Μόνο οι άνθρωποι μετράνε

Kαλησπέρα Πιτσιρίκο,
Με αφορμή το κάλεσμά σου, είπα να σου γράψω και εγώ για τις εμπειρίες μου στο εξωτερικό. Ζητώ συγνώμη προκαταβολικά γιατί δεν είμαι κανένας δεινός διηγητής ιστοριών όπως εσύ, ο Βασίλης και ο Ηλίας, αλλά θα προσπαθήσω.

Έφυγα που λες πριν από 7 χρόνια για το Εδιμβούργο για μεταπτυχιακές σπουδές.

Η απόφαση ήταν σχετικά εύκολη, μιας και ήδη από τις καλές εποχές που μπαίναμε στο ευρώ και ήμουν γυμνάσιο, είχα βάλει στο μυαλό μου ότι θα έβγαινα στο εξωτερικό, γιατί ήθελα να σπουδάσω, και στην Ελλάδα δεν θα μπορούσα να κάνω αυτά που ήθελα στον βαθμό που επιθυμούσα.

Οπότε, με την βοήθεια της κρίσης, η απόφαση πάρθηκε πιο εύκολα και από εμένα και από τους γονείς μου.

Η διαφορά είναι πως πάντα πίστευα πως θα γυρνούσα σίγουρα πίσω, αλλά αυτό φαντάζει πλέον, χρόνο με τον χρόνο, όλο και πιο μακρινό.

Ξεκίνησα την ζωή μου στο Εδιμβούργο -πολύ ωραία πόλη- και σαν φοιτητής είχα την τύχη να συναναστραφώ με ανθρώπους από όλα τα μήκη και πλάτη της γης.

Το πρώτο πράγμα που αντιλαμβάνεσαι σε ένα τέτοιο περιβάλλον, είναι το πόσο ίδιοι είμαστε.

Όλοι οι άνθρωποι, κατά βάση, θέλουν να ζήσουν ειρηνικά με ασφάλεια και ευτυχισμένοι.

Καθ’ όλη την διάρκεια των σπουδών μου -και αργότερα στην δουλειά-, δεν είχα κάποιο ιδιαίτερο θέμα.

Μόνο ένας συνεργάτης ήταν περίεργος και έκανε σχόλια με υπονοούμενα λόγω της κρίσης αλλά ήταν η εξαίρεση.

Μπορεί να φταίει κιόλας ότι δουλεύω σε ακαδημαϊκό περιβάλλον, αλλά, αν συγκρίνω το προσωπικό εδώ με της Ελλάδας, είναι η μέρα με την νύχτα.

Η Βρετανία δεν είναι παράδεισος αλλά, γενικά, δεν έχω κάποιο ιδιαίτερο παράπονο.

Όπως προείπαν και άλλοι -και σου έχω στείλει σε παλαιότερο κείμενό μου-, τα σπίτια εδώ είναι διαφορετικά από Ελλάδα και θέλουν να τα συνηθίσεις.

Έχουν πχ μοκέτα κάτω δεν τα συντηρούν καλά κτλ , αλλά υπάρχουν ωραίοι δημόσιοι χώροι, όπως πάρκα.

Οι άτιμοι οι Άγγλοι, τελικά, αν ξέρουν να κάνουν ένα πράγμα, είναι πάρκα μέσα στις πόλεις.

Ήλιος βγαίνει σπάνια αλλά και στην Ελλάδα τον πληρώνουμε ακριβά τον ήλιο και την θάλασσα, αν κρίνω από την κατάσταση γνωστών και φίλων.

Εννοείται πως υπάρχουν και εδώ μισάνθρωποι που θα σου κάνουν την ζωή δύσκολη και είναι φασιστόμουτρα, αλλά αυτοί είναι παντού και εδώ υπάρχει ένα κάπως πιο ενεργό μέρος της κοινωνίας που στέκεται αντίβαρο.

Δεν θέλω να μπω στα ταξικά ζητήματα της αγγλικής και ουσιαστικά κάθε δυτικής κοινωνίας · σε αυτό το κείμενο, εμπειρίες γράφουμε.

Τελικά, αυτό που κατάλαβα είναι ότι αυτό που μετράει είναι να είσαι με τους ανθρώπους που αγαπάς και σε αγαπούν.

Χίλιες φορές να ήταν εδώ οι 2-3 κολλητοί που μου έχουν απομείνει και η οικογένειά μου και ας μην ξαναπάω Ελλάδα ποτέ.

Αυτό μου λείπει, τίποτα άλλο, μόνο γι αυτό θα γυρνούσα.

Στεναχωριέμαι πιο πολύ για την μάνα μου που ξέρει μέσα της ότι δεν θα με έχει κοντά της ούτε θα ζήσει εμένα και τα εγγόνια της όσο θα ήθελε.

Θα ήθελα να είμαι κοντά σε αυτούς τους ανθρώπους αλλά δεν μπορώ.

Βέβαια, και στην Ελλάδα πόσο κοντά μπορείς να είσαι;

Πρόσφατα έχασα τον παππού μου.

