Το ευ φέρεσθαι έναντι της αδικίας

Καλέ μου άνθρωπε, πιτσιρίκο, γεια σου!
Aφού μας πίκρανες καλά-καλά με τις ηλιόλουστες μέρες που απολαμβάνεις, μας αποτελείωσες και με το ότι ξεκινούν πιο νωρίς.

Επειδή όμως είμαι και εγώ καλός άνθρωπος, δεν θα σου πω ότι έχει αργήσει η τελευταία αντιστροφή των πόλων καμιά πεντακοσαριά χιλιάδες χρόνια, με επικείμενες τρύπες στην οζονόσφαιρα της Γης που θα επηρεάσουν τον καιρό και θ’ αυξήσουν κατά πολύ τους καρκινικούς δείκτες.

Την γλυτώσαμε άλλωστε στο τσακ το 2012 με την ηλεκτρική καταιγίδα.

Μεγάλη γκαντεμιά, Πιτσιρίκο!

Του κουτρούλη ο γάμος θα γινόταν.

Ούτε ρεύμα, ούτε διαδίκτυο, ούτε κυβερνήσεις, ούτε εφορία.

Θα ζούσαμε κάτι μεταξύ Νεάντερταλ και Βικτωριανής εποχής, ως απόκληροι από τον μοντέρνο καπιταλιστικό “παράδεισο”.

Τα παιδιά των λουλουδιών σε έκδοση Μad Max.

Άσε που θα εξαφανιζόντουσαν όλα τα χρέη της Ελλάδας από τα αρχεία της Τρόικας.

Βέβαια, θα υπήρχαν μερικά άλλα πιο βασικά προβλήματα επιβίωσης ή και εξάλειψης του ανθρώπινου είδους σε μεγάλες γεωγραφικές εκτάσεις, αλλά δεν μας φοβάμαι τους Έλληνες.

Εμείς οι “εκπολιτισμένοι” μετανάστες Έλληνες απανταχού της Γης, θα την κατοικούσαμε ξανά στο πιτς φιτίλι, και ως μοναδικοί γνώστες στο πώς ΔΕΝ θα ξανακάναμε τα ίδια λάθη σε σχέση με όλους αυτούς που ΔΕΝ θέλανε ν’ αλλάξουν την ζωή τους επί δεκαετίες, θα τους αντικαταστήσουμε επάξια.

Αλλά επειδή κατά περίεργο τρόπο, ούτε η φύση είναι με το μέρος μας, ο καθείς για τον εαυτό του κι ο θεός για όλους.

ΟΚ, ας κόψω την πλακίτσα και ας μπω στο κυρίως πιάτο.

Ως μετανάστης στο Μερκελιστάν, δεν νιώθω κάποια σημαντική κοινωνική μου αναβάθμιση.

Εκτός κι αν κοινωνική αναβάθμιση θεωρείται μόνο το βιωτικό επίπεδο.

Με εξαίρεση το Αμβούργο και το Βερολίνο, δεν υπάρχουν πολλές πόλεις που μπορείς να νιώσεις ως μετανάστης ότι έχουν να σου προσφέρουν κάποια ποιότητα για άτομα με πνευματικές ανησυχίες.

Αν είσαι προλετάριος και αμόρφωτος, βολεύεσαι παντού.

“Μακάριοι οι πτωχοί τω πνεύματι, ότι αυτών έστιν η βασιλεία των ουρανών”.

Βέβαια, είναι άλλο να εξυμνείς την φτωχότητα του πνεύματος, κι άλλο την βλακεία.

Κι όσο κι αν θεωρώ καμένη γη το Ελλαδιστάν για τις επόμενες δεκαετίες, ξέρω πολύ καλά και τι σημαίνει να ζεις με πολίτες νοοτροπίας ρομπότ στο Μερκελιστάν.

Και δεν εννοώ κοινωνικό ρομποτισμό όλα αυτά τα απλά καθημερινά κοινωνικά συμβόλαια που ποτέ δεν σεβαστήκαμε μεταξύ μας στο Ελλαδιστάν.

Μιλάω για την νοοτροπία της μη αμφισβήτησης, με σοβαρές προεκτάσεις στην ψυχοκοινωνική ζωή ενός λαού.

