Το ξανθό έθνος μπορεί να είναι ξανθό, δεν είναι όμως ανόητο

Μετά από αναμονή λίγων ημερών, επιθέσεων στο Twitter κι εκτόξευσης εκατέρωθεν απειλών, έφτασε και η ώρα των αληθινών πυραύλων. Περίπου 110 πύραυλοι εκτοξεύτηκαν από αεροσκάφη και πλοία των ΗΠΑ και των συμμάχων τους ενάντια σε στόχους στην Συρία.

Μετά την εκτόξευση των πυραύλων –οι οποίοι ήταν όντως έξυπνοι αφού απέφυγαν να κτυπήσουν ρωσικές βάσεις– και οι δύο πλευρές άρχισαν τους πανηγυρισμούς.

Οι Αμερικανοί δήλωσαν ικανοποιημένοι από την επιτυχία των επιθέσεων τους που μείωσαν την δυνατότητα του Άσαντ -αν φυσικά είχε τέτοια δυνατότητα από το 2015 και μετά- να εξαπολύσει νέα επίθεση με χημικά όπλα εναντίον αμάχων (αν φυσικά η τελευταία επίθεση έγινε από τις δυνάμεις του) στο άμεσο μέλλον.

Οι δε Ρώσοι, που απειλούσαν να καταστρέψουν τις πλατφόρμες εκτόξευσης των δυτικών πυραύλων πριν από λίγες ημέρες, ανακοίνωσαν περιχαρείς ότι η συριακή αντιαεροπορική άμυνα –που δεν μπορεί να ρίξει εύκολα ούτε ένα ισραηλινό αεροσκάφος– αναχαίτισε τους 71 από τους 110 εκτοξευθέντες πυραύλους.

Μιλάμε δηλαδή για ένα εξωπραγματικό ποσοστό επιτυχίας των Σύριων, της τάξεως του 65%, που πολύ δύσκολα μπορεί να γίνει πιστευτό από όποιον γνωρίζει τι συστήματα διαθέτουν οι Σύριοι και πως εν γένει λειτουργούν αυτά τα πράγματα.

Έτσι, δια των πανηγυρισμών, απέφυγαν –προς το παρόν– την περαιτέρω κλιμάκωση, και ετοιμάζονται για τις τελικές διαπραγματεύσεις αναφορικά με το μέλλον της Συρίας.

Νομίζω, πάντως, πως ο ίδιος ο Πούτιν –σε κραυγαλέα αντίθεση με τους θαυμαστές του στην Ελλάδα και αλλού– γνωρίζει πολύ καλά τις πραγματικές δυνατότητες της χώρας του.

Η Ρωσία είναι μια χώρα που πολύ δύσκολα μπορούν οι δυτικοί να την αγνοήσουν αλλά ταυτόχρονα δεν είναι πια ικανή να θέτει όρους τους οποίους οι εχθροί της στην Δύση θα αισθάνονται υποχρεωμένοι να σεβαστούν και να ακολουθήσουν.

Η Ρωσία, χάρη κυρίως στην σκακιστική ιδιοφυΐα του ηγέτη της, δρα σε ορισμένα σημεία του πλανήτη με μεγαλύτερη αποφασιστικότητα κι αποτελεσματικότητα από τους εντελώς αποπροσανατολισμένους τα τελευταία χρόνια Αμερικανούς.

Από την άλλη, όμως, η Μόσχα δεν έχει την δυνατότητα να αντιπαρατεθεί με τις ΗΠΑ τουλάχιστον σε επίπεδο συμβατικών δυνάμεων, χωρίς να είναι εκ των προτέρων αποφασισμένη πώς θα χοντρύνει πολύ το παιγνίδι μόλις φτάσει σε αδιέξοδο.

Οι αμυντικές της δαπάνες με στοιχεία του 2016 (69 δισ. $ και 5.3% του ΑΕΠ) είναι λίγο πιο πάνω από εκείνες της Σαουδικής Αραβίας (63 δισ. $, 10% του ΑΕΠ), της Ινδίας (56 δισ. $ και 2.5% ΑΕΠ) και της Γαλλίας (55 δισ. $, 2.3% του ΑΕΠ).

Την ίδια στιγμή, οι ΗΠΑ ξοδεύουν για την άμυνά τους 611 δισ. $ και 3.3% του ΑΕΠ, και η δεύτερη στην σειρά Κίνα 216 δισ. $ και 1.9% του ΑΕΠ.

