A review about the Brexit και άλλων δαιμονίων

Είναι αστείο αλλά οι ομοιότητες του Βρετανικού με τον Ελληνικό λαό είναι τελικά πολύ μεγάλες, κυρίως όσο αφορά την άγνοια ή καλύτερα την fake αντίληψη που έχουν για την ιστορία τους

.

Οι Βρετανοί πχ μαθαίνουν για τον σπουδαίο ρόλο της αυτοκρατορίας τους στην ανάπτυξη του παγκόσμιου εμπορίου και στην διάδοση των αρχών του δυτικού πολιτισμού στα πέρατα της «απολίτιστης» οικουμένης.

Κι αυτοί, όπως άλλωστε και οι Αμερικανοί αλλά και οι σύγχρονοι Έλληνες θεωρούν τους εαυτούς τους και το κράτος τους ως συνεχιστές της …πρώτης και τελευταίας Δημοκρατίας, της Αθηναϊκής.

Τι κι αν πίνουν νερό -και μπύρα, και τζιν, και ουίσκι- στο όνομα του βασιλιά ή της βασίλισσας τους που, σε αντίθεση με όσα πιστεύουν οι περισσότεροι, δεν έχουν απλά έναν διακοσμητικό ρόλο αλλά αποτελούν μια ουσιαστική συνιστώσα του πολιτεύματός τους και της κρατικής εξουσίας.

Για τους πολίτες της Βρετανίας υπάρχει μόνο το μεγαλείο της πάλαι ποτέ αυτοκρατορίας τους στην οποία ο ήλιος δεν έδυε ποτέ.

Για αυτούς, ο ρόλος του Βρετανικού imperium υπήρξε κατά βάση …εκπολιτιστικός.

Τα απίστευτα εγκλήματα των προγόνων τους που βασανίζουν ακόμα εκατομμύρια ανθρώπους στην Μέση Ανατολή, στην Ινδική υπο-ήπειρο και στην Αφρική, είτε τα αγνοούν, είτε τα προσπερνούν χαμογελώντας αδιάφορα.

Έχοντας αυτήν την λανθασμένη αντίληψη για την ιστορία τους, δεν αντιλαμβάνονται την πραγματική επιρροή που η χώρα τους έχει στην ανθρωπότητα σήμερα.

Ζαλισμένοι από τα περασμένα τους μεγαλεία, συγκρίνουν συχνά -και εντελώς άστοχα- την χώρα τους με την σημερινή αυτοκρατορία, τις ΗΠΑ, θεωρώντας ότι κανείς δεν μπορεί να τους αγνοήσει, κοινώς να τους γράψει στα αρxίδια του.

Αφού δεν μπορούν να το κάνουν με τους Αμερικανούς, ε τότε δεν μπορούν να το κάνουν ούτε με εμάς, σκέφτονται οι δύστυχοι, μη μπορώντας να καταλάβουν την ουσιαστική τους διαφορά με τα ξαδέρφια τους από την άλλη πλευρά του Ατλαντικού, την τεράστια διαφορά που έχουν στην ισχύ.

Κάπως έτσι, μπήκαν στην διαδικασία του Brexit όχι ως μορφή αντίστασης στην γερμανική παντοδυναμία εντός της ΕΕ, όπως θα θέλαμε να πιστεύαμε, αλλά με την πεποίθηση ότι θα μπορούσαν να κρατήσουν όλα όσα τους άρεσαν και τους βόλευαν από την ΕΕ, και ταυτόχρονα να άνοιγαν αυτόνομα τα φτερά τους για να κάνουν business με τον υπόλοιπο κόσμο ελεύθερα και όχι κάτω από την ομπρέλα της ΕΕ.

Είναι αυτό που πολύ σωστά η Κομισιόν έχει χαρακτηρίσει ως «a pick-and-mix approach».

Όσο αδιέξοδη ήταν η στρατηγική των Συντηρητικών πάνω στις διαπραγματεύσεις για το Brexit, άλλο τόσο καταδικασμένη είναι και αυτή των Εργατικών πάνω στο ίδιο θέμα.

Η Βρετανία – όπως και η Ελλάδα παλαιότερα – θέλει και τον σκύλο χορτάτο και την πίτα ολόκληρη.

Σύντομα θα καταλάβει πως, αν δεν επιλέξει με αποφασιστικότητα τον δρόμο που θα ακολουθήσει, θα μείνει μονάχα με τα μειονεκτήματα της όποιας μετέωρης στάσης, χωρίς κανένα από τα πλεονεκτήματα της όποιας ξεκάθαρης τοποθέτησης.

Γιατί, στην πραγματικότητα, οι επιλογές είναι μονάχα δύο:

Είτε ακύρωση της διαδικασίας εγκατάλειψης του Brexit και παραμονή εντός της ΕΕ με την ιδιότητα του πλήρους μέλους, είτε διακοπή κάθε τύπου διαπραγμάτευσης και άμεσο επανακαθορισμό της οικονομικής πολιτικής της χώρας.