Γιατροί νέοι που φύγανε από την Ελλάδα και δοκιμάσανε το γερμανικό σύστημα Ιατρικής, διαπίστωσαν τον περιορισμό του πνεύματος υπό τον κρατικό έλεγχο.

Και το να διαπιστώνεις την στενότητα αυτού του κρατικού συστήματος, το δικαιολογείς κάπως όταν έχεις ζήσει το αντίστοιχο παράλογο ελληνικό κρατικό σύστημα σε όλες του τις διαβαθμίσεις.

Το να ακούς όμως τους ίδιους τους Γερμανούς γιατρούς να μην ασκούν κριτική σε παράλογες ιατρικές τακτικές που αποδεικνύονται με κοινό νου, εκεί ξαναγίνεσαι Έλληνας.

Όπου Έλληνας μορφωμένος και μεγαλωμένος με τον χαοτικό τρόπο ζωής στο Ελλαδιστάν, σημαίνει αναβαθμισμένο παγκόσμιο μοντέλο που ξέρει να αντιδράει ή …να συμπλέει με αυτή την στενότητα πνεύματος ως “κινέζος”.

Γιατί και τον κινέζο να κάνεις ως μορφωμένος Έλληνας, θέλει προσπάθεια και ευφυΐα.

Για τον Γερμανό δεν είναι απαραίτητη προϋπόθεση κανένα από τα δύο.

Μια χαρά νομολάτρες είναι χωρίς καμία προσπάθεια.

Εκπαιδευμένοι από τα μικράτα τους.

Βασανιστικό, όμως, για όποιον έχει και πνευματικές ανησυχίες.

Εξού και οι γιατροί Έλληνες που φύγανε από το Μερκελιστάν και μετανάστευσαν ξανά προς άλλες χώρες, με πιο ανοιχτό πνεύμα στο ιατρικό μάνατζμεντ, πχ Αγγλία κλπ.

Άλλωστε, το πνεύμα της υποδούλωσης σε κάθε παράλογη και αντικοινωνική απαίτηση, εδώ διαπρέπει κάτω από το μότο: “Η εμπιστοσύνη είναι καλή, όμως ο έλεγχος είναι καλύτερος”.

Αν και τελευταία, αυτή η εμπιστοσύνη στον έλεγχο αρχίζει να χάνεται, και σφίγγουν και εδώ οι πολιτικοί κώλoι όλο και περισσότερο.

Μέχρι και άρνηση πληρωμών είχαμε από πολίτες για τον κρατικό φορέα ραδιοτηλεοπτικών μέσων.

Μόνον πέντε εκατομμύρια Γερμανοί οι επαναστάτες, και η κουβέντα έφτασε στη Βουλή τους.

Το βιοτικό επίπεδο ενός κράτους φαίνεται πρώτα από τις κοινωνικές και ιατρικές παροχές του.

Γελούσα, όταν διάβαζα το γράμμα της βασικής μου ιατρικής ασφαλιστικής:

“Βρισκόμαστε στην ευχάριστη θέση να σας ανακοινώσουμε ότι από φέτος μπορείτε να κάνετε επαγγελματικό καθαρισμό δοντιών σε οποιονδήποτε οδοντίατρο προτίμησής σας, σε σχέση με τον παλαιότερο περιορισμό, με μπόνους 50 ευρώ”.

Σαν καλοτυπωμένη διαφήμιση αυτή η νέα αναβάθμιση επιλογών, εάν ξεκινήσεις να την διαβάζεις με την συνήθη πρωινή κυριακάτικη εφημερίδα.

Παλιό, καλό, καπιταλιστικό, μάρκετινγκ.

Από δύο φορές τον χρόνο δωρεάν επαγγελματικό καθαρισμό δοντιών σε συνεργαζόμενους με λίστα οδοντογιατρούς, φτάσαμε στο μία φορά και με συμμετοχή 50 ευρώ -από τα 100 ευρώ συνολικού κόστους- σε οποιονδήποτε οδοντογιατρό.

Δηλαδή, μόνον 100 ευρώ ανά έτος λιγότερα στην τσέπη μου.

Κάπως έτσι θα μας ειδοποιήσουν και στο μέλλον, Πιτσιρίκο.