Από τα παραπάνω γίνεται φανερό ότι η Ρωσία δεν μπορεί να αντέξει σε επίπεδο συμβατικού πολέμου μια σοβαρή και παρατεταμένη στρατιωτική αντιπαράθεση με την Δύση, εκτός κι αν υποστηριχθεί ανοιχτά και ουσιαστικά 9δηλαδή οικονομικά) από την Κίνα.

Η σοβαρή αποτρεπτική δύναμη της Ρωσίας απέναντι στους δυτικούς σχετίζεται με το τεράστιο πυρηνικό της οπλοστάσιο, όπου υπολογίζεται ότι έχει στην κατοχή της 6.800 πυρηνικές κεφαλές και βόμβες (6.600 οι ΗΠΑ, 270 η Κίνα, 300 η Γαλλία, 215 η Βρετανία, 120 η Ινδία).

Στην τελευταία παρουσίαση των νέων ρωσικών οπλικών συστημάτων, ο Πούτιν έκανε σαφές ότι η χώρα του δεν θα διστάσει να χρησιμοποιήσει τα πυρηνικά της όπλα, αν θεωρήσει πως απειλείται η ασφάλειά της ή η ασφάλεια των πολύ κοντινών της συμμάχων.

Θα το έκανε αυτό ποτέ για την Συρία;

Δεν το νομίζω.

Όταν φτάνει ο κόμπος στο χτένι, σταματούν τα λόγια και η ισορροπία των δυνάμεων είναι αυτή που καθορίζει τις συμπεριφορές και τις αντιδράσεις των μεγάλων κρατών.

Δεν θα ξεχάσω ποτέ την επίθεση του ΝΑΤΟ στην πρεσβεία της Κίνας στο Βελιγράδι που είχε ως αποτέλεσμα δεκάδες νεκρούς εκτός από την ολοσχερή καταστροφή του κτιρίου.

Το Πεκίνο όχι μονάχα το κατάπιε αλλά προχώρησε τα επόμενα χρόνια σε διεύρυνση και βάθεμα της συνεργασίας του με τους δυτικούς, λειτουργώντας ως δεύτερος πυλώνας της καπιταλιστικής παγκοσμιοποίησης στον πλανήτη.

Μονάχα τα τελευταία λίγα χρόνια έχουν αντιληφθεί οι Κινέζοι ότι δεν υπάρχει υπερδύναμη χωρίς ισχυρές στρατιωτικές δυνάμεις, κι έτσι αυξάνουν χρόνο με τον χρόνο τις αμυντικές τους δαπάνες.

Όμως, χρειάζονται μια ακόμα δεκαετία προκειμένου να είναι σε θέση να απαντούν αποτελεσματικά στα καουμποϊλίκια των Αμερικάνων.

Επανερχόμενος στην Συρία, η ανάλυση της σημερινής πραγματικότητας δείχνει ότι οι ΗΠΑ και οι σύμμαχοί τους έχουν χάσει το παιγνίδι παρά την στρατιωτική τους υπεροχή και την αποτελεσματικότητα των αεροπορικών-πυραυλικών τους χτυπημάτων.

Δεν είναι μονάχα η σχεδόν ολοκληρωτική επικράτηση των δυνάμεων του Άσαντ στο έδαφος (ελέγχει σήμερα το 80% της Συριακής επικράτειας), αλλά κυρίως το γεγονός πως οι Αμερικάνοι δεν έχουν πια στην διάθεσή τους το απαραίτητο πεζικό για να το χρησιμοποιήσουν στον πόλεμο ενάντια στον Άσαντ.

Ο Πούτιν τους πήρε τα σώβρακα στην πολιτική σκακιέρα, σπρώχνοντας και επιτρέποντας τελικά στον Ερντογάν να κτυπήσει το πεζικό των Αμερικανών στην Συρία, δηλαδή τους Κούρδους, και μάλιστα λίγο πριν αυτό οργανωθεί σε δύναμη ικανή να αμφισβητήσει την παντοδυναμία του Άσαντ στο έδαφος.

Ούτε ο Πούτιν, ούτε πολύ περισσότερο ο Άσαντ, θα μπορούσαν ποτέ να επιτεθούν στους Κούρδους της Συρίας χωρίς να προκαλέσουν την επέμβαση της αμερικανικής πολεμικής αεροπορίας.