Τίποτα όμως από αυτά δεν πρόκειται να συμβεί, τουλάχιστον εγκαίρως.

Αντιθέτως, έχουν βρεθεί ήδη σε δύσκολη θέση συμφωνώντας από πολύ νωρίς να κάψουν ένα από τα πιο ισχυρά διαπραγματευτικά τους χαρτιά, το μέλλον των σχέσεων ΕΪΡΕ και Βόρειας Ιρλανδίας, σπεύδοντας να αποδεχτούν την διατήρηση του σημερινού status quo στο νησί, ανεξάρτητα από το αποτέλεσμα των συνολικών διαπραγματεύσεων.

Κι έτσι σήμερα -που οι διαπραγματεύσεις έχουν κολλήσει- οι Ευρωπαίοι προτείνουν ουσιαστικά την προσάρτηση της Βόρειας Ιρλανδίας στην δημοκρατία της Ιρλανδίας, κάτι που, όπως δήλωσε και η Μέι, κανένας Βρετανός πρωθυπουργός δεν πρόκειται ποτέ να δεχτεί.

Κανένας εκτός ίσως από τον Κόρμπιν που ηγείται ενός κόμματος που είναι προϊόν διασταύρωσης της σοσιαλδημοκρατίας του ’70 και του θατσερισμού της δεκαετίας του ’80.

Στην Βρετανία σήμερα οι άνθρωποι δεν γνωρίζουν πολλά πράγματα για τα εγκλήματα των αποικιοκρατών προγόνων τους.

Κατακλύζουν τους κινηματογράφους, παρακολουθώντας ταινίες που υμνούν τα κατορθώματα του Τσώρτσιλ, και αδιαφορούν –σε μεγάλο βαθμό γιατί δεν γνωρίζουν– για τα όσα τρομακτικά έχει κάνει ο άνθρωπος αυτός εις βάρος άλλων λαών.

Ούτε για την στρατιωτική επέμβαση των Βρετανών στην απελευθερωμένη από τους ναζί Αθήνα, τον Δεκέμβρη του 1944, ούτε για τους 3,5 εκατομμύρια -τουλάχιστον- νεκρούς, εξαιτίας του made by Churchill λιμού της Βεγγάλης το 1943.

Δεν γνωρίζουν –και δεν αναγνωρίζουν– επίσης τον made by Britain continuous war στην Μέση Ανατολή και στην Παλαιστίνη, την υποστήριξη του Λονδίνου στα καθεστώτα απαρτχάιντ στην πρώην Ροδεσία – νυν Ζιμπάμπουε, και στην Νότια Αφρική, τους φρικτούς αποικιοκρατικούς πολέμους σε Ομάν, Υεμένη, Κένυα, Μαλαισία με τον άγνωστο αριθμό νεκρών και εκτοπισμένων, την διαίρεση της Κύπρου, τον αληθινό ρόλο των στρατευμάτων τους στις πολεμικές συγκρούσεις στο Ιράκ και στο Αφγανιστάν.

Όπου υπάρχει πόλεμος σήμερα στον πλανήτη, έχουν βάλει το χεράκι τους και οι Εγγλέζοι.

Οι Βρετανοί λοιπόν –σε αντίθεση με πολλούς Γερμανούς– δεν νιώθουν την παραμικρή ντροπή για την ιστορία τους ούτε την ελάχιστη συμπόνια για τα θύματά τους.

Όταν έφυγαν από την Ινδία το 1947, άφησαν –μετά από 200 σχεδόν χρόνια παρουσίας εκεί – πίσω τους το χάος.

Το έκαναν σκόπιμα αφήνοντας τον πληθυσμό αμόρφωτο -μονάχα το 5% ήξερε γραφή και ανάγνωση- και υποκίνησαν τις φυλετικές και θρησκευτικές έριδες, προκαλώντας την ενδοκοινοτική βία, την διαίρεση και το πόλεμο.

Σήμερα πιστεύουν ότι, μετά το Brexit, θα αναδειχτούν σε κορυφαίο εμπορικό εταίρο της πανίσχυρης και διαρκώς αναπτυσσόμενης Ινδίας, λόγω των «ιστορικών δεσμών» που είχαν με την χώρα αυτή στο παρελθόν.

Το ίδιο πιστεύουν ότι θα συμβεί και με άλλες χώρες της Κοινοπολιτείας, όπως η Αυστραλία που εξαρτάται από την Κίνα σε μεγάλο βαθμό, ή ο Καναδάς που η επιβίωση του βασίζεται στις στενές σχέσεις που διατηρεί με τις ΗΠΑ.

Βαθιά νυχτωμένοι.

Χωρίς καμία παραγωγική βάση και με το 70% της οικονομίας τους να βασίζεται στον χρηματοπιστωτικό τομέα, πιστεύουν ότι θα απογειωθούν μόλις σπάσουν τα δεσμά της κοινής ευρωπαϊκής αγοράς.

