Η ζωή στο εξωτερικό

Γεια σου Πιτσιρίκο!
Ζω στο πανέμορφο Εδιμβούργο τα τελευταία 2 χρόνια. Η ζωή κυλά ήρεμα, όμορφα.

Ενσωματώθηκα εύκολα μπορώ να πω, με πρώτο βήμα να γίνω εθελόντρια.

Όλοι πολύ ευγενικοί, φιλικοί και βοηθητικοί στη γειτονιά, στο εθελοντικό πρόγραμμα αλλά και στη δουλειά.

Όλα είναι πολύ ξεκάθαρα.

Καταλαβαίνεις εύκολα τι ζητά η δουλειά, η γειτονιά, το κράτος από εσένα, χωρίς να υποθέτεις και να αμφιβάλλεις.

Κάτι που στην Ελλάδα δεν συνέβαινε ποτέ.

Πάντα έπρεπε να μαντεύω και να έχω μεγάλη φαντασία από το «πού να οδηγεί αυτός ο δρόμος;” μέχρι «τι ακριβώς ζητά τελικά αυτή η προκήρυξη;”.

Γι’ αυτό κάποιοι λένε πως ο Έλληνας είναι έξυπνος, γιατί έχει μάθει να μαντεύει, τον έχει εκπαιδεύσει η καθημερινότητα.

Γνώρισα γρήγορα πολύ ενδιαφέροντες, ανοιχτόμυαλους, ευγενικούς και φιλικούς ανθρώπους, με τους οποίους κάνω παρέα.

Κάτι που στην Ελλάδα δύσκολα συνέβαινε.

Πάντα βρισκόμουν στην ασφαλή ζώνη των λιγοστών ανθρώπων που είχα επιλέξει.

Όποτε χρειαζόταν να βγω από την ασφαλή ζώνη -π.χ. να πάω στη δουλειά-, το μαρτύριο ξεκινούσε.

Το 90% των συναδέλφων ήταν χαρούμενο να συζητάει (κουτσομπολεύει) το τι φοράμε, πόσα κιλά είμαστε, πόσο γαμάτοι είναι όλοι τους, σε αντίθεση με τους άλλους που είναι όλοι άσχετοι κτλ. Μόνο χολή και αλαζονεία.

Και αυτό το έβλεπα ΠΑΝΤΑ όταν έβγαινα από την ασφαλή ζώνη -πχ στις ουρές στο ΙΚΑ- αγένεια, φωνές, προσβολές, σεξισμός και οι συζητήσεις πάντα κομματικές· όχι πολιτικές, κομματικές.

Είπα να μην είμαι απόλυτη και να γνωρίσω εδώ κανέναν Έλληνα, με την ελπίδα πως μπορεί να βρω κάποιους στο ίδιο μήκος κύματος.

Δυστυχώς, το 70% που γνώρισα είναι χειρότεροι από τους Έλληνες στην Ελλάδα.

Ανταγωνισμός, ζήλια, μίρλα για τον καιρό -πώς να είναι ο καιρός; Βόρεια είσαι έλεος. Και ξεπέρνα αυτό με τον καιρό είσαι αλλού!- καμία προσαρμογή, παρέα μόνο με Έλληνες γιατί οι ξένοι είναι χαζοί, η χώρα είναι απαράδεκτη, οι γιατροί δε ξέρουν τίποτα κτλ.

Βέβαια, δεν φεύγουν. Αλλά μένουν για να υπενθυμίζουν ασταμάτητα στον εαυτό τους πόσο καλύτεροι είναι οι Έλληνες από όλους τους άλλους. Μην παρεξηγηθώ, έχω γνωρίσει και αξιόλογους Έλληνες.

Κάθε φορά που επισκέπτομαι την Ελλάδα, όλα τα παραπάνω μου φαίνονται ακόμα πιο έντονα καθώς έχουν φύγει από την καθημερινότητά μου και μου είναι πιο δύσκολο να τα διαχειριστώ.

Η φασαρία στους δρόμους, τα δυσπρόσιτα πεζοδρόμια, η βρωμιά, ο ρατσισμός, το κλωτσομπουνίδι στα αστικά, το κλωτσομπουνίδι παντού. Λίγο πριν την κρίση πανικού κάθε φορά.

Όλα μου ήρθαν εύκολα σε αυτή τη χώρα. Ήμουν τυχερή.

Η μόνη δυσκολία που αντιμετωπίζω πέρα από το συναισθηματικό κομμάτι -μου λείπουν οι φίλοι και η οικογένειά μου- είναι πρόβλημα που μου προκαλεί, μάντεψε, και πάλι η Ελλάδα.

Με το αλαλούμ που γίνεται στις εφορίες, τρέχω και δεν φτάνω, για να δηλωθώ ως κάτοικος εξωτερικού, ώστε να αποφύγω την διπλή φορολογία.

Φυσικά, κάθε φορά η εφορία ζητά άλλα πράγματα, τα οποία μετά τα αναιρεί και τα γνωστά.

Ενώ γνωστοί μου από άλλες εφορίες τους ζήτησαν ένα – δυο χαρτιά και η υπόθεση τέλειωσε σε μια μέρα. Κάθε εφορία, άλλο κράτος.

Οι Έλληνες μετανάστες γίνονται καλύτεροι μόνο εάν αφήσουν πίσω τους την μεγαλομανία, την ελληνική νοοτροπία και την μιζέρια.

