να φεύγω όταν το θέλω.

Να μπορώ να ζήσω σε πόλεις στο εξωτερικό αξιοπρεπώς, και όχι κλεισμένη στους 4 τοίχους, λόγω του οικονομικού.

Είναι η ζωή, λες και παίζουμε σκάκι. Μία λάθος κίνηση και ρουα ματ.

Έτσι νιώθω. Έκανα το λάθος, τίποτα δεν μπορεί να το διορθώσει.

Θα έπρεπε να είμαι χαρούμενη, έτσι δεν είναι;

Κ.

(Αγαπητή φίλη, είμαστε τόσο ελεύθεροι, όσο επιθυμούμε να είμαστε. Βασικά, είμαστε πολίτες δυτικών κοινωνιών. Ανίκανοι να αγαπήσουμε και να νιώσουμε χαρά. Ανικανοποίητοι και μεγαλλαγμένοι. Είμαστε σαν αυτό το σκίτσο που είναι ένας τύπος ξάπλα στον καναπέ του ψυχαναλυτή και του λέει «Γιατρέ μου, όταν βλέπω μετανάστες, τους βρίζω και τους λέω να πάνε πίσω στην πατρίδα τους, και όταν βλέπω πνιγμένα παιδιά μεταναστών λιώνω στο κλάμα. Τι μου συμβαίνει;”. Και του λέει ο ψυχαναλυτής «Δεν είναι τίποτα. Είστε Ευρωπαίος.”. Αγαπητή φίλη, ανήκουμε στους προνομιούχους του πλανήτη αλλά το ξεχνάμε. Θα σου έλεγα να αφήσεις την δουλειά -η δουλειά είναι ντροπή και αίσχος- και να ερωτευτείς έναν πλούσιο. Ή φτιάξ’ τα με το αφεντικό σου, για να δουλεύεις όποτε σου κάνει κέφι. Μετά, θα μου στείλεις ένα μέιλ, όπου ούτε αυτή η νέα κατάσταση θα σου αρέσει. Αλλά εδώ δεν ξέρω εγώ τι μου γίνεται, θα πω σε σένα; Πάντως, αν γίνεις πλούσια, επικοινώνησε. Ενδιαφέρομαι. Την αγάπη μου. Να είσαι καλά.)

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.