Ξενιτεμένα νιάτα!

Γεια σου Πιτσιρίκο!

Σου γράφω κι εγώ, κάπου από ένα χωριουδάκι της Ολλανδίας. Δεν έχω κλείσει ακόμα χρόνο που μετακόμισα εδώ. Η περίπτωση μου, βέβαια, αναφέρεται κυρίως στους νέους της Ελλάδας που έχουν σπουδάσει, έχουν πλάσει κάποια όνειρα όλα αυτά τα χρόνια και, εν τέλει, τα είδαν να τυλίγονται σε ένα κομμάτι χαρτί και να καρφώνονται στον τοίχο του πατρικού τους σπιτιού.

Πιο συγκεκριμένα, λοιπόν, αφού σπούδασα πολιτικός μηχανικός σε πολυτεχνείο της Ελλάδας και παίρνοντας το πτυχίο μου εν μέσω κρίσης, έψαξα για κάποια δουλειά αρχικά στη χώρα μου.

Η λέξη “απογοήτευση” δεν ξέρω αν μπορεί να περιγράψει αυτό που είδα.

Όχι, δεν αναφέρομαι μόνο σε μισθούς. Δεν αναφέρομαι μόνο σε ανασφάλιστη εργασία.

Αλλά ακόμα και σε εργοδότες που σε απορρίπτουν καθώς, όπως αναφέρθηκε, γυναίκες προσλαμβάνουν μόνο σαν γραμματείς στην εταιρεία τους.

Για να μην τα πολυλογώ, έπιασα μια αξιοπρεπή δουλειά που μου επέτρεπε να μη ζητάω πλέον οικογενειακό «μηνιάτικο».

Είδα, όμως, ότι στην Ελλάδα του σήμερα, αυτό που στερούμουν δεν ήταν μόνο ένας καλός μισθός, αλλά η προοπτική εξέλιξης στον τομέα μου.

Η ελπίδα ότι με τον καιρό θα μπορέσω να κάνω αυτά για τα οποία τόσα χρόνια σπούδαζα και να γίνω παραγωγική για τον εαυτό μου και για την κοινωνία.

Να γυρνάω στο σπίτι μου από τη δουλειά και να έχω αυτό το χαμόγελο χωρίς λόγο που έχει κάποιος όταν κάνει κάτι που αγαπά.

Αποφάσισα λοιπόν να κυνηγήσω το όνειρό μου έξω.

Εδώ και 10 μήνες βρίσκομαι στην Ολλανδία, για μεταπτυχιακές σπουδές και στη συνέχεια για την εύρεση κάποιας δουλειάς.

Η προσαρμογή ήταν μέτρια προς δύσκολη, αν και θεωρώ ότι επειδή ξαναμπήκα στη φοιτητική ζωή, ήταν σαφώς πιο εύκολη από ότι θα είναι για κάποιον που έρχεται για άμεση επαγγελματική αποκατάσταση.

Αυτά που μου λείπουν και δεν θα πάψουν να μου λείπουν είναι φυσικά ο καιρός, ο ήλιος -δεν αντέχεται αυτή η βροχή εδώ πέρα σε συνδυασμό με το ποδήλατο-, η θάλασσα, ένας καλός καφές, μα, πάνω από όλα, οι άνθρωποι.

Θα μου πεις, μα τι drama queen Θεέ μου, για σπουδές είσαι, ξύπνα!

Το θέμα είναι ότι ακόμα και σε αυτό το στάδιο, εξακολουθείς να είσαι σε φάση αβεβαιότητας για το πού θα βρίσκεσαι σε ένα χρόνο από τώρα.

Δεν ξέρω αν θα εξακολουθώ να βρίσκομαι εδώ, ή σε κάποια άλλη χώρα.

Αυτό που ξέρω είναι ότι δεν σκέφτομαι να γυρίσω πίσω σύντομα, όσο κι αν μου λείπει η πατρίδα μου, όσο κι αν δακρύζω όταν βλέπω το αεροπλάνο να προσγειώνεται σ’ αυτήν, και ξανά όταν φτάνει η ώρα του αποχαιρετισμού.

Είναι θέμα προτεραιοτήτων.

Στα 26 μου χρόνια, έχω σαν προτεραιότητα να κυνηγήσω τα όνειρά μου.

Δεν γνωρίζω λοιπόν ποια χώρα θα με φιλοξενεί του χρόνου αλλά ξέρω ότι η Ελλάδα δε θα είναι αυτή.

Κι όσο κι αν με στενοχωρεί που είμαι μακριά και δεν υπάρχει στα σχέδιά μου να γυρίσω σύντομα, άλλο τόσο με στενοχωρεί η κατάντια της πατρίδας μου που βλέπω από μακριά.

Μια κατάντια αρχών και ιδεών.

Η εξαθλίωση ενός λαού λένε δείχνει τον πραγματικό του εαυτό και συσπειρώνει το λαό.

Η εικόνα αυτή πού βλέπω τόσο καιρό λοιπόν είναι που με τρομάζει περισσότερο.

Αυτός ο «εαυτός» που ξύπνησε στην Ελλάδα της κρίσης.

Όχι η εικόνα και η σκέψη της οικονομικής εξαθλίωσης, αλλά η εικόνα των εξαθλιωμένων αρχών, που ποτέ δεν μου ήταν πιο εμφανής.

Όσο αντέξω λοιπόν τη βροχή (εν κατακλείδι, ετοιμάζομαι και για delivery-girl βρε παιδί μου με το συνδυασμό βροχή-ποδήλατο, plan b), το μουντό καιρό, το να μαθαίνω συνεχώς κάποια ξένη γλώσσα που δε γνώριζα ως τώρα, και το να είμαι συνεχώς φιλοξενούμενη, θα το παλεύω.

Μα, πάνω από όλα, όσο αντέξω μακριά απ’ τους ανθρώπους μου.

Γιατί, άλλωστε, δεν είναι το χώμα η πατρίδα μας, είναι οι άνθρωποι, σε όποιο χώμα της γης αυτής κι αν πατάμε.


Να είσαι καλά Πιτσιρίκο!

Ν.

(Αγαπητή φίλη, όπως πάει το πράγμα, σε λίγα χρόνια θα κάνουμε κυβέρνηση οι Έλληνες στην Ολλανδία. Εκφράζετε πολλούς νέους Έλληνες, που φεύγουν για σπουδές και δεν επιστρέφουν πια ποτέ. Όπως διαπιστώνω, έρχονται ορδές νεότερων Ελλήνων που ετοιμάζονται να φύγουν. Να κυνηγήσετε τα όνειρά σας. Δεν σας δίνω συμβουλή -δεν συμβουλεύω κανέναν- αλλά βεβαιωθείτε πως είναι τα δικά σας όνειρα. Εγώ έκανα το λάθος να κυνηγήσω για αρκετά χρόνια τα όνειρα που είχαν άλλοι για μένα. Να είστε καλά. Την αγάπη μου.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.