Όπως βέβαια και η Ελλάδα σαν κράτος θα μπορούσε να γίνει καλύτερη, αν οι Έλληνες που ζουν εκεί άλλαζαν νοοτροπία και έτσι δε θα χρειαζόταν να βασανίζονται όσοι μένουν εκεί αλλά και ούτε κάποιοι να μεταναστεύσουν.

Οπότε, δεν θεωρώ πως οι περισσότεροι γίνονται καλύτεροι άνθρωποι στο εξωτερικό. Ίσως το αντίθετο.

Πάντως, για να μη παρεξηγηθώ, εδώ δεν είναι όλα ρόδινα.

Είναι πολύ δύσκολα στην αρχή, ώσπου να βρεις δουλειά και να τακτοποιηθείς.

Επίσης, τα σπίτια είναι πολύ ακριβά, έχει υψηλή φορολογία και ο κατώτατος μισθός χαμηλός.

Αλλά αν είσαι αποφασισμένος και ξέρεις τις δυνατότητές σου, έχεις πλάνο και το έχεις ψάξει πολύ πριν φύγεις, μπορείς να εξελιχθείς και να εκμεταλλευτείς πολλές ευκαιρίες.

Κάτι που επίσης στην Ελλάδα δεν συμβαίνει.

Πολλοί πιστεύουν λανθασμένα πως, μεταναστεύοντας, θα είναι όλα τέλεια. Όχι, θέλει αγώνα, σωστή επιλογή χώρας, πλάνο και αποφασιστικότητα.

Πολλοί Σκωτσέζοι με ρωτάνε αν μου λείπει η Ελλάδα.

Το μόνο που μου λείπει είναι κάποιες ρουτίνες που είχα, η οικογένειά μου και οι φίλοι μου. Τίποτε άλλο.

Η Ελλάδα είναι μόνο για διακοπές. Δεν προσφέρει κάτι άλλο.

Έτσι και αλλιώς, εγώ έφυγα έχοντας καλή δουλειά για τα ελληνικά δεδομένα, έχοντας σπίτι δικό μου και καθόλου χρέη.

Έφυγα γιατί δεν άντεχα άλλο αυτή την αδικία, το να μη ξέρεις τι σου ξημερώνει αύριο, το να βλέπεις φίλους και συγγενείς να φυτοζωούν, τον ρατσισμό, και παράλληλα να πληρώνεις μέχρι και για τον αέρα που αναπνέεις και να τρέχεις κάθε μέρα, να κάνεις το παν για να μη χάσεις ότι είναι ήδη δικό σου, όπως αξιοπρέπεια, λογική, χαμόγελο, περιουσία κ.τ.λ.

Πράγματα δικά σου. Να μη χάσεις ό,τι έχεις, και όχι να τρέξεις για να αποκτήσεις κάτι περισσότερο.

Οπότε, θα επέστρεφα στην Ελλάδα μόνο εάν δε φορολογούμουν εκεί και αν είχα αρκετά χρήματα ώστε να μη με απασχολεί τίποτα.

Δεν πιστεύω πως η Ελλάδα θα αλλάξει προς το καλύτερο τα επόμενα τουλάχιστον 50 χρόνια.

Και είμαι επιεικής. Μακάρι να κάνω λάθος, αλλά δεν βλέπω κανέναν Έλληνα να ενδιαφέρεται για το κοινό καλό, παρά μόνο για τον εαυτό του.

Η κρίση έβγαλε τον χειρότερο εαυτό στον Έλληνα, αντί να γίνει το αντίθετο, να δει πιο καθαρά.

Και κακά τα ψέματα. Τα πράγματα δεν είναι πουθενά αγγελικά πλασμένα.

Ο καπιταλισμός τα έχει καταβροχθίσει όλα και αυτό είναι αργά για να αλλάξει.

Αλλά τουλάχιστον στη χώρα που βρίσκομαι υπάρχουν ευκαιρίες για όλους!

Και δεν μας κοστίζει τίποτα να είμαστε πιο ευγενικοί, πιο καλοπροαίρετοι, να δείξουμε ενδιαφέρον για τον διπλανό μας, να ενδιαφερθούμε για το κοινό καλό.

Όλοι θα κερδίσουμε.

Κάποτε μου είπε κάποιος ¨Εεεε σιγά, εκεί στο U.K. που όλοι είναι ευγενικοί, μη νομίζεις, δεν το εννοούν”.

Τι με νοιάζει αν το εννοούν ή όχι;

Εμένα μου χαλάει όλη τη μέρα εάν πάω σε μια υπηρεσία και είναι αγενής ο υπάλληλος;

Μου χαλάει όλη τη μέρα εάν πάω να βγω από το αστικό και αρχίσουν όλοι να ανεβαίνουν χωρίς να προλάβω να κατέβω;

Έχω πολλά ακόμα να πω αλλά δε θα μου φτάσουν 20 σελίδες.

Γι’ αυτό σταματώ εδώ και ελπίζω να σταματήσω να ελπίζω, γιατί τελικά το μεγαλύτερο κακό που είχε το κουτί της Πανδώρας ήταν η ελπίδα.

Ευχαριστώ για την ανάγνωση, Πιτσιρίκο. Να είσαι καλά όπου και να βρίσκεσαι.

Δ.

(Αγαπητή φίλη, πολύ συνειδητοποιημένη η προσέγγισή σας. Πατάτε γερά στη γη. Και ξέρετε τι θέλετε και, κυρίως, τι δεν θέλετε. Σας ευχαριστώ. Να είστε κι εσείς καλά. Την αγάπη μου.)

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.