Με πήρανε να μου πουν πως είναι άρρωστος και τον προλαβαίνω δεν τον προλαβαίνω.

Οπότε, έκλεισα εισιτήρια άρον-άρον, πέταξα την επόμενη μέρα και τον χαιρέτησα λίγες ώρες πριν φύγει.

Από την άλλη, ο αδερφός μου που δουλεύει Ελλάδα δεν μπόρεσε να τον δει γιατί έπρεπε να πάει δουλειά.

Εγώ, 2.500 χιλιόμετρα μακριά, είχα την οικονομική ευκαιρία αλλά και την κατανόηση από την δουλειά να φύγω εκτάκτως για Ελλάδα, ο αδερφός μου όχι.

Οπότε, τι να το κάνω αν είμαι τόσο κοντά, όμως τόσο μακριά;

Κατάφερα να κάνω παρέες εδώ -Έλληνες κυρίως πλεον- και μάλιστα με 2-3 άτομα είμαι σίγουρος που θα είμασταν κολλητάρια, αν είχαμε συναντηθεί στα φοιτητικά μου χρόνια.

Το πρόβλημα είναι πως πολλοί εδώ βλέπουν την παραμονή τους σαν κάτι εφήμερο, οπότε δεν επενδύουν σε σχέσεις με νέους ανθρώπους.

Θέλει χρόνο, υπομονή και να ανοιχτείς για να δυναμώσει μια φιλιά και αυτό είναι σπάνιο από μια ηλικία και μετά και όταν πιστεύεις ότι σε 2-3 χρόνια θα φύγεις.

Σε αυτούς που θέλουν να έρθουν να δουν την ζωή εδώ, ένα έχω να πω: Ανοικτό μυαλό.

Θα δείτε πολλά πράγματα που θα σας φανούν περίεργα αλλά αυτό δεν σημαίνει πως είναι λάθος.

Οι Βρετανοί δεν έχουν τις ίδιες κοινωνικές πιέσεις με εμάς για το τι κάνουν, πώς ντύνονται κτλ.

Οπότε, θα δείτε μαλλιά χρώμα ουράνιο τόξο, άτομα ντυμένα με κοστούμια random ημέρες και αυτό που μισούν όλοι οι Έλληνες, γυναίκες λιάρδα να ξερνάνε στον δρόμο.

Αυτά είναι αντικείμενα σχολιασμού από Έλληνες στην παρέα σχεδόν κάθε φορά.

Μπορεί εμάς να μας φαίνεται περίεργο και κατακριτέο, αλλά σκεφτείτε πως φαίνεται στον Άγγλο να πάει στην παραλιακή να δει κοπέλες ντυμένες κοκέτες να χορεύουν στα τραπέζια και από κάτω τύπους να πετάνε λουλούδια.

Οι κοινωνικές νόρμες στην Ελλάδα θεωρούν απαράδεκτο μια γυναίκα να μεθάει, εδώ όχι.

Δεν υπάρχει τέλεια κοινωνία ή τρόπος ζωής, ο καθένας κάνει τις επιλογές του.

Υπάρχουν πολλά άλλα κομμάτια της ζωής εδώ που θα εκτιμήσετε.

Όπως ο σεβασμός στην ιδιωτική ζωή, οι μικρές καθημερινές παροχές που κάνουν την ζωή εύκολη κτλ.

Οπότε, ανοικτό μυαλό και καλή τύχη – χρειάζεται τύχη η άτιμη ή ζωή- είτε εδώ, είτε εκεί.

Με αγάπη,

ΚΚ

Υ.Γ. Μόνος ούτε στον παράδεισο, που λέει και ο λαός. Καλό παράδεισο παππού, αν υπάρχει.

(Αγαπητέ φίλε, ο παππούς σας θέλει να σας δει να ανοίγετε τα φτερά σας και να ζείτε μια όμορφη και ελεύθερη ζωή. Το ακαδημαϊκό περιβάλλον είναι το ιδανικό περιβάλλον εργασίας για τους περισσότερους ανθρώπους, γιατί είναι ασφαλές, πολιτισμένο και ποιοτικό. Βέβαια, πρέπει να ρίχνεις και ματιές στην κοινωνία -που είναι κάπως διαφορετική- για να μην ιδρυματοποιηθείς. Διαβάζοντας το δικό σας κείμενο -και τα κείμενα πολλών φίλων που σπουδάζουν ή δουλεύουν σε ξένα πανεπιστήμια-, σκέφτομαι πως η Ελλάδα θα μπορούσε να είναι η ιδανική χώρα σπουδών για ξένους φοιτητές. Δεν μπορώ να σκεφτώ πιο ιδανική χώρα για σπουδές. Βέβαια, οι Άγγλοι ξέρουν να κάνουν πάρκα μέσα στις πόλεις, και οι Έλληνες ξέρουν να κάνουν πόλεις μέσα στα πάρκα. Και άσχημες πόλεις. Σας ευχαριστώ. Την αγάπη μου.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.