Τα αόρατα παιδιά πεθαίνουν ακόμα ήσυχα

Την εποχή πριν από την κρίση, παρακολουθούσα μια ασθενή στο ιατρείο μου, μια ήσυχη και ευγενική μεσόκοπη κυρία που κρατούσε μαζί με τον σύζυγό της ένα από τα παλαιότερα τυπογραφεία του Πειραιά.

Μου έλεγε λοιπόν ότι από μικρή είχε μια μονάχα βαθιά επιθυμία, να ταξιδέψει και να γνωρίσει τον κόσμο.

Ο σύζυγος –ένας επίσης πολύ ήρεμος και συμπαθητικός άνθρωπος– δεν είχε τα ίδια όνειρα κι επιθυμίες με αυτήν.

Άκουγε για ταξίδια και κρυβόταν στην ντουλάπα για να μην τον βρουν.

Παρ’ όλα αυτά, η ασθενής μου ήταν αρκετή τυχερή γιατί αφενός μεν ο σύζυγος της δεν της έβαλε ποτέ εμπόδιο στο να πραγματοποιήσει τις επιθυμίες της, αφετέρου μοιράζονταν την ίδια τρέλα με την μικρότερη αδερφή της, κι έτσι είχε πάντα παρέα στα ταξίδια που έκανε.

Όταν την ρωτούσα ποιες ήταν οι χώρες στις οποίες θα άξιζε να ταξιδέψει κανείς, μου απαντούσε χωρίς κανένα δισταγμό, «μονάχα εκείνες που έχουν ακόμα ψυχή».

Στην Ευρώπη, μου έλεγε, δεν αξίζει να ταξιδέψεις πια και την Λατινική Αμερική δεν την γνωρίζω καλά, όμως η Ασία είναι ο πολιτισμός και η ομορφιά της γης.

Υπάρχουν μέρη στα οποία αξίζει κάποιος να γνωρίσει, περιοχές που δεν έχουν γίνει ακόμα ρεπλίκες του δυτικού –δηλαδή του αγγλοσαξονικού– πολιτισμού.

Πες μου χώρες λοιπόν, γίνε λιγάκι πιο συγκεκριμένη, την παρότρυνα.

Έχω ταξιδέψει παντού στην Ασία, μου έλεγε, μα, αν θα έπρεπε να δω μονάχα τρεις χώρες, η πρώτη θα ήταν η Υεμένη, η δεύτερη η Βιρμανία και η τρίτη το Λάος.

Η Υεμένη. Η αρχαία πατρίδα της βιβλικής βασίλισσας του Σαβά, η φτωχή και αυθεντική Αραβία με τις πολεμοχαρείς και συνάμα ευγενικές φυλές.

Η Υεμένη, με τις πόλεις όπου κατασκευάστηκαν οι πρώτοι στον πλανήτη ουρανοξύστες –ο ένας σφιχτά αγκαλιασμένος με τον άλλο, με 10, 15 ή 20 ορόφους ο καθένας, χωμάτινα φρούρια μέσα στην έρημο, κάστρα μαζί και καταφύγια από τους ληστές και τους φοβερούς ανέμους της ερήμου που κατέστρεφαν τα αρχαία χωριά τους.

Οι κάτοικοι έχτισαν αυτά τα επιβλητικά κτίρια τον 9ο και 10ο αιώνα για να επιβιώσουν, υπερνικώντας τις καταστροφικές δυνάμεις της φύσης.

Στην σύγχρονη ιστορία της, η χώρα έμεινε για αρκετά χρόνια χωρισμένη.

Το βόρειο τμήμα κέρδισε την ανεξαρτησία του από τους Οθωμανούς το 1918 και παρέμεινε ανεξάρτητο κάτω από ένα περίπλοκο σύστημα εξουσιών, όπου οι φυλές και οι φατρίες διαδραμάτιζαν ισχυρό ρόλο και οι άνθρωποι ήταν πάντοτε οπλισμένοι.

Το νότιο τμήμα –το Άντεν– στρατηγικό προτεκτοράτο των Εγγλέζων από το 1839 (παντού και πάντα αυτοί οι Εγγλέζοι!) μέχρι και το 1967.

