Οι άνθρωποι που φεύγουν και οι άνθρωποι που έρχονται

Μετά από καιρό, σου γράφω κι εγώ, πιτσιρίκο, με αφορμή το κάλεσμα. Θα προσπαθήσω να συμπεριλάβω εμπειρίες, συναισθήματα κι ελπίδες σε ένα μικρό κείμενο. Ελπίζω να βγάζει νόημα στο τέλος.

21 Αυγούστου του 2014 πετούσα για Γερμανία. Βάδη-Βυρτεμβεργη ο προορισμός. Οι βαλίτσες πέρα από τα απαραίτητα είχαν φόβο, ελπίδες, αγωνία και πολύ θυμό.

Οι περισσότεροι φίλοι και γνωστοί δε πίστευαν πως θα βγάλω Χριστούγεννα εδώ. Τελικά, φέτος κλείνω αισίως 4 χρόνια χωρίς άμεση προοπτική επιστροφής.

Εδώ ήρθα ως τίποτα. Ένας ανειδίκευτος εργάτης, χωρίς πτυχίο και επάγγελμα.

Το 2010 παράτησα το ΤΕΙ και από τότε επιβίωνα όπως μπορούσα. Στα 30 μου δεν είχα να επιδείξω κάτι. Τα λάθη μου και οι επιλογές μου σίγουρα έπαιξαν ρόλο γι αυτό, αλλά η Ελλάδα όχι μόνο δεν μου έδωσε μία δεύτερη ευκαιρία αλλα με έφτυσε στα μούτρα.

Σε αυτό το σημείο, να κάνω μία παρένθεση και να ευχαριστήσω και την Ελλάδα και την κρίση, και να πω πως αυτός που είμαι σήμερα οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στις εμπειρίες που αποκόμισα από το 2010 και μετά.

Σαν ανειδίκευτος εργάτης, έχεις δύο επιλογές: Ελληνικό εστιατόριο ή γραφεία ενοικιάσεως προσωπικού. Οι λεγόμενες Leihfirma.

Είχα ήδη αποκλείσει το πρώτο και δεν είχα καμία όρεξη να συναναστρέφομαι με Ελληνάρες, ως επί το πλείστον ακροδεξιούς, που προσπαθούν να εκμεταλλευτούν όποιον μπορούν.

Εξαιρέσεις, ναι μεν υπάρχουν, αλλά είναι τζόγος.

Έτσι λοιπόν ξεκίνησαν οι αιτήσεις. Μέσα σε μία εβδομάδα είχα το πρώτο τηλεφώνημα για συνέντευξη.

Πέμπτη 3 Σεπτεμβρίου, φτάνω στα γραφεία μιας εταιρίας Leasing.

Μετά απο μία σύντομη συνέντευξη, που δε καταλάβαινα Χριστό απο αυτά που μου έλεγε ο Recruiter, μου λέει πως προσλαμβάνομαι.

Πότε ξεκινάω; Αύριο, μου λέει. Θα φέρει η κοπέλα το συμβόλαιο να υπογράψεις, θα σου δώσουμε ρούχα, τη διεύθυνση της εταιρίας και τι ώρα πρεπει να είσαι εκεί και ξεκινάς.

Τι θα κάνω; Θα στα εξηγήσουν εκεί.

Πόσο είναι ο μισθός; 8,5 την ώρα μεικτά μου λέει, με ένα χαμόγελο μεχρι τα αυτιά και ένιωθα πως περίμενε να του φιλήσω στωικά το χέρι και να τον αγκαλιάσω με δάκρυα επειδή μου έδινε δουλειά με αυτό το σούπερ μισθό.

Με τα γερμανικά μου τι γινεται; Όλα καλά μου απαντά. Φτάνουν για τη δουλειά.

Την επόμενη μέρα γέμιζα παλέτες με διαφημιστικά φυλλάδια σε ένα τυπογραφικό εργοστάσιο για 10 ώρες.

Όταν γύρισα σπίτι, δεν μπορούσα να σηκώσω τα χέρια μου για να λουστώ. Άδικα με έτριβε η κοπέλα μου.

Για καλή μου τύχη, το Σάββατο μου έστειλαν email πως θα δουλέψω σε άλλη εταιρία την Δευτέρα, όπως κι έγινε. Εκεί έμεινα ένα χρόνο. Μέχρι δηλαδή να αρνηθώ το συμβόλαιο, που μου έδωσε σαν «επιβράβευση» η εταιρία που ήμουν τοποθετημένος απο το γραφείο.

Να προσθέσω ακόμα πως η μέχρι σήμερα εμπειρία μου εδώ, λέει πως οι Γερμανοί εχουν διδακτορικό στη λαμογιά.