“Βρισκόμαστε στην ευχάριστη θέση να σας πληροφορήσουμε ότι, επειδή έγινε της πουτάvας το κάγκελο με την αντιστροφή των πόλων, δεν μας χρωστάτε ούτε σεντς, και έτσι έχετε πλέον την δυνατότητα, να ζήσετε μέσα σε νέες κοινωνικές νόρμες, καθώς και να χαρείτε την ελευθερία σας από κάθε κρατική περιοριστική πρόνοια”.

Και κάτι τελευταίο για το ποιός έχει δικαίωμα να κάνει κριτική ή όχι για τους μετανάστες.

Προσωπικά, θεωρώ την πατρίδα ως σημείο αναφοράς κάθε ανθρώπου, που αν θέλει να είναι ειλικρινής με τον εαυτό του, δεν έχει κανένα λόγο να την απαρνιέται ως μετανάστης.

Είναι το μέρος που ζήσαμε ως παιδί, ως έφηβοι, ως ενήλικες, ως γέροντες, τα πιο έντονα και ανεξίτηλα βιώματά μας.

Αυτό όμως που με διαχωρίζει, είναι η απόφαση που έχω πάρει.

Δεν είμαι αυτός που θα διεκδικούσε ως μετανάστης το ίσο δικαίωμα ψήφου.

Δεν συμμερίζομαι όσους θέλουν να επηρεάζουν τις ζωές των άλλων έξω από το χορό, στα κοινά δηλαδή μίας πατρίδας, που ΔΕΝ είναι πλέον εκ των πραγμάτων “κοινά”.

Άλλο πατρίδα και συμμετοχή στα κοινά, κι άλλο πατρίδα και έξω από το χορό.

Όποιος μετανάστης πιστεύει ότι έχει δικαίωμα να ζει εδώ και δεκαετίες ή έστω και πάνω από μία τετραετία, μακριά από τα κοινωνικοπολιτικά προβλήματα της πατρίδας του, χωρίς πρόβλημα επιβίωσης, χωρίς ευθύνες, χωρίς συνέπειες, σε ότι δηλαδή συνεπάγεται μία αθροιστική ψήφο, ας διεκδικήσει αυτός οπορτουνιστικά τα όποια προσωπικά απωθημένα οφέλη έχει.

Για τους “κριτές” της κλασικής εθνικοφασιστικής σχολής που ανέκαθεν μας θεωρούσαν προδότες, θα απαντήσω όπως ο Σωκράτης, όταν τον ρωτούσαν φίλοι του γιατί δεν αντιδράει στις ύβρεις όσων μιλούν πίσω από την πλάτη του:

“Δεν πειράζει. Εν απουσία μου μπορούν και να με δείρουν”

Φιλικά

Αντώνης

Υ.Γ. Πιτσιρίκο, σε συμβουλεύω, αν το αποφασίσεις ποτέ να μεταναστεύσεις στη χώρα που μένει ο Βασίλης, να πιάσεις ένα σπίτι κοντά στο ιατρείο του, για να μοιράζεστε τον πόνο σας, για το μισό έτος συνεχόμενης νύχτας.
Βασίλη σήμερα είχαμε 15 βαθμούς με ήλιο από το πρωί!
Ξέρω, είμαι καλός άνθρωπος.

(Αγαπητέ Αντώνη, ωραία τα περνάτε εκεί στην Γερμανία. Αντώνη, δεν έχει καμία σημασία αν οι Έλληνες μετανάστες έχουν δικαίωμα ψήφου στις ελληνικές εκλογές, ούτε το αν θα έρθουν να ψηφίσουν. Οι εκλογές στην Ελλάδα δεν έχουν λόγο ύπαρξης. Οπότε, δεν υπάρχει και λόγος να το κάνουμε θέμα. Αντώνη, ο στόχος μου είναι να φέρω τον Βασίλη και τον Ηλία πίσω στην Ελλάδα. Ή να πάμε όλοι παρέα στα Κανάρια Νησιά, να πίνουμε μπύρες στη λιακάδα όλο τον χρόνο. Αν και όπως τα βλέπω φέτος τα πράγματα -με τον καιρό στην Ελλάδα-, θα έχουμε κι εμείς καλοκαίρι όλο τον χρόνο. Να είσαι καλά.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.