«Το ύστατο χαίρε»

Είναι ο τελευταίος χαιρετισμός στον αποθανόντα.
Είναι η συνοδεία, συγγενών και φίλων, στην τελευταία κατοικία του.
Μα, πάνω από όλα, το ύστατο χαίρε είναι το αριστείο φόρου τιμής και αναγνώρισης που αποδίδεται, δημοσιογραφικά συνήθως, σε λίγους ανθρώπους.

Για να το καταλάβετε, δεν έχετε παρά να πληκτρολογήσετε την έκφραση αυτή στο Google.

Θα δείτε ποιοι είναι αυτοί στους οποίους πραγματικά άξιζε να δώσουμε το παρόν στις κηδείες τους.

Αριστείο της αναγνώρισης, είναι η πολυπληθής παρουσία ανθρώπων, εξίσου σημαντικών με τον αποβιώσαντα.

Αυτό το «χαίρε», με τον επιθετικό προσδιορισμό «ύστατο» -στα αυτιά μου ακούγεται σαν η τελευταία ευκαιρία- είναι το ραντεβού επωνύμων στη κηδεία επωνύμου.

Με εξαίρεση τις κηδείες πιλότων της Πολεμικής Αεροπορίας ή αστυνομικών, που σκοτώνονται εν ώρα υπηρεσίας, ανθρώπους επώνυμους -πολιτικούς, κοσμικούς ή διασημότητες της τηλεόρασης- δεν θα τους δείτε ή συναντήσετε, όλους μαζί, σε κηδείες ή μνημόσυνα της ανθρώπινης πλέμπας.

Στους λαϊκούς ανθρώπους, στους ανθρώπους της μεγάλης μάζας, όταν πεθαίνουν, δεν τους αποδίδουμε κανένα «χαίρε».

Λέμε: «Να ζήσουμε, να τον θυμόμαστε», «Να συγχωρεθούν τα πεθαμένα του», στο Facebook βάζουμε την φάτσα που λυπάται και γράφουμε να έχει καλό ταξίδι, ενώ οι πιο ποιητικοί χρήστες του εύχονται να συναντήσει αγγέλους με ενδιαφέροντα ανάλογα με τις εν ζωή δραστηριότητες του· αν παραδείγματος χάρη ο μακαρίτης έπαιζε κλαρίνο, του γράφουνε να μάθει κλαρίνο στους αγγέλους του ουρανού· και άλλα πολλά λέμε, μέχρι και «λατρεμένο» τον γράφουνε τα κηδειόχαρτα, αλλά «χαίρε» δεν του λέμε.

Τον απλό άνθρωπο, εν κατακλείδι, τον κηδεύουμε και τον στέλνουμε, μετά το καφέ και το κονιάκ, στην ευχή του Θεού.

Λίγοι πάμε στη εκκλησία, ένα λουλούδι πετάμε πάνω από τον τάφο του και μονορούφι πίνουμε τον καφέ στο κυλικείο του νεκροταφείου.

Είναι φανερό. Εμείς οι συνάνθρωποι του βιαζόμαστε να επιστρέψουμε στην ασήμαντη καθημερινότητα μας.

Δεν τιμούμε τον πεθαμένο.

Δεν συμβαίνει, όμως, το ίδιο στη αποχαιρετιστήρια συνοδεία ενός σημαντικού προσώπου.

Στο ύστατο χαίρε ενός πολιτικού, ενός επιχειρηματία, ενός γνωστού ανθρώπου των τεχνών ή των γραμμάτων, εξίσου σημαντικοί, με τον αποθανόντα, άνθρωποι τον τιμούν με την παρουσία τους.

Κάθονται υπομονετικά στο προαύλιο της εκκλησίας.

Σέβονται την ιερότητα του μυστηρίου.

Δεν χασκογελάνε και δεν λένε χωρατά για τον βίο και την πολιτεία του μακαρίτη.

Στο ύστατο χαίρε του Θεόδωρου Βασιλάκη, ήταν όλοι οι επώνυμοι εκεί.

Κανένας τους δεν έλειπε.

Ήθελαν, όλοι τους, να τον τιμήσουν.

