Αγριοκούνελο vs Black Panther

Αγαπημένε μου Πιτσιρίκο, ήρθε η άνοιξη!
Καλά, λέμε και καμία μ@λακία πού και πού, έτσι για το ξεκάρφωμα. Άρχισαν επιτέλους και λιώνουν τα χιόνια, η θερμοκρασία ανέβηκε λίγο πάνω από το μηδέν, και μπορέσαμε και κυκλοφορήσαμε λίγο σαν άνθρωποι και όχι σαν πολικές αρκούδες.

Ζόρικος ο φετινός χειμώνας, ούτε οι Σουηδοί δεν την πάλευαν και είχαν αρχίσει να γκρινιάζουν.

Αλλά πόσο να γκρινιάξουν και αυτοί;

Εδώ γεννήθηκαν και εδώ θα αφήσουν τα κοκαλάκια τους, τουλάχιστον εμείς οι υπόλοιποι ζήσαμε και κάτι διαφορετικό και, αν συνεχίσουν έτσι, μας βλέπω να το ξαναζούμε.

Γιατί, φίλε Πιτσιρίκο, αν είναι να ζω σε μπoυρδέλο, να ζω σε ηλιόλουστο μπoυρδέλο.

Όπως σου έχω σίγουρα ξαναγράψει, έχω την αίσθηση πως τα πράγματα δεν πάνε καλά σε παγκόσμιο επίπεδο. Το οποίο σημαίνει πως, όπου και να πας, την έχεις κάτσει από χέρι.

Η σωτηρία βρίσκεται μέσα μας.

Δεν χρειάζομαι ιδεολογίες, χεσμένες τις έχω εδώ και δεκαετίες.

Ιδέες χρειάζομαι. Ιδέες για το πώς θα νιώθω καλύτερα και για το πώς την ώρα που θα τα τινάζω θα σκεφτώ -αν προλάβω- «τελικά δεν ήταν και τόσο άσχημα όσο φαινόταν».

Δυστυχώς, παρατηρώ πως ο μοναδικός τρόπος για να το καταφέρνω είναι να μειώνω στο ελάχιστο τις επαφές μου με τον κόσμο.

Τόσο στο φυσικό επίπεδο, όσο και στο επίπεδο της πληροφορίας.

Φυσικά και δεν έχουν όλοι την πολυτέλεια να το κάνουν αυτό, αλλά βλέπω πως, και αυτοί που την έχουν, σπάνια το κάνουν.

Συμπεραίνω λοιπόν πως είναι το «δεν θέλω» και όχι το «δεν μπορώ» που παίζει ρόλο, εκτός από ακραίες καταστάσεις.

Σήμερα το πρωί, εκεί που έπινα καφέ με την γυναίκα μου, είδα από το παράθυρο έναν αγριοκούνελο να τρέχει στο γρασίδι.

Συνηθισμένο εδώ, αλλά εμείς πάντα τους βρίσκουμε αστείους γιατί είναι θεόχοντροι και δεν μασάνε ακόμα και αν τους πλησιάσεις στα 4-5 μέτρα.

Σκέφτηκα πως ο κούνελος κάνει ό,τι γουστάρει, ενώ εμείς κάνουμε ό,τι μας λένε και μας μαθαίνουν, ό,τι απαιτούν και προσδοκούν.

Ποιος είναι το ζώο;

Το είπα στη γυναίκα μου, και, έτσι για αλλαγή, συμφώνησε και αυτή.

Αρχίζει και επανέρχεται η παλιά κακή συνήθεια που με έχει φέρει πολλές φορές σε δύσκολες καταστάσεις: λέω αυτό που σκέφτομαι.

Δεν μιλάω για μέσα στο σπίτι μου, αυτό το έκανα πάντα. Γενικά. Αλλά δε γ@μιέται, αν δεν θες να ξέρεις τι σκέφτομαι, δεν χρειάζεται να με ρωτήσεις.

