Ευτυχία είναι, όταν η ζυγαριά σου δείχνει +

O Mήτσος ο γείτονας μου, είναι μία Σωκρατική «μούσα» που εκμαιεύω κοινές παραδοχές.
Με ρώτησε πάλι τι παγκόσμια μέρα γιορτάζουμε σήμερα και γράφουν οι καλαμαράδες λογοτεχνικά κατεβατά σε όλες τις γλώσσες.

«Μήτσο, είσαι ευτυχισμένος;» τον ρώτησα αντί να του απαντήσω.

«Πάλι κάτι έχεις στο μυαλό σου εσύ, και μου αρχίζεις τα σωκρατικά σου κόλπα, αλλά εγώ θα σου απαντήσω γιατί δεν κωλώνω. Ναι ρε, είμαι!»

«Μήτσο, όμως, για πες μου, είσαι ευτυχισμένος κάθε μέρα;»

«Όχι φυσικά! Η ζωή έχει και σκοτούρες!» μου απαντάει με τόνο σιγουριάς, πιστεύοντας πως απάντησε χωρίς να αφήσει περιθώρια για άλλες ερωτήσεις μου.

«Αυτό σημαίνει ότι την ώρα που σκοτίζεσαι δεν είσαι ευτυχισμένος. Σωστά;»

«Ναι, όταν προβληματίζομαι είμαι λιγότερο ευτυχισμένος» συμφωνεί.

«Άρα, είσαι κάποιες στιγμές περισσότερο και κάποιες στιγμές λιγότερο ευτυχής;»

«Ναι, είπαμε! Τα ίδια θα λέμε πάλι;»

«Μήτσο, δεν είμαι σίγουρος γι΄αυτό που λες και θέλω να σε ρωτήσω πιο αναλυτικά».

«Καλά ρώτα! Ουφ!»

«Όταν λες λιγότερο ευτυχής την ώρα που σκοτίζεσαι, εννοείς ότι δεν μπορείς ν΄ ανεχτείς αυτό που σ΄ ενοχλεί ή ότι μπορείς;»

«Αναλόγως! Μερικά πράγματα με εξοργίζουν και δεν μπορώ να τ΄ ανεχτώ ούτε λεπτό, και υπάρχουν άλλα πιο απλά θέματα που μ΄ ενοχλούν αλλά δεν τρελαίνομαι κι όλας».

«Άρα, Μήτσο, όταν σκοτίζεσαι για πράγματα που δεν μπορείς ν΄ανεχτείς ούτε λεπτό, είσαι ουσιαστικά θυμωμένος και απογοητευμένος. Σωστά;»

«Πες το κι έτσι!»

«Άρα δεν μπορεί να είσαι ευτυχής ούτε στο ελάχιστο σ΄ αυτές τις περιπτώσεις. Σωστά;»

«ΟΚ, δεν είμαι καθόλου ευτυχής εκείνες τις στιγμές».

«Άρα, είσαι το αντίθετο, δηλαδή δυστυχής εκείνες τις στιγμές. Σωστά;»

«Να σου πω την αλήθεια, τώρα που το λες, λογικό μου ακούγεται».

«Άρα, Μήτσο, είσαι και ευτυχής και δυστυχής».

«Χμμ… ναι, είμαι και τα δύο ανά περιόδους. Και λοιπόν;»

«Μήτσο, πιστεύεις γενικά ότι είσαι πιο πολύ ευτυχής ή πιο πολύ δυστυχής;»

«Περισσότερο ευτυχής. Δόξα το Θεό!»

«Μήτσο, αν είσαι περισσότερο ευτυχής και ευχαριστείς τον Θεό σου γι΄ αυτό, γιατί γκρινιάζεις κάθε μέρα με κάτι;»

«Πότε γκρινιάζω εγώ κάθε μέρα, ρε μπαγαπόντη;» μου απαντάει έχοντας κοκκινίσει.

«Μήτσo, και τώρα ακόμη γκρινιάζεις».

Για ακόμη μία φορά έχω απομακρυνθεί γελώντας από τον Μήτσο, όσο αυτός μου σέρνει τα εξ αμάξης των Ελευσίνιων Μυστηρίων.

Φιλικά,

Αντώνης

ΥΓ. Καλέ μου άνθρωπε, Πιτσιρίκο, παγκόσμια μέρα ευτυχίας, αλλά πολλοί άνθρωποι σαν τον Μήτσο δεν έχουν τον έλεγχο της ζωής τους.
Τον έλεγχο που θα σου επιτρέψει να μην χαλάς την μέρα σου για κανένα ανούσιο πείραγμα ή μικροζαβολιά της ζωής, όταν ο σημερινός τρόπος ζωής μας, εκ των πραγμάτων θα μας στερήσει την ευτυχία ολοκληρωτικά ενίοτε για πολύ σοβαρότερα θέματα.
Γιατί αν χάνεις την ευτυχία για μικροπράγματα, δεν φιλοσοφείς.
Αν δεν φιλοσοφείς, δεν ωριμάζεις.
Αν δεν ωριμάζεις, θα γεράσεις δυστυχής.

Αφιερωμένο στον κάθε κρυφο-Μήτσο, που, ενώ η ζωή του χαμογελάει περισσότερο απ΄ ό,τι τον σκοτίζει, χάνει τις ώρες, τις μέρες, τα χρόνια του, γκρινιάζοντας χωρίς σοβαρό λόγο.

(Αγαπητέ Αντώνη, μας είναι πολύ δύσκολο να αντιληφθούμε και να παραδεχτούμε πως ανήκουμε στους προνομιούχους του πλανήτη. Πουλάει ο πόνος και η γκρίνια. Βάλε κι ότι η χαρά και η ευτυχία έχουν ποινικοποιηθεί πια στην Ελλάδα, κι έχεις όλη την εικόνα. Στη Διακήρυξη της Ανεξαρτησίας του Τζέφερσον, υπάρχει αναφορά στο ανθρώπινο δικαίωμα για την διεκδίκηση της ευτυχίας. Αντώνη, στις αρχές της δεκαετίας του ’90, υπήρχε ο αστικός μύθος πως ο Bobby McFerrin, ο τραγουδιστής του «Don’t worry, be happy», αυτοκτόνησε. Βέβαια, ο άνθρωπος ζει και είναι μια χαρά. Να είσαι καλά.)

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.