Ένα κείμενο για τη ζωή

Γεια σου πιτσιρίκο,
Κατ’ αρχάς, να σου πω ευχαριστώ. Το κάλεσμά σου νομίζω θα μας μάθει πολλά, είτε είμαστε ξενιτεμένοι είτε όχι.

Η δική μου περιπέτεια ξεκίνησε πριν από δέκα περίπου χρόνια.

Λίγο πριν ξεσπάσει (επίσημα) η κρίση.

Να σου πω εδώ πως ποτέ δεν είχα σκεφτεί να φύγω πιο πριν.

Επέλεξα να φύγω με αφορμή τον έρωτα, με δικαιολογία τις σπουδές αλλά μάλλον λόγω της ανάγκης να ξεφύγω από μια πραγματικότητα που δεν μου ταιρίαζε.

‘Ημουν σίγουρος για πολλά τότε, όμως είχα δίκιο μόνο για ένα πράγμα: Η ζωή (μου;) στην Ελλάδα ήταν φυλακή.

Την ημέρα της αναχώρησης έκλαψα, χωρίς προφανή λόγο. Ισως να ήξερα πως ήμουν έτοιμος να αποδράσω.

Έφτασα λοιπόν σε μια ξένη χώρα, χωρίς να μιλώ τη γλώσσα και χωρίς γνωστούς αλλά ερωτευμένος και αισιόδοξος.

Οι πρώτοι μήνες ήταν τρομερά δύσκολοι αλλά γεμάτοι με καινούριες εικόνες, εμπειρίες και ένα κεφάλι γεμάτο ερωτήσεις.

Ξεκίνησα να μαθαίνω τη γλώσσα.

Το πρώτο που παρατήρησα ήταν πόσα μάθαινα για τη μητρική μου γλώσσα και την κουλτούρα μας, μέσω της αναπόφευκτης σύγκρισης.

Μου άνοιξε το μυαλό. Η συναναστροφή με ανθρώπους από κάθε γωνιά της Γης μου άνοιξε και τα μάτια.

Η σιγουριά με την οποία έντυνα κάθε μου σκέψη εξανεμίστηκε σιγά σιγά.

Φόβος και δέος αλλά και ελευθερία.

Κάπου εκεί τέθηκε το ερώτημα της επιστροφής για πρώτη φορά.

Οι εξελίξεις στην Ελλάδα αλλά και το αγκάθι της στρατιωτικής θητείας ενίσχυσαν την επιθυμία μου να συνεχίσω την περιπέτειά μου.

Κάτι είχε αλλάξει πλέον.

Δεν μιλάω για την νέα οικονομική κατάσταση λόγω κρίσης. Μιλάω για τους ανθρώπους.

Ίσως πάλι να μιλάω μόνο για μένα.

Προσπάθησα να φέρω λίγο από την Ελλάδα στην καινούρια μου ζωή μου, και λίγο από την καινούρια μου ζωή μου στη Ελλάδα. Μάταια.

Άρχισα να χτίζω την ζωή μου μακριά της.

Επαγγελματικά, το κόστος ήταν περίπου αντίστοιχο της ανταμοιβής.

Στην Ελλάδα δεν είχα πολλές ελπίδες να κάνω αυτό που επέλεξα.

Εδώ μου πήρε λίγο, κουράστηκα αλλά τα κατάφερα και μάλιστα χωρίς γνωστούς να μεσολαβήσουν για μένα.

Ζω αξιοπρεπώς, χωρίς να μου λείπει τίποτα βασικό και χωρίς να χρωστάω τίποτα σε κανέναν. Ποτέ δεν ήθελα κάτι παραπάνω.

Οι κοινωνικές συναναστροφές ήταν πιο δύσκολες.

Δεν είμαι και εγώ το πιο κοινωνικό ζώο που περπάτησε αυτή τη γη είναι η αλήθεια.

Οι άνθρωποι δύσκολα κάνουν νέους φίλους μεγαλώνοντας και μάλιστα όταν δεν μιλάνε την ίδια γλώσσα.

Ευτυχώς ο κανόνας έχει και εξαιρέσεις. Σιγά σιγά άρχισα να αποφεύγω και τους άλλους Έλληνες ή μάλλον τις σχέσεις βασισμένες στην κοινή γλώσσα.

Ευτυχώς, ο κανόνας κάνει και πάλι εξαιρέσεις. Όμως μοναξιά υπάρχει για να είμαι ειλικρινής.

Με το πέρασμα του χρόνου, νιώθω το χάσμα να μεγαλώνει.

Όσο πιο πολύ χρόνο περνάω μακριά από την Ελλάδα, τόσο πιο καλά την μαθαίνω.

Αλλά αυτό που βλέπω δεν είναι του γούστου μου.

Και φοβάμαι ότι δεν θα αλλάξει αυτό προς καλύτερο.

Δε ξέρω πού θα είμαι σε δέκα χρόνια -αμάν και εσύ ρε πιτσιρίκο, ούτε σε συνεντεύξεις δε τα ρωτάνε αυτά πια- αλλά ξέρω ότι σε κάθε μου βόλτα στη Ελλάδα βλέπω όλο και λιγότερους “φίλους”.

Πλέον έχουν μείνει λίγοι και καλοί.

Και εάν δεν έχεις ανθρώπους να σε δένουν με ένα μέρος, δεν έχεις τίποτα.

Έχω αλλάξει πολύ αυτά τα χρόνια, πιτσιρίκο, έγινα σίγουρα πιο σκληρός και λιγότερο συναισθηματικός.

Μάλλον αυτά τα χαρακτηριστικά δεν είναι αξιοζήλευτα και δεν μπορώ να πω εάν έγινα καλύτερος ανθρωπος.

Ξέρω, πάντως, πως ήμουν τυχερός που μπόρεσα να γνωρίσω καινούριους ανθρώπους, νέα μέρη, νέες γεύσεις και μια καινούρια κουλτούρα.

Και ό,τι έζησα μέχρι τώρα μου δίνει δύναμη, κουράγιο και ελπίδα για να συνεχίσω.

Και ας νιώθω ξένος στη χώρα που ζω όσο και στη δική μου.

Σ.

(Αγαπητέ φίλε, σε πάρα πολλά από τα κείμενα που έστειλαν οι φίλοι αναγνώστες -και σε αυτά που δημοσιεύω και σε αυτά που μου ζήτησαν να μην δημοσεύσω- είναι εμφανές πως η φυγή από την Ελλάδα έχει να κάνει και με μια αίσθηση ελευθερίας. Αναπόφευκτη είναι και η σύγκριση ανάμεσα στην νέα κοινωνία που ζει κάποιος και στην ελληνική κοινωνία. Και μάλλον χάνει, τις περισσότερες φορές, η ελληνική κοινωνία, όπως τουλάχιστον είναι σήμερα. Βέβαια, από την άλλη, γνωρίζω ξένους που ζουν στην Ελλάδα που προτιμούν την ελληνική κοινωνία από τις κοινωνίες των χωρών της βόρειας Ευρώπης απ’ όπου προέρχονται. Υπάρχει μια χώρα για όλους, κι ας μην είναι η χώρα που γεννήθηκαν. Ένα ταξίδι είναι η ζωή. Σε χώρες, ανθρώπους και κουλτούρες. Σας ευχαριστώ. Την αγάπη μου.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.