Άλλος ένας λόγος να αποφεύγω την πολλή συνάφεια του κόσμου, μπορεί να γίνω δυσάρεστος και δεν το θέλω.

Όποτε, για τη δίκη μου την ηρεμία αλλά και των άλλων, αν ξέρεις κανένα μοναστήρι ντελουξ να μου συστήσεις να πάω να κλειστώ και να μην ξαναβγώ, θα σου ήμουν ευγνώμων.

Γιατί ο κόσμος δεν παλεύεται και δεν την παλεύει.

Αυτό δε είναι το μεγάλο ερώτημα.

Είμαστε πολλοί αυτοί που το έχουν συνειδητοποιήσει.

Η διαφορά είναι πως κάποιοι έχουμε σταματήσει να πιστεύουμε πως υπάρχει κάποιου είδους λύση, όποτε πλακώνει η μαύρη μαυρίλα και αρχίζουμε και φλερτάρουμε τον απόλυτο μηδενισμό.

Πώς να μην είσαι μηδενιστής;

Πού να στηρίξεις τις ελπίδες σου;

Στους πασοκτζήδες, τους παοκτζήδες, τους ΚΚΕδες, τους Χρυσαυγίτες, τους ανεγκέφαλους ακόλουθους οποιασδήποτε ιδεολογίας, θρησκείας και ομάδας;

Αυτοί είναι η πλειοψηφία, απολύτα καθοδηγούμενοι και χωρίς ίχνος νοημοσύνης και ελεύθερης σκέψης και επιλογής.

Αυτό το λέω χωρίς ίχνος ελιτισμού.

Αν οι χαζοί, οι άσχημοι, φτωχοί και οι άρρωστοι είχαν πραγματική ελευθερία βούλησης και επιλογής θα ειχαν διαλέξει να είναι έξυπνοι, όμορφοι, πλούσιοι και υγιείς.

Αλλά είναι να μην στο γράψει η τύχη σου.

Πρόσφατα είδα μερικά σταντ απ και μια ταινία με μια Αφροαμερικανίδα κωμικό, την Tiffany Haddish.

Η κοπέλα τα σπάει, πανέμορφη, πανέξυπνη, γεμάτη ταλέντο και όρεξη για ζωή.

Σε μια συνέντευξή της, μίλαγε για το πως μεγάλωσε στα γκέτο, με μια ανάπηρη μάνα η οποία διαγνώστηκε και με σχιζοφρένεια, πώς κατέληξε σε διαφορά σπίτια με ανάδοχες οικογένειες, ζούσε σε ένα αυτοκίνητο κλπ.

Την επόμενη μέρα συνάντησα μια ασθενή περσικής καταγωγής που μου διηγήθηκε μια πιο χαλαρή έκδοση της ίδιας ιστορίας.

Χαλαρή γιατί εδώ είναι Σουηδία, δεν είναι L.A. South Central που οι σφαίρες σφυρίζουν κάθε μέρα έξω από την πόρτα σου.

Και όμως, η ασθενής μου ήταν σχεδόν πέρα από κάθε σωτηρία στο κοινωνικό επίπεδο.

Δεν το διάλεξε, αν είχε διαλέξει, θα ήταν μια ταλαντούχα και πλούσια νέα κοπέλα, σαν την Haddish.

Δεν διαλέγουμε να έχουμε την δύναμη, το ταλέντο και τις ικανότητες. Ή τις έχεις, ή δεν τις έχεις, όποτε κανείς υπομονή να περάσει (η ζωή σου).

Η δομή της κοινωνίας ολόκληρης στηρίζεται στην δημιουργία ιδεολογικών/οικονομικών οντοτήτων, μέσω των οποίων οι αδύναμοι μετατρέπονται σε θύματα και γίνονται όργανα με τα οποία οι δυνατοί διαιωνίζουν τις σχέσεις εξουσίας.