Αρχηγοί κομμάτων, πρώην υπουργοί -αθώοι και με τη βούλα, από σκάνδαλα ανταλλαγής μονών με λίμνες- διαχειριστές Ολυμπιακών Αγώνων, δήμαρχοι -πρώην ατζέντηδες πορνοστάρ- ευαίσθητοι τραγουδοποιοί που δίνουν συναυλίες αλληλεγγύης, με άλλους αριστερούς, στο Καλλιμάρμαρο για ανθρώπους που έχουν ανάγκη ένα πιάτο φαγητό και το βρίσκουν στα κοινωνικά συσσίτια χρεωκοπημένων καναλιών, τραπεζίτες με δεσμευμένους τραπεζικούς λογαριασμούς, λόγω διερεύνησης τους από την Εισαγγελία -μάλλον χωρίς λόγο, αφού συνήθως αθωώνονται- παιδιά πολιτικών, ευαίσθητα και αυτά, αφού αναλαμβάνουν τις δημόσιες σχέσεις ιδρυμάτων, που έγιναν με χρήματα εράνων και πέρασαν σε θυγατρικές τραπεζών λόγω χρεών, κοσμηματοπώλες, τηλεπαρουσιαστές, ήταν όλοι τους εκεί.

Τους είχε συναντήσει, όλους αυτούς, ο μακαρίτης; Τους γνώριζε;

Μάλλον, ναι. Τι; Έτσι, ακάλεστοι, θα πήγαιναν στη κηδεία του;

Αν δεν είχανε καμιά συγγένεια, τα σπίτια τους δεν ήταν στην ίδια γειτονιά ή δεν είχανε παντρέψει ό ένας τα παιδιά του άλλου, τι δουλειά μπορεί να είχαν, θα σκεφτεί ο καθένας, ακόμα και έξυπνος να μην είναι.

Να είχαν εμπορικά νταραβέρια μαζί του, μάλλον το αποκλείω. Ο αποδημήσας αεροπορική εταιρεία και αντιπροσωπείες αυτοκινήτων είχε.

Να είχαν κοσμικά πάρε-δώσε μαζί του, επίσης το αποκλείω. Ο αποθανών δεν φωτογραφήθηκε ποτέ στη Μύκονο και ούτε έδωσε λαβές στη προσωπική του ζωή.

Τότε, πώς όλοι αυτοί, οι ίδιοι και οι ίδιοι πάντοτε, μαζεύτηκαν στην κηδεία του;

Είναι σίγουρο ότι, όλους αυτούς, θα τους γούσταρε ο μακαρίτης να τους βλέπει, αν ζούσε;

Για να μη κουράζεστε να βρείτε τον λόγο και την αφορμή, που όλος αυτός ο συρφετός σέρνεται από κηδεία σε κηδεία και από γάμο σε γάμο, θα σας δώσω εγώ την πολιτική εξήγηση της παρουσίας όλων αυτών των πολιτικών και κοινωνικών μαϊντανών, που μαζεύονται σε τελετές-πανηγύρια.

Είναι η έμπρακτη απόδοση τιμών στην επιχειρηματική αριστεία, με σκοπό να δει και να πληροφορηθεί ο καθένας μας, ότι, εάν στη ζωή του κοπιάσει, τον περιμένουν τιμές μεταθανάτιες.

Βέβαια, για να βάλουμε και λίγο τα πράγματα στη θέση τους, είναι διαφορετικό το σκηνικό απονομής λόγων ή τιμών μεταξύ του θανάτου ενός πολιτικού ή ανθρώπου των γραμμάτων και ενός επιχειρηματία.

Όταν πολιτικός πεθαίνει, λένε συνήθως ότι η πατρίδα μας έγινε φτωχότερη.

Και δεν εννοούν ότι ξεπούλησε ότι είχε και δεν είχε στους ξένους, αλλά ότι το πολιτικό του κεφάλαιο θα λείψει από όλους εμάς τους υπολοίπους.

Όταν, όμως, επιχειρηματίας πεθαίνει, αυτός συνήθως αφήνει έργο.

«Εμβληματικός επιχειρηματίας, ακέραιος άνθρωπος, εξαίρετος εργοδότης, συνέδεσε τη ζωή του με την τουριστική ανάδειξη της χώρας» έγραψαν οι δημοσιογράφοι.

Να αναπαύεται η ψυχή του μακαρίτη και οι άγγελοι του τουρισμού, να του μεταφέρουν την χαρμόσυνη είδηση, ότι όσοι νέοι δεν έφυγαν για το εξωτερικό για να βρουν εκεί δουλειά, βρήκαν δουλειά σαν γκαρσόνια, με τετρακόσια ευρώ, σε ξενοδοχεία που τα αγόρασαν κοψοχρονιά Γερμανοί tour operators.

