Γυναικείοι κύκλοι και κλειστές καμπύλες

Αγαπημένε μου Πιτσιρίκο,
Ήθελα πολύ να σου γράψω χθες, Ημέρα της γυναίκας, αλλά τελικά, δεν τα κατάφερα.
Η δουλειά τράβηξε μέχρι αργά και μετά, μέχρι να μαζέψω τα παιδιά, να ασχοληθούμε με τα σχολικά και τα εξωσχολικά, να ετοιμάσω φαγητά και πλυντήρια, πέρασε η ώρα και ίσα που πρόλαβα να κάνω ένα ντουζ, να ετοιμαστώ βιαστικά και να βγω με τις φίλες μου, να γιορτάσουμε τη μέρα μας.

Ο διευθυντής μας, λάτρης του γυναικείου φύλου, μας πρόσφερε από ένα τριαντάφυλλο.

Εμείς, βέβαια, θα προτιμούσαμε να μας έδινε άδεια να φύγουμε καμιά ώρα νωρίτερα και τα τριαντάφυλλα να τα βάλει στο βάζο του, αλλά ας μην είμαι ισοπεδωτική κι ας εκτιμήσω τον ρομαντισμό του αντρός.

Ο οποίος, μέσα στο πνεύμα της ημέρας και με το έντονο αίσθημα σεβασμού και ευαισθησίας που τον διακρίνει σε θέματα ισότητας των δύο φύλων, μας κράτησε όλο το τμήμα, άντρες –γυναίκες, παραπάνω.

Τέλος πάντων, βγήκα και πέρασα καλά, αυτό έχει σημασία. Κι αν δεν κουτούλαγα από την κούραση, θα πέρναγα ακόμα καλύτερα, αλλά μην τα θέλουμε και όλα δικά μας.

Αυτό, βέβαια, που με τσάκισε ήταν το πρωινό ξύπνημα και να δω πως θα βγει η μέρα.

Thank God, it’s Friday!

Δεν πειράζει, μετά τον τρίτο καφέ θα αρχίσω να συνέρχομαι.

Ευτυχώς, έπεισα τον διευθυντή και την προϊσταμένη μου ότι τη δουλειά που μου ανέθεσαν θέλω να τη μελετήσω προσεχτικά, να διπλοτσεκάρω τις καταστάσεις και να κάνω και δύο τηλέφωνα για να επιβεβαιώσω κάποια στοιχεία, ενώ την ξεπέταξα με το πού ήρθα κι έτσι, τώρα, έχω την ησυχία μου και την άνεση να σου γράψω.

Για μένα, το πρόβλημα με τη γυναίκα ξεκινάει από πολύ παλιά.

Συγκεκριμένα, από την εποχή της δημιουργίας της.

Η φύση αν ήταν σωστή, σοφή και δίκαιη θα έπρεπε να μας έχει κάνει εφτάψυχες, ο Θεός να μας δίνει καμιά δεκαριά χρόνια παραπάνω και η μέρα μας να έχει ένα επιπλέον οκτάωρο.

Μικρές λεπτομέρειες, ώστε η ζωή να μην είναι μόνο για άντρες. (Ξέρω, γκρίνια, αλλά τι περίμενες;)

Από την άλλη, δεν θα έπρεπε και οι γυναίκες να αφήσουμε την τύχη μας σε φεμινίστριες, οι οποίες δεν ξέρω, πραγματικά, τι είχαν στο μυαλό τους όταν απαιτούσαν ισότητα με ανθρώπους που δεν έχουν ποτέ περίοδο, δεν εγκυμονούν, δεν γεννούν, δε βιώνουν περιόδους λοχείας , θηλασμού, εμμηνόπαυσης κλπ.

Δύο δυνατά χαρτιά είχαμε και, αντί να τα παρουσιάσουμε σαν φοβερά και τρομερά –όπως εγώ σήμερα τη δουλειά μου-, που απαιτούν ειδική μεταχείριση και προνόμια, εμείς πήγαμε και τα κάψαμε.

Και ιδίως το ένα, το «Δίνω ζωή, άρα είμαι λίγο κάτω από το Θεό και απαιτώ να αντιμετωπίζομαι ανάλογα». Α, ρε κορίτσια, και μας είχα για έξυπνα…

Ακόμα και …»στις δύσκολες εκείνες μέρες του μήνα» (to be decent), θα μπορούσαμε να είχαμε προσδώσει φοβερές ιδιότητες, να την είχαμε τυλίξει με μύθους και θρύλους, ώστε να την περνάμε ξάπλα, ακούγοντας χαλαρωτική μουσική και πίνοντας φρεσκοστυμμένες πορτοκαλάδες για να μη μας πέσει ο αιματοκρίτης.

Και μια και δε μου βγαίνει το σοβαρό σήμερα, θυμήθηκα μια από τις πρώτες δουλειές που έκανα, σαν φοιτήτρια ακόμη.