Δεν υπάρχει καμία ανθρώπινη λογική, ή τουλάχιστον με τον δικό μου αυθαίρετο ορισμό του τι είναι ανθρώπινο, που να δικαιολογεί το να σκοτώσεις το παιδί κάποιου. Ή να το αφήσεις να πνιγεί προσπαθώντας να σωθεί από τον πόλεμο. Καμία απολύτως.

Αν ποτέ το ανθρώπινο είδος εξελιχθεί αρκετά, η ιστορία θα μας περιγράφει σαν τους στρατιώτες των στρατοπέδων συγκέντρωσης. Εκτελούσαμε εντολές, κάναμε το καθήκον μας και δεν ξέραμε ακριβώς τι συνέβαινε.

Αλλά δεν ξεφεύγεις, Πιτσιρίκο μου.

Διάβαζα τις αντιδράσεις και τα σχόλια σχετικά με τον «Μαύρο Πάνθηρα», την πρώτη ταινία με μαύρους υπερήρωες πρωταγωνιστές. Θρίαμβος και χαρά οι Αφροαμερικανοί και γενικότερα οι μαύροι.

Τι σκατά πανηγύριζαν δεν ξέρω, αφού η ταινία παρουσιάζει μια φανταστική αφρικανική χώρα με τεράστιο πλούτο, τεχνολογία και πόρους, τους οποίους εκμεταλλεύεται αποκλειστικά.

Οι κάτοικοί της είναι ένα μίγμα αριστοκρατίας και χίπστερ, κρυμμένοι πίσω από ένα ολογραφικό τείχος, ώστε οι γείτονες να μην τους βλέπουν καν.

Η κυβέρνηση είναι κληρονομική μοναρχία, ο λαός απλά τραγουδά και χορεύει, αν κανένας άλλος θέλει με την βία να αλλάξει το σκήπτρο χέρια, και η υπόθεση λύνεται με πάλη μέχρι θανάτου.

Κανα-δυο πονάνε τα αδέρφια τους που υποφέρουν και κάνουν τον ακτιβισμό τους, αλλά η επίσημη πολιτική της χώρας συνοψίζεται στο δόγμα «άσε τους να ψοφάνε, δεν θα μοιραστούμε τον πλούτο μας με τους άλλους, πρώτα θα προστατέψουμε τον δικό μας τον λαό και οι άλλοι ας πρόσεχαν».

Δηλαδή, είναι στην ουσία λευκοί φασίστες νεοφιλελεύθεροι απομονωτιστές, απλά μαύροι ντυμένοι με πολύχρωμα ρούχα για τις ανάγκες της ταινίας.

Και το μαύρο κοινό παραληρεί!

Επικροτεί ουσιαστικά τις ιδεολογίες και τις πολιτικές που τους έχουν κάνει φτωχούς, σκλάβους, γκετοποιημενους και τις χώρες τους υπανάπτυκτες και έρμαια αποικιοκρατών, επειδή τις εφαρμόζουν Αφρικανοί!

Με ξεπερνά. Πραγματικά με ξεπερνά, αλλά αποδεικνύει για ακόμα μια φορά πως ο κόσμος απλά αδυνατεί να καταλάβει πως το πρόβλημα βρίσκεται στην ουσία του συστήματος και όχι στο ποιος έχει την εξουσία και τον πλούτο.

Το κορυφαίο είναι πως στην πρεμιέρα της ταινίας δεν κάλεσαν την μαύρη συγγραφέα κόμιξ, που γράφει αυτήν την περίοδο τον Μαύρο Πάνθηρα, μάλλον επειδή δεν είναι πανέμορφη και αθλητική, όποτε θα τους χάλαγε την μόστρα.

Κάποιος είχε πει, μάλλον ο Ρούζβελτ αν θυμάμαι καλά, πως δεν έχουμε να φοβόμαστε τίποτα άλλο εκτός από τον ίδιο τον φόβο.

