Καναδάς

Γεια σου πιτσιρίκο!
Ακολουθώντας την παράκλησή σου, αποφάσισα να σου γράψω κι εγώ την ζωή μου τα τελευταία 5 χρόνια στην άλλη άκρη του Ατλαντικού.

Μία διετία εργασιακής εμπειρίας που προσφέρθηκε στον σύζυγο το μακρινό 2013, θεώρησα ότι ήταν η ιδανική ευκαιρία να ασχοληθώ κι εγώ με αυτό που είχα σπουδάσει.

Έτσι, το Σεπτέμβριο του ίδιου έτους, με δυο βαλίτσες και ένα δεκατετράμηνο μωρό αγκαλιά, προσγειωθοήκαμε στη Νέα Υόρκη.

Τους πρώτους 3 μήνες, θέωρησα ότι ήμουν διακοπές· είχα και το μικρό μου δεν μου κακοφαινόταν.

Τον Νοέμβρη του ίδιου χρόνου, όμως, όταν συνειδητοποίησηα ότι αυτή ήταν η καινούρια μου πραγματικότητα, με έπιασε πανικός.

Θυμάμαι να κλαίω με μαύρο δάκρυ στην κουζίνα του διαμερίσματος και να μην ξέρω αν θα πρέπει να ανησυχήσω τους δικούς μου μες στα άγρια μεσάνυχτα (είναι και αυτή η διαφορά ώρας που από τότε με κατατρέχει).

Άρχισα λοιπόν ανελλιπώς να ψάχνω για δουλειά.

Πίστευα ότι αυτό θα με έκανε, αν όχι να αγαπήσω τη χώρα, τουλάχιστον να κινούμαι λίγο πιο άνετα.

Θετική απάντηση ήρθε ένα χρόνο μετά.

Εν τω μεταξύ, είχα μισήσει την Αμερική, είχα χάσει το κουράγιο μου και την υπομονή μου ακόμα και με τον μικρό μου γιο.

Πόνος ψυχής, άσε.

Τη δουλειά την δέχτηκα.

Ήταν ακριβώς στο αντικείμενό μου, τα λεφτά καλά, μόνο που ήταν πιο βόρεια, στον Καναδά.

Ήταν σειρά του συζύγου να μείνει στο σπίτι με το παιδί, ευκαιρία να νιώσω λίγο ανεξάρτητη λέω.

Μπαίνουμε στο σαραβαλάκι που είχαμε αγοράσει, και, εν μέσω χιονιά, κάνουμε το ταξίδι Φιλαδέλφεια-Οττάβα.

Μείναμε στα σύνορα σε ξενοδοχείο-αλυσίδα, ήπιαμε μπύρες σε μία σκοτεινή πάμπ βγαλμένη από ταινία, και η Αμερική ήταν πια πίσω μας.

Δεν μετάνιωσα στιγμή.

Δέκα μέρες μετά την άφιξη μας στον Καναδά, άρχισα να δουλεύω.

Η έναρξη της δουλειάς συνέπεσε με την αρχή της κυβέρνησης Τσίπρα και τις διαπραγματεύσεις του Βαρουφάκη που ήταν πρώτη είδηση παντού.

Ευτυχώς, ήμουν μόνη στο εργαστήριο και μπορούσα να βάζω ελληνικό ραδιόφωνο για να ακούω -όσο μπορώ- το τι γίνεται.

Θυμάμαι την ημέρα του δημοψηφίσματος να είμαι χάλια που δεν ήμουν κάτω -λεφτά για εισιτήρια δεν υπήρχαν- και να τυχαίνει να βρίσκουμε μπύρες Μύθος σε μια παμπ, όπου σκοτώσαμε την ώρα μας μέχρι να βγουν τα αποτελέσματα.

Μέχρι τότε έλεγα, πιτσιρίκο μου, ότι θα γυρνούσα αν το ΟΧΙ υπερίσχυε.

Μετά προσγειώθηκα, όπως όλοι μας, απότομα.

Έκτοτε, η ζωή κυλάει σε απόλυτη ρουτίνα.

Κάνει κρύο πολύ το χειμώνα -και γκρινιάζω η αλήθεια είναι- αλλά η καθημερινότητα είναι εύκολη και κανείς δεν ασχολείται με το ποιος είσαι και τι κάνεις.

Πολιτική μηδέν εις το πηλίκον, ρατσισμός συγκρατημένος, ήσυχα πράγματα.

Εγώ χαίρομαι τον γιο μου, όσο δεν τον είχα χαρεί τα προηγούμενα χρόνια.

Η σκέψη της Ελλάδας, εκεί κολλημένη.

Εξακολουθώ να θέλω να γυρίσω σαν τρελή, απλά το μεταθέτω κάθε χρόνο.

Μου λείπει η μαμά μου, η αδερφή μου και λίγοι καλοί φίλοι.

Και κάθε βράδυ κοιμάμαι με την παρήγορη σκέψη ότι, λόγω διαφοράς ώρας, στην Ελλάδα έχει ξημερώσει.

Σε ευχαριστώ για όλα.

Δ.

(Αγαπητή φίλη, δεν είναι κάπως τρελό να πρέπει να αλλάξεις ήπειρο για να δουλέψεις; Εντάξει, το έκανε και ο Γιάννης Αντετοκούνμπο αλλά δεν είναι το ίδιο. Ο Αντετοκούνμπο πήγε στις ΗΠΑ για να γίνει ένας από τους μεγαλύτερους αθλητές του κόσμου και πολυεκατομμυριούχος. Εν τω μεταξύ, εγώ θεωρώ πολύ μεγάλο ταξίδι να πάω από την Ακρόπολη στην Κηφισιά, πόσω μάλλον να πάω στις Ηνωμένες Πολιτείες και στον Καναδά. Κάποια στιγμή απέρριψα μια δουλειά, γιατί το στούντιο ήταν στου διαόλου τη μάνα. Εσείς θα επιστρέψετε. Το νιώθω από τις λέξεις σας. Με το καλό, λοιπόν. Εγώ σας ευχαριστώ. Την αγάπη μου.)

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.