Εδώ όλα γίνονται με σχέδιο.

Σε αντίθεση με εμάς, δε ξέρουν μόνο να κλέβουν αλλά και να κρύβονται.

Ενώ ένα από τα μεγαλύτερα ψέματα που έχει ειπωθεί ποτέ είναι πως δουλεύουν σκληρά.

Αν φέρεις Γερμανό να δουλέψει στην Ελλάδα με τα ωράρια μας και τις συνθηκες εργασίας, θα παραιτηθεί την πρώτη μέρα και θα γυρίσει Γερμανία με τα πόδια.

Έτσι κύλησαν τα δύο πρώτα χρόνια.

Δουλευα σε αποθήκες με άλλους μετανάστες. Τούρκοι, Κούρδοι, Ιρακινοί, Ρώσοι, Ιταλοί, Νιγηριανοί, Βούλγαροι, Σλοβάκοι, Αλβανοί, όλοι μαζι.

Άμεσο ρατσισμό δε συνάντησα ποτέ.

Όμως, έμμεσα πάντα ένιωθες την υποτίμηση.

Όταν τα «αφεντικά» ήθελαν κάτι απο σένα, ήσουν πολύ καλός εργάτης και μιλούσες πολύ καλά γερμανικά.

Όποτε ήθελες εσύ κάτι ή έψαχναν να φορτώσουν ένα λάθος σε κάποιον, ήσουν ο ξένος που δε μιλάει τη γλώσσα και δεν καταλαβαίνει.

Μη νομίζεις πως και μεταξύ εργατών υπήρχε σύμπνοια.

Ο ένας προσπαθούσε να φάει τον άλλον και οι φυλές χωρισμένες.

Οι Τούρκοι με τους Τούρκους, οι Άραβες με τους Άραβες, οι Αφρικανοί με τους Αφρικανούς κλπ.

Bullying ο ένας στον άλλον, και ρατσισμός μεταξύ τους.

Η κοινωνική ζωή δύσκολη.

Ναι μεν όλοι θα σου μιλήσουν αλλά υπάρχει τοίχος για κάτι περισσότερο.

Οι Γερμανοί ευγενικοί και τυπικοί αλλά ως εκεί.

Αν δεν μιλάς τη γλώσσα, πολύ δύσκολα θα κάνεις φιλίες.

Επίσης, για να βρεθείς με Γερμανό για μια μπύρα, πρέπει να κλείσεις ραντεβού λες και πας στο ΙΚΑ.

Στα θετικά ήταν πως εδώ απέκτησα ηρεμία και νημφαλιότητα.

Δεν έχω δει Εφορία, ΙΚΑ και δεΝ χρειάστηκε ποτέ να περιμένω σε ουρά τράπεζας.

Σταμάτησα να αγχώνομαι για το νοΊκι, το φαγητΌ, το αύριο και πήγα σε μέρη που δεΝ θα πήγαινα ποτέ αν είχα μείνει Ελλάδα.

Αφού έφυγε η πίεση όλων των προηγούμενων χρόνων, το μυαλό άρχισε να λειτουργεί ξανά.

Επίσης, διεύρυνα τους ορίζοντες μου και έγινα πιο ανοιχτόμυαλος.

Σιγά σιγά πλέον εχω αποκτήσει έναν κύκλο.

Κάνω παρέα με κάποιους Έλληνες, νεομετανάστες κι αυτοί όπως εγώ.

Οι περισσότεροι δεν θέλουν να ακούν για Ελλάδα. Επίσης έχω κάνει παρέες Ισπανούς, Βούλγαρους και λίγους Γερμανούς. Απλά, θέλει χρόνο και κόπο.

Λίγο πριν κλείσω δύο χρόνια εδώ, ήταν η πιο δύσκολη περίοδος.

Είχα κουραστεί με τις βάρδιες, τις δουλειές του ποδαριού και μου έλειπαν φίλοι και οικογένεια.

Νομίζω πως, αν δεν είχα τη γερμανίδα κοπέλα μου να με στηρίζει και να με βοηθά όπως μπορεί, δεν θα είχα κάνει τόση υπομονή και θα είχα επιστρέψει.

Για καλή μου τύχη, στα δύο χρόνια κατοχύρωσα πλήρη δικαιώματα για τα γερμανικά επιδόματα.

Μετά απο συνεννόηση με τη Leihfirma, μου έκαναν απόλυση και πήγα στο Arbeitsamt (ΟΑΕΔ).

Βγήκε ένα επίδομα στα 850€ τον μήνα και, παράλληλα, ξεκίνησα ένα πρόγραμμα εξειδικευμένης επιμόρφωσης σαν Web Developer στο Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο (εξ αποστάσεως).