Λάθος, ο φόβος του φόβου είναι το άγχος. Οπότε, αν μας συμβουλεύουν να φοβόμαστε τον φόβο μας, μας λένε ουσιαστικά να ζούμε μέσα στο άγχος.

Πρέπει να σεβόμαστε τον φόβο, μας κρατάει ζωντανούς. Οι ατρόμητοι κατά κανόνα δεν πάνε μακρυά. Το ερώτημα είναι τι να φοβάται κανείς. Τον θεό, την μαφία, την φτώχεια, την αρρωστεια;

Κάπου εδώ ζηλεύω το χοντρό αγριοκούνελο που είδα το πρωί. Φοβάται αν ακούσει κανένα κλαδί να σπάει πίσω του, αλλά μέχρι εκεί ο φόβος και το άγχος του. Βρίσκει να φάει, τρώει. Δεν βρίσκει, περιμένει μέχρι να βρει ή να πεθάνει.

Απλοί φόβοι. Απλά πράγματα. Εμείς τα κάναμε δύσκολα.

Την αγάπη μου από την Σκανδιναβία

Βασίλης

Υ.Γ. Παίζω κιθάρα σε ένα σεμινάριο -ο θεός να το κάνει- μουσικής αυτόν τον καιρό. Κάθε φορά, με το πού συναντιόμαστε αρχίζει το σουηδικό μοντέλο: πώς είστε σήμερα; Δύσκολη ημέρα; Λέει ο καθένας την παπάρια του, πόση δουλειά έριξαν κλπ κλπ. Εγώ είμαι πάντα στη φάση «δεν μπορώ να πω το ίδιο, δουλεύω ελάχιστα γιατί ξέρετε πως είμαστε εμείς οι μεσογειακοί, δεν γουστάρουμε να δουλεύουμε πολυ». Κουνάνε λίγο το κεφάλι, δεν ξέρουν τι να πουν γιατί ό,τι και να πουν κινδυνεύουν να ακουστούν ρατσιστές. Φυσικά, ντρέπονται να με ρωτήσουν και τι δουλειά κάνω, αν το έκαναν θα ανακάλυπταν πως δουλεύω δυο ημέρες την εβδομάδα γιατί μου φτάνουν μια χαρά όσα βγάζω αφού δεν έχω σκυλιά, παιδιά και δάνεια. Όταν με ρωτάει κανείς αν είμαι άρρωστος και για αυτό δουλεύω τόσο λίγο, απλά απαντάω πως είναι το σύστημα που είναι άρρωστο και δεν σκοπεύω να γίνω μέρος του. Δεν βλέπω να την καταλαβαίνουν την απάντηση, πρέπει να βρω κάτι άλλο…

(Βασίλη, διάβασα στην πρόσφατη έρευνα του ΟΗΕ πως η Σουηδία είναι ανάμεσα στις δέκα πιο ευτυχισμένες χώρες του κόσμου. Ο Χριστόφορος Ζαραλίκος, που έπαιξε τον περασμένο μήνα στη Στοκχόλμη, μου έλεγε πως είδε τους Σουηδούς όμορφους αλλά ανέκφραστους και σκέφτηκε πως είναι τόσο καλά μέσα τους, που δεν το βγάζουν έξω τους. Εγώ, πάντως, τους βλέπω χαρούμενους τους Σουηδούς το καλοκαίρι στις Κυκλάδες. Βασίλη, μετά από μια οκταετία απόλυτης εξωστρέφειας, όπου συναναστράφηκα άπειρους ανθρώπους, κατέληξα στο οριστικό συμπέρασμα πως η πολλή συνάφεια του κόσμου βλάπτει σοβαρά την ψυχική υγεία. Η αλήθεια και η λύση για μια ευτυχισμένη ζωή είναι στον Επίκουρο. Να είσαι καλά, Βασίλη. Εδώ δεν έλιωσαν ακόμα τα χιόνια. Μάλλον γιατί δεν χιόνισε.)

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.