Ήμουν αδιάθετη και είχα ζητήσει από τη προϊσταμένη μου να μου αλλάξει πόστο για να κάθομαι και να φέρει ένα αγόρι στη θέση μου και αυτή με ρώτησε τι πήρα.

Τίποτα, της απαντάω.

«Τι εννοείς τίποτα;» μου λέει θυμωμένα, «Είσαι αδιάθετη, δεν παίρνεις τίποτα και μου λες ότι πονάς; Φυσικό είναι να πονάς. Κι εμείς πονάμε, αλλά χαπακωνόμαστε και αντέχουμε.».

Γι’ αυτό υπάρχουν τα παυσίπονα, ξέρεις.

Επειδή η ιστορία μετράει 20 χρόνια (τρομακτικό!), της απάντησα με το θράσος της νιότης μου και αδιαφορώντας αν θα χάσω τη δουλειά, γιατί, έτσι κι αλλιώς, έψαχνα για κάτι καλύτερο, γιατί εκείνα τα χρόνια μπορούσες συνεχώς να ψάχνεις για κάτι καλύτερο, να παραιτείσαι και να τους αφήνεις, συχνά, στα κρύα του λουτρού.

Ωραίες εποχές, να τους ανακοινώνεις ότι φεύγεις και να παγώνουν! Όχι παντού, το ξέρω, αλλά γινόταν.

Ξέρω ότι πληγώνω τώρα τα νέα παιδιά, κυρίως, αλλά, αν άξιζε να ζήσουν κάτι από την εποχή της ευμάρειας, είναι αυτό και μάλλον τίποτε άλλο.

Της απάντησα, λοιπόν, ότι δεν είμαι άρρωστη για να χαπακωθώ, περίοδο έχω και δυσκολεύομαι να είμαι όρθια, σε αντίθεση με τον τάδε που μάλλον δεν έχει τέτοια προβλήματα.

Το κακό είναι ότι είναι πολύ πιθανό, αν ήταν άντρας να έδειχνε μεγαλύτερη κατανόηση, ή έστω να μην τόλμαγε να μου πει τέτοια πράγματα.

Πριν κανα μήνα, είδα διαφήμιση στο μετρό, φαρμακευτικής εταιρίας, για κάποιο παυσίπονο, με έναν άντρα να δηλώνει ότι, κανένας πονοκέφαλος δεν θα τον κάνει να σταματήσει να προσφέρει τις υπηρεσίες του, που πρόσφερε -και καλά- εθελοντικά σε μια ΜΚΟ. Το πάνε, βλέπεις λάου λάου.

Και επειδή άλλα ήθελα να γράψω και άλλα έγραψα και τώρα έχει ξεχειλώσει πολύ και δε μαζεύεται, θα κλείσω κάπου εδώ, για να κάνω ότι ασχολούμαι με τη σοβαρή δουλειά που έχουν όλοι την εντύπωση ότι κάνουμε εδώ πέρα και θα τα ξαναπούμε σύντομα.

(Το ήξερες ότι θα μας ρίξεις στο φιλότιμο… Εντάξει, δε θέλουμε και πολύ!)

Την αγάπη μου

Κατερίνα

Υ.Γ.1 Κι επειδή θέλω να ΄μαι ψηλά στα μάτια σου, να σου πω ότι η χθεσινή έξοδος με φίλες είναι προϊόν μυθοπλασίας. Θα βγούμε σήμερα που είναι Παρασκευή.
Υ.Γ.2 Αυτές τις μέρες στο μετρό υπάρχει η νέα διαφήμιση του Lidl, με την πρόκληση «Κανείς άλλος δεν μπορεί να γίνει σαν τα μούτρα μας». Και κάπως έτσι πάει ο κόσμος μπροστά. Πέρα κι απ’ τον Θεό. Στο διάστημα.

(Αγαπητή Κατερίνα, μεταξύ μας, οι γυναίκες χάλασαν την πιάτσα, που ήθελαν κι αυτές να δουλεύουν. Αντί να αράζουν όλη μέρα, μου ήθελαν και καριέρες. Κατερίνα, ο Θεός έδωσε στις γυναίκες περισσότερα χρόνια από τους άνδρες. Οι γυναίκες ζουν 7-8 χρόνια περισσότερο από τους άνδρες αλλά αυτά τα παραπάνω χρόνια τα ζουν γριές, άρρωστες και μόνες. Βέβαια, όσο πιο πολύ δουλεύουν οι γυναίκες, τόσο θα τα τινάζουν κι αυτές νωρίτερα. Οι γυναίκες δεν θα έπρεπε να δουλεύουν. Ειδικά, οι όμορφες δεν θα έπρεπε να δουλεύουν ποτέ. Θα έπρεπε να παίρνουν επίδομα ομορφιάς και να κάνουν βόλτες για να ομορφαίνει ο κόσμος. Κατερίνα, καλά να περάσεις απόψε. Την αγάπη μου.)

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.