Μην σταματάτε τους πολέμους

Μετά την επίθεση των ΗΠΑ, της Βρετανίας και της Γαλλίας, κατά της Συρίας, κάποιοι εντυπωσιάζονται επειδή δεν υπάρχουν αντιδράσεις από τους πολίτες κατά του νέου πολέμου.

Κατ’ αρχάς, θα έχει αξία αν αντιδράσουν στον βομβαρδισμό της Συρίας οι Αμερικανοί, οι Βρετανοί και οι Γάλλοι πολίτες.

Δηλαδή, οι πολίτες των χωρών που συμμετέχουν στην επίθεση στην Συρία.

Το να το ρίξουν οι Έλληνες στα αντιπολεμικά συλλαλητήρια θα είναι τουλάχιστον γελοίο.

Αντιπολεμικό κίνημα σε προτεκτοράτο που οι πολίτες του δεν αντέδρασαν όταν τους πήραν τη χώρα, είναι ανέκδοτο, ακόμα κι αν είσαι πάρα πολύ «αριστερός».

Όσο για το ποια θα είναι η επίσημη θέση της Ελλάδας στο θέμα της επίθεσης στο Ιράκ -και το τι είπε ο Τσίπρας και ο Μητσοτάκης-, πρέπει να είσαι εντελώς καθυστερημένος, για να πιστεύεις πως ένα προτεκτοράτο μπορεί να έχει διαφορετική άποψη από τις απόψεις των προστατών του.

Είναι γνωστό πως η πλειοψηφία των πολιτών στις ΗΠΑ, την Βρετανία και την Γαλλίας διαφωνεί με την επίθεση στη Συρία.

Βέβαια, οι πολίτες δεν μπορούν να σταματήσουν τους πολέμους.

Δεν το μπορούσαν ακόμα και σε καλύτερες εποχές για το αντιπολεμικό κίνημα.

Καπιταλισμός και ιμπεριαλισμός πάνε χέρι-χέρι.

Καπιταλισμός ίσον πόλεμος.

Σήμερα δεν μπορεί να υπάρξει αντιπολεμικό κίνημα στον δυτικό κόσμο, γιατί έχουν σκάσει πολλές φούσκες και οι οικονομίες σέρνονται, με αποτέλεσμα οι περισσότεροι πολίτες να κυνηγούν λογαριασμούς και χρέη.

Αν προσθέσεις σε αυτό και την ιδιωτεία -που έχει πάρει διαστάσεις επιδημίας-, καταλαβαίνεις πως δεν πρόκειται να υπάρξει κανένα αντιπολεμικό κίνημα.

Είναι πολύ έξυπνο να έχεις τους πολίτες να τρέχουν σαν τα ζώα όλη μέρα -για να καταφέρουν να επιβιώσουν-, γιατί, μετά, το μόνο που σκέφτονται είναι μια ώρα γαλήνης -μπροστά σε κάποια οθόνη- και το κρεβάτι τους.

Επίσης, οι πολίτες έχουν αντιληφθεί πως δεν έχει καμία σημασία τι ψηφίζουν.

Άλλωστε, δεν ήταν στο προεκλογικό πρόγραμμα του Τραμπ, της Μέι και του Μακρόν η επίθεση στη Συρία.

Όπως δεν ήταν στο προεκλογικό πρόγραμμα του Μπους και του Μπλερ η επίθεση στο Ιράκ.

Τους πολέμους δεν τους κάνουν οι πολίτες.

Τους πολέμους τους κάνουν οι οικονομικές ελίτ. Δηλαδή, αυτοί που έχουν συμφέρον από την εκμετάλλευση του πλούτου και των κοιτασμάτων μιας άλλης χώρας· στη συγκεκριμένη περίπτωση, της Συρίας· αν υπάρχει κάποιος που πιστεύει πως ο βομβαρδισμός της Συρίας έγινε επειδή οι ΗΠΑ εξοργίστηκαν για τη χρήση χημικών όπλων που αποδίδουν στον Άσαντ, ας σταματήσει να διαβάζει σε αυτό το σημείο και ο Άγιος Βασίλης υπάρχει.

Στους σύγχρονους πολέμους δεν συμμετέχουν τα παιδιά των πολιτών -όπως στο παρελθόν- αλλά επαγγελματίες στρατιωτικοί, που σκοτώνουν από μεγάλη απόσταση.