Στην Ελλάδα αυτά τα πιστοποιητικά τα κοροϊδεύουν. Εδώ, όμως, μου άνοιξε πόρτες.

Με αυτό το χαρτί, και αφού πέρασα κάποια τεστ, έπεισα το Arbeitsamt να μου επιδοτήσει σχολή για να γίνω Application Developer.

25.000€ κοστίζει η σχολή για 2 χρόνια συν το επίδομα των 850 μέχρι να τη τελειώσω. Με λίγα λόγια επενδύουν πάνω μου 45.000€.

Αχ Ελλάδα μου. Έπρεπε να φτάσω 33 και να αλλάξω χώρα για να δω επίδομα στη ζωή μου και να πάρω μια βοήθεια.

Βέβαια, εμμέσως η Ελλάδα με επιδοτεί οπότε ας μην είμαι αχάριστος.

Επιστροφή δεν βλέπω άμεσα. Τον Σεπτέμβριο ξεκινάω πρακτική και η σχολη ολοκληρώνεται τον Ιούλιο του 2019.

Μετά πιθανότατα θα ψάξω για δουλειά εδώ.

Κάνω καμιά φορά σκέψεις για Ελλάδα, αλλά είναι τόσες πολλές οι προϋποθέσεις που βάζω στον εαυτό μου, που μάλλον απλά αυτοκοροϊδεύομαι.

Η καλύτερη στιγμή μου εδώ ήταν η μέρα που με δέχτηκαν για τη πρακτική. Από τις αποθήκες, σε εργαστήριο ρομποτικής και ερευνών.

Πού θα ήμουν, αν δεν είχα φύγει από Ελλάδα;

Μάλλον πουθενά. Θα κουβαλούσα και το βάρος της «αποτυχίας».

Η Ελλάδα προσπαθεί να σε πείσει πως για την «αποτυχία» ή την «επιτυχία» του καθενός αποκλειστικός υπεύθυνος είναι ο εαυτός του.

Αποτέλεσμα, δυστυχισμένοι άνθρωποι με ψυχολογικά προβλήματα ή περσόνες που το παίζουν παντογνώστες και κουνούν το δάχτυλο.

Τίποτε δεν έρχεται χωρίς κόπο, αλλά από το «δεν έχουμε όλοι ίσες ευκαιρίες», στην Ελλαδα φτάσαμε στο ότι κάποιοι έχουν το αλάθητο και όλοι οι άλλοι είναι για τα μπάζα.

Η χειρότερη στιγμή που μπορεί αν βιώσει κάποιος στο εξωτερικό για εμένα, είναι η απώλεια κάποιου αγαπημένου. Να νιώθεις πως δεν πέρασες όσο χρόνο ήθελες μαζι του πριν το τέλος.

Πρώτη έφυγε η γιαγια και φέτος, πριν τα Χριστούγεννα, ο παππούς.

Πάλι καλά, πρόλαβα και του μίλησα. Πήρα άδεια απο τη σχολή και ήρθα λιγό νωρίτερα Ελλάδα.

«Είσαι τυχερός γιατί είχες καλό βαθμό στην πρώτη ενότητα, οπότε μπορούμε να σου δώσουμε την άδεια» μου έλεγε η γραμματέας της σχολής, ενώ εγώ της έλεγα πως πεθαίνει ο παππούς μου και θέλω να τον δω μία τελευταία φορά.

Δε ξέρω αν καταλαβαίνει ο μέσος Γερμανός τι μπορεί να σημαίνει παππούς για κάποιον.

Του πήρα και δώρο το βιβλίο του Βαρουφάκη αλλα δεν προλαβε να το διαβάσει.

Το πήρε το ξεφύλλισε και μου λέει δεν μπορώ να το διαβασω τώρα. Αργότερα.

Τελικά το βάλαμε μαζί του να το διαβάσει εκεί που θα ναι.

Νομίζω πως τότε σταμάτησα να ξοδεύω ενέργεια για την Ελλάδα γι’ αυτό δεν σου έχω γράψει και τίποτα τους τελευταίους μήνες.

Διαβάζω μεν τι γινεται, αλλά, μαζι με τον παππού, εφυγε και η όποια διάθεση είχα.

Ίσως αυτός με κρατούσε εκεί. Βλέποντάς τον να αγωνίζεται στα 80 του. Να τρέχει απο διαδήλωση σε διαδήλωση, στους πλειστηριασμούς και στο κοινωνικό ιατρείο της περιοχής.

Μέσα στους ανθρώπους που μας αφήνουν, είναι και οι άνθρωποι που έρχονται.

