Δεν υπάρχει σωτηρία

Γεια σου, πιτσιρίκο.
Γράφεις ότι ζούμε σε μια χώρα που οι άνθρωποι βλέπουν με συμπάθεια τον πρίγκιπα Κάρολο.
Πρόσφατα, και μετά από πολλά χρόνια ανεργίας, προσλήφθηκα, μέσω του ΟΑΕΔ, στον τομέα Υγείας, και μάλιστα σε μια από τις υπηρεσίες που θεωρούνται προνομιούχες, τόσο από άποψη αντικείμενου αλλά και από άποψη κόσμου.

Χθες, το ενδιαφέρον και τη συζήτηση στο γραφείο μονοπωλούσε η επίσκεψη του Καρόλου και της Γκαμίλας.

Όχι μόνο όσον αφορά στο dressing code και στο lifestyle -τι φόρεσε η μια και τι η άλλη- αλλά και σε ιστορικά στοιχεία που αφορούν στην «ελληνικότατη» καταγωγή του πρίγκιπα Καρόλου και φυσικά του πατέρα του Φιλίππου.

Η δε ελληνικότητα της καταγωγής του πρίγκιπα ήταν το κομβικό σημείο στη συζήτηση.

Η συζήτηση περί του βασιλικού ζεύγους πρέπει να διήρκησε συνολικά κάνα διωράκι -ίσως και τριωράκι-, όπου οι ιστορικές πληροφορίες και το ψάξιμο στο Wikipedia έδιναν και έπαιρναν από όλες τις κατευθύνσεις.

Αυτό που μου προκάλεσε ιδιαίτερη εντύπωση ήταν το ενδιαφέρον για τη βρετανική βασιλική οικογένεια, και δη τον Κάρολο, όταν ούτε οι Βρετανοί δεν ασχολούνται τόσο πολύ, που, ως γνωστόν, έχουν και ένα κόλλημα με αυτό το κομμάτι της παράδοσής τους.

Και ασχολούμαστε εμείς;

Καταρχάς, για ποιο λόγο;

Μια επίσκεψη εθιμοτυπική σε ένα προτεκτοράτο της ΕΕ.

Με τον διεθνή τύπο να ισχυρίζεται ότι η επίσκεψη γίνεται για να ενισχυθούν οι διμερείς σχέσεις σε ναυτικό και στρατιωτικό επίπεδο ενόψει του Brexit.

Δηλαδή, δουλευόμαστε όλοι μεταξύ μας.

Μα στο σημείο που βρίσκεται αυτή τη στιγμή η Βρετανία, και να ήθελε να κάνει κάτι -που δε θέλει- αδυνατεί.

Και με την Ελλάδα να βρίσκεται στη φάση που βρίσκεται, σιγά μην μπορεί.

Θα μπορούσε, δηλαδή, ο Κάρολος να πεταχτεί πρώτα στη Γερμανία, να ρωτήσει αν επιτρέπεται και τι επιτρέπεται και μετά να έρθει να μας ανακοινώσει τις αποφάσεις τους ή να στείλει και ένα mail ή να κάνει ένα τηλέφωνο.

Τσάμπα ταλαιπωρία δηλαδή.

Ασχολούμαστε, όμως, γιατί δυστυχώς σαν άνθρωποι, σαν λαός, και σαν έθνος δεν βρίσκουμε τίποτα πιο αξιόλογο να κάνουμε.

Έχουμε αποδεχτεί προ πολλού ότι άλλοι είναι αυτοί που αποφασίζουν πριν από μας για μας , και αυτό όχι τώρα με τα Μνημόνια αλλά από την αρχή της ίδρυσης αυτού του ταλαίπωρου Ελληνικού Κράτους.

Και καταλήγουμε σαν τις Κατίνες -που σημειωτέον μας χαλούν την αισθητική- να καθόμαστε στα σκαλάκια του δρόμου και να κουτσομπολεύουμε όποιον ή όποια περάσει από μπροστά μας.

Μόνο ο χώρος που εκτυλίσσεται αυτή η σκηνή έχει αλλάξει και τα πρόσωπα που πρωταγωνιστούν.

Τίποτα άλλο. Καμία εξέλιξη. Καμία πρόοδος. Καμιά διαφορά. Καμία ελπίδα.

Και το νου σας μη σας πιάσουν στον στόμα τους. Οχετός.

Χ.

Υ.Γ. Να περνάς καλά όπου είσαι και να ανεβάζεις εικόνες. Πολλές εικόνες και για μας.

(Αγαπητή φίλη, δεν υπάρχει σωτηρία όσο υπάρχουν τελειωμένοι θεσμοί, όπως αυτός της μοναρχίας και οι άνθρωποι τους αποδέχονται και τους αποζητούν. Οι βασιλιάδες είναι για τους φτωχούς. Θέλει ο φτωχός -και στο μυαλό- να βλέπει πρίγκιπες και βασιλιάδες. Αφού δεν έχει ζωή ο φτωχός, «ζει» τις ζωές και τα δράματα των βασιλιάδων. Ποιοι ασχολούνται συνέχεια με τις ζωές των άλλων; Αυτοί που δεν έχουν δική τους ζωή. Τα ίδια ισχύουν και με τις θρησκείες. Για τους πλούσιους υπάρχει ο Δαλάι Λάμα, για τους φτωχούς και απελπισμένους ο Πάπας. Τίγκα ο πλανήτης στους ανόητους θεσμούς. Ζούμε ακόμα στην πρωτόγονη περίοδο της ανθρωπότητας. Η Βρετανία κοιτάει τα συμφέροντά της -και καλά κάνει- αλλά, ιστορικά, η πολιτική της Βρετανίας ήταν, τις περισσότερες φορές, βλαβερή για τα ελληνικά και ελληνοκυπριακά συμφέροντα. Η πολιτική της Γαλλίας μας ταιριάζει καλύτερα. Ή, τουλάχιστον, μας ταίριαζε, γιατί η Γαλλία έχει πολλά θέματα σήμερα. Να είστε καλά!)

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.