Αν φούντωσε το αντιπολεμικό κίνημα στις ΗΠΑ στην διάρκεια του πολέμου του Βιετνάμ, ήταν επειδή ήταν πολλοί οι Αμερικανοί πολίτες που κινδύνευαν να βρεθούν -οι ίδιοι ή τα παιδιά τους- στη ζούγκλα του Βιετνάμ.

Οι οικονομικές ελίτ μαθαίνουν και εξελίσσονται.

Ειδικά, στο πώς να κρατούν τις κοινωνίες ήσυχες και αδιάφορες.

Ωραία, και τι θα κάνουμε τώρα εμείς;

Θα καταδικάζουμε τον πόλεμο από το Twitter και από το Facebook;

Ναι. Αυτό θα κάνουμε.

Δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτε άλλο.

Η ανατροπή του αποτελέσματος του δημοψηφίσματος του 2015 -χωρίς καμία αντίδραση-, ήταν η πιο τρανή και οριστική απόδειξη πως οι Έλληνες δεν μπορούν να κάνουν απολύτως τίποτα.

Βέβαια, υπάρχει κάτι θετικό.

Η επίθεση των ΗΠΑ και των άλλων συμμάχων μας στη Συρία, μπορεί να οδηγήσει σε ένα μεγαλύτερο πόλεμο.

Ουσιαστικά, είναι θέμα χρόνου πότε θα γίνει ο απόλυτος Παγκόσμιος Πόλεμος.

Βλέπεις, ο καπιταλισμός δεν μπορεί να είναι παραγωγικός σε όλο τον πλανήτη. Δεν γίνεται αυτό. Είναι αδύνατον.

Οπότε, οι οικονομικές ελίτ θα αλληλοεξοντωθούν.

Μην κατηγορείτε τον καπιταλισμό για τους πολέμους.

Είναι η φύση του τέτοια.

Ο καπιταλισμός μπορεί να υπάρχει μόνο μέσα από πολέμους και αιματοχυσίες.

Έχει ανάγκη τον πόλεμο ο καπιταλισμός για να υπάρχει.

Δεν είναι κάποιο μυστικό αυτό.

Και ο «καπιταλισμός με ανθρώπινο πρόσωπο» είναι μια επινόηση για βλαμμένους και χαζομoύνες.

Έχω καταλήξει πια στο συμπέρασμα πως ήταν λάθος η δημιουργία της Σοβιετικής Ένωσης και το πείραμα του υπαρκτού σοσιαλισμού -που κατέληξε σε υπαρκτή γραφειοκρατία-, αφού σοσιαλισμός σε μια μόνο χώρα, όσο μεγάλη κι αν είναι, δεν μπορεί να υπάρξει.

Ίσως, αν δεν είχε δημιουργηθεί η Σοβιετική Ένωση, ο καπιταλισμός να είχε αναγκαστεί να δείξει το πραγματικό του πρόσωπο και την αγριότητά του έναν αιώνα πριν.

Η ύπαρξη της Σοβιετικής Ένωσης ανάγκασε τις οικονομικές ελίτ του πλανήτη να βάλουν νερό στο κρασί τους και τις κυβερνήσεις των δυτικών χωρών να «σοσιαλίζουν» και να δίνουν εργατικά δικαιώματα στην πλέμπα, ώστε να μην έρθουν στην εξουσία τα ισχυρά τότε κομμουνιστικά κόμματα των ευρωπαϊκών χωρών.

Τώρα δεν υπάρχει Σοβιετική Ένωση.

Τώρα, ο καπιταλισμός παίζει μόνος του.

Και τρώει τις σάρκες του. Μαζί με ανθρώπινες σάρκες.

Ξαναλέω, είναι η φύση του τέτοια.

Ας γίνουν λοιπόν οι πόλεμοι που είναι να γίνουν, ας πέσουν πυρηνικά, ας αφανιστούν δισεκατομμύρια άνθρωποι.

Αυτό θα γίνει.

Άλλωστε, αυτό συμβαίνει εδώ και δεκαετίες. Απλά, οι πολίτες των δυτικών χωρών δεν το αντιλαμβάνονταν γιατί δεν συνέβαινε σε αυτούς.

Και μετά;

Εγώ λέω πως ο καπιταλισμός οδηγεί στο σοσιαλισμό.

Σε όλο τον κόσμο αυτή τη φορά.

Ήδη, μέσα από τα ερείπια που αφήνουν πίσω τους οι βόμβες των Αμερικανών, ακούω να σιγοπαίζει η Διεθνής.

Venceremos!

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.