Η πατρίδα μας έχει ανάγκη από επιχειρηματίες με όραμα και αξίες στη ζωή τους.

Δεν το λέω εγώ. Το λένε οι εργαζόμενοι στις επιχειρήσεις του.

«O Προέδρός μας ήταν για όλους μας η πηγή έμπνευσης από την πρώτη πτήση, τον πρώτο μας επιβάτη μέχρι σήμερα. Οι αξίες που πρέσβευε, όσο και το όραμά του θα συνεχίσουν να μας οδηγούν» έγραψαν στην ανακοίνωσή τους.

«Ο Θόδωρος Βασιλάκης, εκτός από σπουδαίος επιχειρηματίας, ήταν εξαίρετος άνθρωπος. Αυτοδημιούργητος, καινοτόμος, άψογος εργοδότης. Η Aegean είναι σήμερα πυλώνας του τουρισμού μας» επιβεβαίωσε και ο Κυριάκος Μητσοτάκης μέσω tweet του.

Μηνύματα σαν τα παραπάνω, είναι μηνύματα αισιοδοξίας και προοπτικής.

Χωρίς ίχνος πολιτικής σκοπιμότητας η μισαλλοδοξίας.

Κάτι πάει, στην πατρίδα μας, να αλλάξει.

Στα χωράφια της νέας Ελλάδας έχουν φυτρώσει, τα τελευταία χρόνια, πολλοί πυλώνες.

Πυλώνες του πατριωτισμού, της ορθοδοξίας, και της προστασίας από λαθρομετανάστες.

Πυλώνες του πρακτορειακού στοιχηματισμού, του ελεύθερου εμπορίου και της εργασίας με την ώρα η το κομμάτι.

Πυλώνες της ιδιωτικής παιδείας, του ανταγωνισμού και της αριστείας.

Ήρθε, επιτέλους, η εποχή του εκσυγχρονισμού.

Τις παλιές ξύλινες κολώνες της κοινωνικής πρόνοιας, της περίθαλψης και της δημόσιας παιδείας -αφημένες χωρίς καμία συντήρηση, στα χρόνια των μνημονίων, να σαπίσουν- είναι ώρα τους, να τις ξηλώσουμε οριστικά.

Να τις κηδέψουμε και αυτές.

Και το φέρετρο να το σηκώσουν, όλοι αυτοί που σήμερα μαζεύονται σε κάθε γάμο και σε κάθε κηδεία.

Είναι οι πλέον κατάλληλοι για το «Ύστατο χαίρε» της πατρίδας μας.

Γ.Κ.

(Αγαπητέ φίλε, εγώ έχω και μια άλλη εξήγηση για την παρουσία αυτών των ανθρώπων σε κηδείες μεγαλοεπιχειρηματιών, όπως και για τα καλά λόγια που γράφονται για τον νεκρό. Σε αντίθεση με την πλέμπα -που πεθαίνει και την ξεχνάμε αμέσως-, ο νεκρός επιχειρηματίας έχει μια μεγάλη διαφορά. Ο επιχειρηματίας πεθαίνει, όχι η επιχείρηση. Ο Θεόδωρος Βασιλάκης πέθανε, όχι η Aegean. Η Aegean θα συνεχίσει να δίνει χορηγίες. Ακόμα και σε «ευαίσθητους» τραγουδοποιούς. Οπότε, τα πρόσωπα που δεν θέλουν να χάσουν τη χορηγία της Aegean, πρέπει να δείξουν τη βαθιά τους θλίψη για τον θάνατο του Βασιλάκη. Για παράδειγμα, αν η Aegean ήταν χορηγός του μπλογκ μου -όπως είναι σε πάρα πολλά σάιτ-, δεν θα ανέβαζα το κείμενό σας, ενώ θα έγραφα κι εγώ ένα κείμενο για να εκφράσω την θλίψη μου για τον θάνατο του μεγάλου ευπατρίδη. Να, γιατί είναι καλό να μην έχεις χορηγούς: για να μπορείς να γράφεις τις σκέψεις σου. Τις δικές σου, όχι του χορηγού. Να είστε καλά.)

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.