Μπόρεσε όμως να τους κτυπήσει ο τουρκικός στρατός και, μπροστά σε αυτόν τον στρατηγικής σημασίας νατοϊκό σύμμαχο, οι Αμερικανοί βραχυκύκλωσαν και κυριολεκτικά δεν ήξεραν -ούτε ακόμα ξέρουν- το πώς να αντιδράσουν.

Επιπλέον, με τους τακτικούς της ελιγμούς, η ρωσική διπλωματία πέτυχε σημαντικά ρήγματα εμπιστοσύνης τόσο στην σχέση ΗΠΑ-Τουρκίας όσο και σε εκείνη των ΗΠΑ με τους Κούρδους.

Προσωπικά, αν και θεωρώ πως ο Πούτιν είναι ένας ακόμα απολυταρχικός ηγέτης, όπως και οι ομότιμοι του άλλωστε στην Δύση, εντούτοις δίνει ρεσιτάλ στην άσκηση της πολιτικής τόσο στο εσωτερικό της χώρας του όσο και στο εξωτερικό.

Είναι ό,τι πιο κοντινό υπάρχει σήμερα στον «Ηγεμόνα» του Μακιαβέλλι κι αυτό δεν είναι καθόλου μα καθόλου ένα υποτιμητικό σχόλιο για αυτόν.

Η Ρωσία του Πούτιν αντιλαμβάνεται περίφημα τα δικά της όρια, καθώς και τις αδυναμίες και τα πλεονεκτήματα των αντιπάλων της.

Η Ρωσία του Πούτιν θα μπορούσε να εξωθήσει τα πράγματα στην κόψη του ξυραφιού ενός παγκόσμιου πυρηνικού πολέμου, αν απειληθούν τα ζωτικά της συμφέροντα στην Κριμαία, στην Ουκρανία, στην Λευκορωσία και στον Καύκασο κι αυτό το έχει κάνει σαφές στους Δυτικούς.

Για την Συρία δεν πρόκειται να κάνει κάτι τέτοιο.

Επιδιώκει μονάχα την καλύτερη δυνατή συμφωνία με την Δύση.

Σε άλλες περιοχές του πλανήτη -Λατινική Αμερική, νοτιοανατολική Ασία- ξέρει ότι δεν του πέφτει κανένας λόγος και σιωπά.

Το «ξανθό γένος» είναι ακόμα περισσότερο ορθολογικό από ομόδοξους φαντασιόπληκτους του βαλκανικού νότου που ακόμα και σήμερα αναλύουν τις γεωπολιτικές ανακατατάξεις με όρους «σ’ αγαπώ, μ’ αγαπάς».

Φιλιά από την Εσπερία

Ηλίας

(Φίλε Ηλία, δεν είμαι βέβαιος πως το ξανθό έθνος είναι και πολύ έξυπνο. Πατερούλη ψάχνουν κι αυτοί. Και τον φυσικό πλούτο της χώρας τους, τον μοιράστηκαν κάτι τσογλάνια. Στα νησιά που τους βλέπω, είναι σαν χαϊβάνια. Εντελώς αμερικανάκια. Και στην εμφάνιση. Ο Πούτιν είναι, βέβαια, πανέξυπνος. Και παίκτης. Είχαμε μερικά μεγάλα αστέρια στην KGB. Ηλία, η Ρωσία, όπως άλλωστε και η Κίνα, είναι «φρέσκιες» σχετικά στον καπιταλισμό, και δεν έχουν μάθει ακόμα καλά τα ιμπεριαλιστικά θέματα. Πάντως, η Ρωσία έχει ναυτική βάση στη Συρία, όπως και συμφέροντα και συμφωνίες για τους αγωγούς. Η όλη φάση με την επίθεση των Αμερικανών και των συμμάχων τους στη Συρία, με κάνει να πιστεύω πως παίρνουν όλοι θέση για την τελική μοιρασιά της Συρίας. Τώρα πρέπει να ανοικοδομηθεί η Συρία και χρειάζονται γύρω στα 350 δισεκατομμύρια δολάρια. Οπότε, έχει φαΐ για όλους. Καλή τους όρεξη. Αν κι εγώ θα προτιμούσα να αλληλοεξοντωθούν. Αλλά μάλλον δεν είναι ακόμα η ώρα. Να είσαι καλά, Ηλία.)

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.