Ταυτόχρονα ήταν –μέχρι πρόσφατα τουλάχιστον– απολύτως πεπεισμένοι ότι οι υπόλοιποι Ευρωπαίοι θα συνεχίσουν να επιτρέπουν την πρόσβαση της Βρετανίας στην ενιαία αγορά γιατί κάτι τέτοιο θα τους …συμφέρει.

Το 2019 θα είναι λοιπόν μια πολύ δύσκολη χρονιά για το Ηνωμένο Βασίλειο.

Θα είναι η χρονιά, κατά την διάρκεια της οποίας οι Βρετανοί θα πέσουν με σφοδρότητα πάνω στον τοίχο της σκληρής πραγματικότητας.

Η μία αυταπάτη θα διαλύεται μετά την άλλη και το βιοτικό επίπεδο θα υποχωρήσει σημαντικά.

Σημειωτέον, δε, ότι το πραγματικό επίπεδο διαβίωσης πάρα πολλών ανθρώπων είναι ήδη εξαιρετικά χαμηλό, και το βάθος των κοινωνικών ανισοτήτων υπολείπεται μονάχα από εκείνο των ξαδερφιών τους από την άλλη πλευρά του ωκεανού.

Βέβαια, δεν έχω την παραμικρή αμφιβολία ότι θα ξεπεράσουν τελικά το αρχικό σοκ.

Μονάχα τα πρώτα 5 με 10 χρόνια μετά το Brexit -ή το περίπου Bremain- θα είναι δύσκολα.

Με το κόλλημα που έχουν όμως με τους βασιλιάδες τους, δεν πρόκειται να βαρεθούν καθόλου.

Να ο γάμος του πρίγκηπα, να τα γεννητούρια της πριγκίπισσας, να ο θάνατος της βασίλισσας και η ενθρόνιση του Κάρολου, να η μετέπειτα παραίτηση του Κάρολου υπέρ του Ουίλιαμ –αν κριθεί απαραίτητο- θα υπάρχει πάντα κάτι για να ασχοληθεί ο λαός τα επόμενα δύσκολα χρόνια και να ξεχνάει τα καθημερινά του προβλήματα που θα επιδεινώνονται μήνα με τον μήνα.

Επιπλέον στήριγμα για τους δοκιμαζόμενους με το Brexit Βρετανούς θα αποτελούν και οι στίχοι του εθνικού τους ύμνου: «God save the Queen/King».

Έτσι λέει. Ποιος τον γ@μεί τον λαό και ποιος την χώρα;

Ο μονάρχης να είναι καλά, να τον έχει γερό ο θεός, και όλα τα άλλα παλεύονται.

Τι να πουν όμως και κάποιοι άλλοι ταλαίπωροι που θα πρέπει να υπομείνουν τα επόμενα 99 δύσκολα χρόνια, τρώγοντας στην μάπα τους Μητσοτάκηδες, τους Καραμανλήδες, τους Παπανδρέου και τους Τσίπρες;

Πολλά φιλιά από την Εσπερία

Ηλίας

(Φίλε Ηλία, γνώρισα κάποτε μια Βρετανίδα δασκάλα που δούλευε στην Κύπρο. Μου είχε πει πως, πριν δουλέψει στην Κύπρο, είχε τη βεβαιότητα πως οι Βρετανοί, ως αποικιοκράτες, είχαν κάνει καλό στους άλλους λαούς. Αν αυτό πίστευε η δασκάλα, φαντάσου τι σκέφτονταν οι υπόλοιποι Βρετανοί. Και βέβαια, ταινίες-αγιογραφίες για τον Τσόρτσιλ, όπως το «The Darkest Hour» που έδωσε στον Γκάρι Όλντμαν το Όσκαρ Α΄ ανδρικού ρόλου, επιτείνουν τη σύγχυση. Ηλία, είναι πολύ αποτελεσματικό το κόλπο να πουλάς μεγαλείο και ένδοξη Ιστορία στους λαούς, για να παραμένουν ήσυχοι και υποδουλωμένοι. Και βέβαια, οι Βρετανοί προτιμούν να βλέπουν βασιλιάδες και βασίλισσες και όχι τον Daniel Blake. Όπως οι Έλληνες προτιμούν Μεγαλέξανδρο. Ηλία, για κάποιο περίεργο λόγο, δεν χρειάστηκα ποτέ ένδοξους προγόνους για να αισθανθώ καλά που είμαι Έλληνας. Αρκούσαν κάποιες σημερινές γιαγιάδες στη Μυτιλήνη, που πρόσφεραν στους πρόσφυγες από αυτά που δεν είχαν. Λείπει η σκέψη από τους ανθρώπους. Η δική τους σκέψη, όχι η «φορεμένη». Οι άνθρωποι δεν σκέφτονται. Δεν μπορούν να σκεφτούν. Οπότε, δεν ξέρουν ούτε ποιοι είναι, ούτε από πού έρχονται, ούτε πού πάνε. Να είσαι καλά, Ηλία.)

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.