Μετά, μια ακόμα «Λαϊκή Δημοκρατία» γεμάτη από σοβιετικές στρατιωτικές βάσεις.

Το «σοσιαλιστικό» καθεστώς του Νότου δεν κράτησε για πολύ, μετά την διάλυση της πρώην ΕΣΣΔ.

Τον Μάη του 1990, τα δύο κράτη ενώθηκαν σε ένα. Στην πραγματικότητα, η Νότια Υεμένη προσαρτήθηκε στην Βόρεια.

Η χώρα παρά την μεγάλη της έκταση (550.000 km2) και την στρατηγική της θέση δεν είναι πλούσια.

Ο πληθυσμός της –αραβικής κυρίως καταγωγής– ανέρχεται στα 27,5 εκατομμύρια.

Όλοι τους είναι μουσουλμάνοι στο θρήσκευμα και οι πάλαι ποτέ ισχυρές εβραϊκές και χριστιανικές κοινότητες που υπήρχαν εκεί, εγκατέλειψαν την χώρα μετά τον Β-ΠΠ και κυρίως μετά τον πρώτο εμφύλιο που έλαβε χώρα στην Βόρεια Υεμένη μεταξύ 1962 και 1968 και οδήγησε στην ανατροπή της μοναρχίας.

Στον πρώτο αυτόν εμφύλιο πόλεμο, ενεπλάκησαν και οι ξένες δυνάμεις, Σαουδική Αραβία, Βρετανία και Ιορδανία στο πλευρό των μοναρχικών και η Αίγυπτος του Νάσερ που υποστήριζε τους εθνικιστές.

Η πραγματικότητα είναι πως ο οίκος των Σαούντ -που πάντα θεωρούσε την Υεμένη την πίσω αυλή του σπιτιού του- θορυβήθηκε αρκετά εκείνη την εποχή και έκτοτε δεν έπαψε στιγμή που να μην έχει τα μάτια του στραμμένα στην Υεμένη.

Το 1990, το ενιαίο κράτος τότε της Υεμένης ψήφισε στον ΟΗΕ κατά της πρότασης των Αμερικανών για την επίθεση ενάντια στο Ιράκ και την εκστρατεία για την απελευθέρωση του Κουβέιτ.

Ήταν η εποχή που ο πατέρας του σημερινού προέδρου της Συρίας έστελνε δύο τεθωρακισμένες μεραρχίες στην έρημο του Ιράκ να πολεμήσουν τον δικτάτορα Σαντάμ κάτω από τις διαταγές του Αμερικανού αρχιστρατήγου Σβάρτσκοφ.

Ήταν η ίδια εποχή που το Ριάντ απέλασε σχεδόν ένα εκατομμύριο εργάτες από την Υεμένη επειδή η κυβέρνηση της χώρας τους δεν τάχθηκε στο πλευρό των ΗΠΑ και της Σαουδικής Αραβίας.

Τα χρόνια που ακολούθησαν δεν ήταν ήρεμα για την Υεμένη.

Από την μια η διείσδυση της Αλ Κάιντα και οι κυρώσεις από τις ΗΠΑ, κι από την άλλη η ανοιχτή επέμβαση των Σαουδαράβων στα εσωτερικά της χώρας, όπου υποδαύλισαν την θρησκευτική αντιπαράθεση μεταξύ των Σουνιτών και Σιϊτών μουσουλμάνων, τα δύο αντίπαλα δόγματα στα οποία μοιράζονται οι κάτοικοι της χώρας αυτής.

Η Αραβική άνοιξη έφερε το ξέσπασμα διαδηλώσεων στην πρωτεύουσα Σάανα και στο Άντεν.

Η ανατροπή του καθεστώτος ήταν πλέον ζήτημα λίγων ημερών, εκείνο όμως που ακολούθησε ήταν οι εμφύλιες συγκρούσεις, το αποτέλεσμα των οποίων ήταν η κατάληψη της εξουσίας από τους σιίτες αντάρτες Houthis, οι οποίοι είχαν την διακριτική υποστήριξη του επίσης σιίτικου Ιράν.

