Ξενιτιά

Γεια σου πιτσιρίκο.
Εγώ δεν έφυγα αλλά έφυγε το παιδί μου το “μεγάλο”, που είναι σχεδόν 26 τώρα. Έφυγε πριν 5 μήνες για την “ωραία” Πράγα.

Είχε ξαναφύγει το “καλό” μου στα 21 του για το Βερολίνο, και εκεί κατάλαβε ότι δεν υπάρχουν παράδεισοι, όταν με χαρά μου είπε ότι βρήκε δουλειά μέσα σε μια εβδομάδα σε ένα “ελληνικό” σούπερ-μάρκετ, και έτσι θα μπορεί να κάνει και γερμανικά το βραδάκι, να πάει και σε μια σχολή, αλλά το “ελληνικό” του αφεντικό τον ήθελε για 11 ώρες την ημέρα, και έτσι ούτε γερμανικά, ούτε τίποτα, και τα μάζεψε και ξανακατέβηκε και ήρθε να μας βοηθήσει στην λαϊκή – εκεί δουλεύουμε.

Δεν θα ξεχάσω ποτέ την μέρα που έφυγε. τότε για Βερολίνο, ανέβηκα σπίτι, πήρα ένα μπουκάλι τσίπουρο, άνοιξα και το ‘λαπιτοπ’ στο γιου τιουμπ και δώσ’ του Καζαντζίδη , δώσ’ του κλάμα και να λέω “ήταν ανάγκη να ήταν Γερμανία;”.

Και η γυναίκα μου να μου λέει “τι βάζεις εκεί βρε παιδί μου;”.

Αλλά σε λίγο καθόταν και αυτή στο τραπέζι και δώσ’ του κλάμα!

Τώρα, πιτσιρίκο, δεν κλαίω –δυστυχώς!

Προσπαθώ να το παίξω άνετος, ότι καλά κάνει, ότι, όπως λέει και ο ποιητής, “πατρίδα είναι όπου ακουμπάει η βαλίτσα μου”, και άλλες τέτοιες ανοησίες, μπας και ξορκίσω την οργή μου και το ταξικό μου μίσος, αλλά πονάω, πιτσιρίκο.

Πονάω όχι μόνο για το αγόρι μου, πονάω για όλα τα αγόρια και τα κορίτσια που τα αφήσαμε να φύγουν!

Γιατί εμείς τα αφήσαμε, πιτσιρίκο. Εμείς.

Κώστας

(Αγαπητέ φίλε, για να είμαι ειλικρινής, αναρωτιόμουν πώς δεν μου έχει γράψει ακόμα μια Ελληνίδα μάνα. Και τελικά, μου έγραψε ο Έλληνας πατέρας. Σπάτε τα στερεότυπα. Αγαπητέ φίλε, έγιναν πάλι επίκαιρα τα τραγούδια της ξενιτιάς που, μερικά χρόνια πριν, ακούγονταν σχεδόν γραφικά. Ποιος να το περίμενε; Σε κάποιους αναγνώστες κάνει εντύπωση ότι τα περισσότερα μέιλ των φίλων από το εξωτερικό είναι από Έλληνες με πτυχία και καλές -σχετικά- δουλειές, αλλά υποθέτω πως οι εργάτες δεν προλαβαίνουν να πάρουν ανάσα. Αγαπητέ Κώστα, δεν τους αφήσαμε να φύγουν. Τους διώξαμε. Κι αυτό το πληρώνουμε, ήδη. Εύχομαι τα καλύτερα για τα παιδιά σας. Τους χαιρετισμούς μου στην αθάνατη Ελληνίδα μάνα. Την αγάπη μου.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.