Αγαπημένα πρόσωπα παντρεύονται, γινονται μπαμπάδες ή μαμάδες κι εσύ δεν είσαι εκει. Δεν μπορείς να παρευρεθεις. Δεν θα γνωρίσεις ποτέ τα παιδιά τους, όπως θα ‘θελες, ούτε θα περάσεις μαζί τους όσο χρόνο θα επιθυμούσες.

Θα είσαι ο Θείος που θα τα βλέπει μια φορά το χρόνο και αν.

Ο μεγαλυτερος προβληματισμός μου για το μέλλον είναι τα παιδιά μου.

Όταν και αν με το καλό έρθουν, θέλω να τα μεγαλώσω στο εξωτερικό;

Θα Ήταν καλυτερα να επιστρέψω Ελλαδα;

Δεν ξέρω τι θελω. «Εξασφαλισμένο» και ασφαλές μέλλον ή να πάρουν λίγο από την τρέλα μας και να εχω πίστη πως θα την βρουν την άκρη τους;

Ίσως άλλοι γονείς μπορούν να με βοηθήσουν σε αυτό.

Ένας απο τους φίλους που εχω εδώ, ετοιμάζεται για επιστροφή. Έχει ήδη στείλει τη γυναίκα του κι το παιδί Ελλάδα και σε λίγους μήνες ακολουθεί.

Δεν θέλει να δει το παιδί του να αφομοιώνεται σε αυτή την κοινωνία και τον τρόπο ζωής με τίποτα.

Άλλος πάλι δεν θέλει να δει το παιδί του να παλεύει με θεούς και δαίμονες στην Ελλάδα.

Αποφάσεις δύσκολες. Προσπαθείς να κάνεις ό,τι καλύτερο μπορείς και ελπίζεις να μη κάνεις τη λάθος επιλογή.

Όσο για την Ελλάδα, δεν έχω να πω πολλά.

Σου είχα γράψει κάποτε πως, αφού δε μπορείς να αγγίξεις τα «κεφάλια», χτύπα τα πόδια του συστήματος.

Δημοσίευσε ονόματα συμβολαιογράφων, δικηγόρων, γιατρών, ελεγκτών, υπαλλήλων εισπρακτικών εταιριών, αγοραστών σπιτιών πρώτης κατοικίας και γενικά όποιον εκμεταλλεύεται τη σημερινή κατάσταση στην Ελλάδα εις βάρος άλλων για ιδίου όφελος.

Μου είχες γράψει πως αυτό μπορεί να οδηγήσει σε περίεργες καταστάσεις και στο τέλος να κανιβαλίζουμε ανθρώπους που δε φταίνε σε τίποτα.

Τελικά, ο Ρουβίκωνας το πήγε ένα βήμα παραπέρα και όχι μόνο δημοσιοποιεί τα ονόματα αλλά και τραμπουκίζει.

Μαζί του 100%.

Όπως πληρώνουμε όλοι τις επιλογές μας, πρέπει να πληρώσουν και όλοι αυτοί που στήριξαν και στηρίζουν τη λεηλασία.

Μακάρι να μεγαλώσει και να οργανωθεί σε όλη την Ελλάδα.

Σε μία χώρα χωρίς Δικαιοσύνη, που δεν ιδρώνει το αυτί κανενός, ή εμείς ή αυτοί.

Ή μάλλον, αφού εγώ δεν είμαι εκεί, ή εσείς ή αυτοί.

Φιλιά απο Γερμανία,

Γιώργος

Υ.Γ. Γράφω απο κινητό, οπότε συγχώρα με για τα λάθη και τους τόνους που λείπουν.

(Αγαπητέ Γιώργο, να είσαι καλά και να σκέφτεσαι τον παππού σου και την γιαγιά σου. Που είναι μέσα σου. Και συνεχίζουν να ζουν μέσα σου. Και να κοιτάμε και τους ανθρώπους που έρχονται. Οι Γερμανοί ξέρουν να κάνουν τη λαμογιά και να κρύβονται γιατί είναι καλοί καπιταλιστές. Μια λαμογιά είναι ο καπιταλισμός αλλά πρέπει να ξέρεις να κάνεις τη λαμογιά, χωρίς να σε πιάνουν. Γιώργο, μην χάνεσαι. Τα πρώτα χρόνια στην Γερμανία, ήσουν πιο κεφάτος. Και με εκείνο το κείμενο που πήγες και παραιτήθηκες -σε συμφωνία με το αφεντικό- και έπαιρνες το επίδομα, με είχες κάνει να γελάσω πολύ. Να είσαι καλά. Την αγάπη μου.)

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.