Η στρατιωτική επέμβαση της Σαουδικής Αραβίας και των συμμάχων της εκδηλώθηκε με σφοδρότατους βομβαρδισμούς, ναυτικό αποκλεισμό και αποστολή χιλιάδων πάνοπλων στρατιωτών και εκατοντάδων αρμάτων στο νότιο κυρίως τμήμα της χώρας.

Μνημεία της παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς σωριάστηκαν σε ερείπια από τις βόμβες που έριχναν τα αμερικανικής και βρετανικής κατασκευής μαχητικά αεροσκάφη της Royal Saudi Air Force.

Οι βόμβες που σκοτώνουν εκατοντάδες αμάχους –άνδρες, γυναίκες και παιδιά– δεν είναι έξυπνες.

Οι βόμβες που σκοτώνουν παιδιά στην Υεμένη είναι αόρατες και βουβές.

Κανείς στο «δημοκρατικό» δυτικό κόσμο δεν βλέπει ούτε ακούει τίποτα.

Το τάχα μου «αντικειμενικό» BBC σφυρίζει αδιάφορα και ο υποτίθεται «προοδευτικός» The Guardian ασχολείται με άλλα σοβαρότερα ζητήματα.

Υπάρχουν και οι βασιλικοί γάμοι στο τελειωμένο Βασίλειο.

Άσε που τα στόματα είναι μπουκωμένα από τα πετροδολάρια του νέου παντοδύναμου Σαουδάραβα πρίγκηπα διαδόχου που εξακολουθεί να παραγγέλνει και να παραλαμβάνει σύγχρονα οπλικά συστήματα για να χρησιμοποιηθούν στον πόλεμο στην Υεμένη.

Αν διαμαρτυρηθούν οι δυτικοί, θα παραγγείλει όπλα από την Ρωσία και την Κίνα και θα χαθούν θέσεις εργασίας.

Χρειάζεται πολιτική υπευθυνότητα λένε κι όποιος τολμά –όπως ο Κόρμπιν– να ψελλίσει έστω μια φράση επικριτική για τις πωλήσεις όπλων στην Σαουδική Αραβία και να κατακρίνει την σφαγή των Παλαιστινίων από τους Ισραηλινούς στα κατεχόμενα και στην Γάζα, χαρακτηρίζεται από σύσσωμα τα ΜΜΕ ως αντισημίτης.

Ούτε τα «άσπρα κράνη» ούτε ο ΟΗΕ έχουν καταγγείλει ποτέ την Σαουδική Αραβία για χρήση χημικών όπλων στον πόλεμο στην Υεμένη.

Αντίθετα, η χώρα των Σαούντ προεδρεύει της επιτροπής των Ηνωμένων Εθνών που είναι υπεύθυνη για τον σεβασμό των ανθρώπινων δικαιωμάτων!

H Σαουδική Αραβία δεν χρησιμοποιεί χημικά όπλα στην Υεμένη. Χρησιμοποιεί την πείνα, τον λοιμό. Εξοντώνει χιλιάδες παιδιά που λιμοκτονούν ή πεθαίνουν από χολέρα.

Η Σαουδική Αραβία δεν χρησιμοποιεί όπλα μαζικής καταστροφής από εκείνα που απαγορεύει ο ΟΗΕ. Υπάρχουν και νόμιμα μέσα για να εξοντώνεις τον πληθυσμό.

Στην «λευκή» Δύση δεν ασχολούνται με αυτούς που πεθαίνουν δίπλα τους.

Πολύ σωστά είπες στο τελευταίο σου podcast ότι δεν θεωρούνται από τους δυτικούς τα θύματα στον λεγόμενο τρίτο κόσμο άνθρωποι.

Είναι, άλλωστε, το προπατορικό αμάρτημα της «λευκής» Δύσης ο ρατσισμός, η κινητήριος δύναμη που τους οδηγεί από το ένα έγκλημα στο άλλο με ευκολία μοναδική.

Δεν γεννιούνται μονάχα οι Έλληνες «αθώοι».

Όλοι οι πολίτες στην Δύση γεννιούνται, ζουν και πεθαίνουν αθώοι.

