Νομίζαμε ότι ήμασταν ελεύθεροι

Κάθε μέρα που διαβάζεις τα νέα, ασπρίζει και μία τούφα από τα μαλλιά σου. Δεν μπορεί, λες. Δεν μπορεί να είναι τόσο ηλίθιοι, δεν μπορεί να είναι τόσο τυφλοί!

Πέρα από τη δική μας γωνιά του κόσμου, με τη χρεοκοπημένη χώρα που ασχολείται ακόμα με ανούσια ανθρωπάκια που μολύνουν τις οθόνες μας, δίνοντας τους αξία και συνεχίζοντας να εθελοτυφλεί κάνοντας υπομονή και περιμένοντας τα πράγματα να αλλάξουν δια μαγείας.

Σε άλλες γωνιές του πλανήτη, πόλεμοι με εκατομμύρια νεκρούς αμάχους, γυναίκες, παιδιά και απλούς πολίτες ως παράπλευρες απώλειες μιας βιομηχανίας όπλων που αυξάνει τα κέρδη της κάθε τρίμηνο, με την υποστήριξη των ισχυρότερων κρατών.

Ρατσισμός και ξενοφοβία, φτώχεια και μιζέρια, εκατομμύρια πρόσφυγες, άνθρωποι σαν εμάς που απλά είχαν την ατυχία να γεννηθούν σε μια ανίσχυρη χώρα πλούσια σε πόρους ή γεωπολιτική σημασία, να ζούν σε στρατόπεδα συγκέντρωσης.

Παιδιά προσφύγων που δεν γνωρίζουν τίποτε άλλο από το προσφυγικό κέντρο γιατί γεννήθηκαν εκεί και μεγάλωσαν εκεί. Ο κόσμος τους μια έκταση με αγκαθωτό συρματόπλεγμα.

Ανισότητα σε σημείο που ξεπερνά ακόμα και την εποχή των βασιλιάδων του 18ου και 19ου αιώνα. Μόνο να σκεφτεί κάποιος ότι από τον παγκόσμιο πλούτο που παράχθηκε το 2017, το 82% πήγε στα χέρια του πλουσιότερου 1% του κόσμου.

Το κατώτερο 50% του πληθυσμού του κόσμου, 3,5 δισεκατομμύρια άνθρωποι, καρπώθηκαν το απόλυτο 0%. Όχι το 1%, ούτε καν το μισό του μισού του 1%. Μηδέν.

Πρόεδροι εταιριών μόδας που κερδίζουν μέσα σε λίγες μέρες περισσότερα απ’ ότι μπορεί να κερδίσει ένας εργάτης τους σε μια ολόκληρη ζωή.

Η Φύση να έχει πέσει θύμα βιασμού του αχόρταγου καπιταλισμού, της αχόρταγης μανίας για κέρδη και χρήμα και εξουσία, με 100 μόλις εταιρίες να ευθύνονται για το 71% των εκπομπών ρύπων.

Και παρότι η εποχή της πληροφορίας έχει ανοίξει διάπλατα τις κουρτίνες της πραγματικότητας, σιωπή. Κανένας εξοργισμός. Καμία απαίτηση για αλλαγή.

Σε παλιότερες εποχές, οι δρόμοι γέμιζαν με εκατομμύρια διαμαρτυρόμενους.

Όχι πια. Σιωπή. Εκκωφαντική σιγή ιχθύος.

Μα τι γίνεται; Αναρωτιέται κάποιος. Γιατί δεν απαιτεί ο κόσμος να αλλάξουν τα πράγματα;

Μια απάντηση – γιατί είναι πολλές – έδωσε ένας δημοσιογράφος στη μεταπολεμική κατεστραμένη Γερμανία το 1955, ο Μίλτον Μάγιερ. Ένας αντιρρησίας συνείδησης του 2ου Παγκοσμίου Πολέμου.

Η απάντησή του προέρχεται από το ερώτημα που έθεσε στους ίδιους τους Γερμανούς, στον ίδιο τον εαυτό του. Γιατί δεν τους σταματήσαμε; Πώς είναι δυνατόν να μην είδαμε την άνοδο του Ναζιζμού και τι θα επακολουθήσει αυτής;

Στο βιβλίο του “Νόμιζαν ότι ήταν ελεύθεροι: Οι Γερμανοί 1933-1945” γράφει:

“Μέχρι να ξυπνήσει ο πληθυσμός ήταν πια αργά…”

Εκείνο το σοκαριστικό γεγονός που θα οδηγούσε δεκάδες ή εκατοντάδες χιλιάδες να ενωθούν, δεν έρχεται ποτέ. Αυτή είναι η δυσκολία.

Αν η τελευταία και χειρότερη πράξη ενός καθεστώτος έρθει αμέσως μετά την πρώτη και μικρότερη, τότε χιλιάδες, ναι, εκατομμύρια ανθρώπων θα ήταν αρκετά σοκαρισμένοι ώστε να αντιδράσουν.

Αν, υποθετικά, οι θάλαμοι αερίων των Εβραίων το ‘43 είχαν έρθει ακριβώς μετά από το μποϊκοτάρισμα των εβραϊκών επιχειρήσεων με τα αυτοκόλητα “Γερμανική Εταιρία” στις βιτρίνες των μη-Εβραϊκών μαγαζιών το ‘33, τα πράγματα θα ήταν διαφορετικά.

Αλλά, φυσικά, δεν γίνονται έτσι τα πράγματα.

Στο ενδιάμεσο βρίσκονται εκατοντάδες μικρά βήματα, μερικά εκ των οποίων είναι σχεδόν αδιάκριτα, καθένα από τα οποία σε προετοιμάζει, ώστε να μη σοκαριστείς από το επόμενο.

Το 3ο συμβάν δεν είναι τόσο χειρότερο του 2ου συμβάντος, και αν δεν αντέδρασες στο 2ο συμβάν, γιατί να αντιδράσεις στο 3ο συμβάν; Και ξανά το ίδιο με το 4ο συμβάν.

Μέχρι που μια μέρα είναι πολύ αργά. Οι αρχές σου, αν είχες ποτέ συνειδητά ορισμένες αρχές, σε πλημμυρίζουν.

Η απόδειξη της αυταπάτης σου έχει πλέον μεγαλώσει και σε βαραίνει, και ένα μικρό συμβάν, στην περίπτωση μου ο ίδιος μου ο υιός, ένα μικρό παιδάκι που ξεστομίζει “εβραϊκά γουρούνια”, σε αναγκάζει να καταρρεύσεις και να δεις ότι τα πάντα, τα πάντα έχουν αλλάξει κάτω από τη μύτη σου.

Ο κόσμος που έζησες -το Έθνος σου, ο Λαός σου- δεν είναι ο κόσμος στον οποίο γεννήθηκες και μεγάλωσες.

Οι μορφές είναι οι ίδιες, ανέγγιχτες, όπως τις ήξερες, κατευναστικές, τα σπίτια, τα μαγαζιά, οι δουλειές, τα γεύματα, οι συναντήσεις, οι συναυλίες, ο κινηματογράφος, οι διακοπές.

Αλλά το πνεύμα τους, το οποίο δεν είχες παρατηρήσει ποτέ πριν γιατί είχες κάνει το λάθος να παρατηρείς μόνο τις μορφές, έχει αλλάξει.

Τώρα ζεις σε ένα κόσμο μίσους και φόβου, και οι άνθρωποι που μισούν και που φοβούνται δεν το ξέρουν καν οι ίδιοι.

Όταν όλοι μεταλλάσσονται, κανείς δεν μεταλλάσσεται.

Τώρα ζεις σε ένα σύστημα που κυβερνά χωρίς καμία ευθύνη, ούτε καν στον Θεό.

Το σύστημα ενδεχομένως να μην το είχε προβλέψει αυτό εξ’ αρχής, αλλά, για να διατηρηθεί στην εξουσία, ήταν αναγκασμένο να το πάει ως τα άκρα.”

Οι δεσπότες της εξουσίας, οι ολιγάρχες, οι εταιρίες που έχουν ξεπεράσει τα κράτη σε ισχύ, οι πολιτικοί που τους υπηρετούν, οι παπάδες που τους στηρίζουν, παρά τις “ιδεολογικές”, εθνικές ή θρησκευτικές τους διαφορές, μιλούν την ίδια γλώσσα, τη γλώσσα του χρήματος.

Ανήθικοι, στερούμενοι κάθε ενσυναίσθησης και εθισμένοι στην εξουσία και τον προσωπικό πλουτισμό, χτίζουν ανενόχλητοι έναν κόσμο, όπου όποιος ασκεί κριτική που να έχει απήχηση φιμώνεται, όπου οι λαοί καθίστανται συνένοχοι από φόβο, ανταλλάσσοντας τις βασικές τους ελευθερίες με την ψευδαίσθηση της ασφάλειας, υπο συνεχή ηλεκτρονική παρακολούθηση.

Έχουμε χάσει πολλά βήματα. Εύχομαι να μην χρειαστεί να φτάσουμε στο ύστατο συμβάν που θα μας κάνει να ξυπνήσουμε.

Αγάπη μόνο.

Κώστας

(Αγαπητέ Κώστα, με την εγωπάθεια και τον ναρκισσισμό να έχουν αποκτήσει διαστάσεις επιδημίας στις δυτικές κοινωνίες, πολύ αμφιβάλλω αν οι περισσότεροι άνθρωποι αντιλαμβάνονται τι συμβαίνει όχι στον υπόλοιπο κόσμο αλλά ούτε στη γειτονιά τους. Να είσαι καλά.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.