Μονάχα οι άλλοι –οι μαύροι, οι μελαμψοί, οι μεμέτηδες και οι σχιστομάτηδες– γεννιούνται, ζουν και πεθαίνουν «ένοχοι».

Και τα παιδιά στην Υεμένη πεθαίνουν αόρατα και σιωπηλά, χωρίς ένα «είμαι κι εγώ» hashtag, χωρίς λουλούδια και χωρίς δάκρυα.

Δεν υπάρχει για αυτά κανένα κίνημα «me too».

Απουσιάζουν από το Hollywood οι συμβολικές πράξεις διαμαρτυρίας για την σφαγή τους.

Είναι τα παιδιά «των άλλων», εκείνων που στα διεθνή χρηματιστήρια των ανθρωπίνων αξιών δεν αξίζουν ούτε μισή δεκάρα.

Πολύ πιο ακριβά είναι τα όπλα που τους σκοτώνουν από τις ζωές των παιδιών τους.

Άσε που τα όπλα εξασφαλίζουν και θέσεις εργασίας, βελτιώνουν το βιοτικό επίπεδο και ενισχύουν την οικονομική ανάπτυξη των χωρών που τα παράγουν και τα πουλούν.

Προς το παρόν, ας «κρατήσουμε την ανάσα μας» για τον κίνδυνο εμπλοκής μεταξύ Αμερικής και Ρωσίας πάνω από την Συρία, ας «θρηνήσουμε για 3 ημέρες» ξανά τους νεκρούς «μας».

Μετά το τριήμερο θα επιστρέψουν στα σπίτια τους «οι εκδρομείς της ανείπωτης θλίψης για το αδικοχαμένο παλικάρι», θα ξαναρχίσουν τα reality και η ζωή θα επανέλθει στους γνωστούς ρυθμούς του «υπάρχω λες κι ύστερα δεν υπάρχεις».

Φιλιά από την Εσπερία

Ηλίας

(Φίλε Ηλία, δεν ξέρω αν ήταν πάντα έτσι οι άθρωποι. Έχω την εντύπωση πως έχουμε μεταλλαχτεί. Εν ζωή. Δηλαδή, μπορεί κάποτε οι εξουσίες και οι ελίτ της Δύσης να θεωρούσαν κάποιους λαούς κατώτερους. Σήμερα τους θεωρούν κατώτερους και οι πολίτες. Ξεσκίζουν οι χώρες της Δύσης τις χώρες της Μέσης Ανατολής -και άλλες-, για να εκμεταλλευτούν τον πλούτο τους, γίνονται μετά πρόσφυγες οι πολίτες αυτών των χωρών, έρχονται στην Ευρώπη, και οι πολίτες της Ευρώπης τους βρίζουν κι από πάνω που δεν κάθονται στις διαλυμένες πατρίδες τους να ψοφήσουν. Αλλά εμείς είμαστε καλοί χριστιανοί, είμαστε προοδευτικοί, ανθρωπιστές και τέτοια. Ηλία μου, τι να πω; Όπως βλέπεις, δεν υπάρχει πια ούτε καν αντιπολεμικό κίνημα. Ο καθένας την πάρτη του. Κι αν πεις και κάτι για τα εγκλήματα της Δύσης και των συμμάχων της, σε θεωρούν γραφικό και περίεργο. Ηλία, η σκέψη που κάνω για να παρηγορηθώ και να σκεφτώ κάτι θετικό και ελπιδοφόρο για τους ανθρώπους που υποφέρουν -σε χώρες που οι δυτικοί θεωρούν κατώτερες- είναι η φράση του Χέλντερλιν «εκεί που αυξάνεται ο κίνδυνος, αυξάνεται επίσης και η δυνατότητα της σωτηρίας». Αυτό σκέφτομαι. Ηλία, στην Υεμένη είχε πάει τον περασμένο Ιούνιο ο ΝΙΖ -που έχει για βάση το Βιετνάμ και έχει γράψει πολλές φορές για τις χώρες και τους λαούς που έχουν ακόμα ψυχή- και μου είχε στείλει αυτό το κείμενο. Να είσαι καλά, Ηλία.)

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.