Χαιρετίσματα απο Κολωνία

Γεια σου Πιτσιρικο,
Με αφορμή την ενδιαφέρουσα ιδέα σου να επικοινωνήσεις με Έλληνες που έχουν φύγει στο εξωτερικό, σου παραθέτω παρακάτω την δίκη μου εμπειρία.

Ήρθα στη Γερμανία τον Αύγουστο του 2010 για λόγους αφενός εκπαιδευτικούς, αφετέρου γρηγορότερης επαγγελματικής αποκατάστασης, δεδομένου ότι, σαν ειδικευόμενη γιατρός, έπρεπε να περιμένω το λιγότερο 2 χρόνια, μέχρι να ξεκινήσω να εργάζομαι.

Στα 25, βέβαια, ειναι όνειρο να ταξιδέψεις, να μάθεις μια ξένη γλώσσα, να γνωρίσεις ανθρώπους, διαφορετικές κουλτούρες και αρώματα.

Ξεκινώντας, λοιπόν, νόμιζα οτι ανήκω στους πολιτισμένους ανθρώπους της χώρας. Λάθος.

Αν με ρωτάς, μετά απο 8 χρόνια, το σύμπερασμα που έβγαλα είναι ότι, για να αλλάξει κάτι στην Ελλάδα, δεν φτάνει μόνο να γυρίσουν πίσω αυτοί που έφυγαν.

Είναι αναγκαίο ο κάθε πολίτης που ενηλικιώνεται να ζήσει και να εργαστεί για τουλάχιστον ένα χρόνο στο εξωτερικό.

Να μπορέσει να δημιουργήσει κοινωνική ενσυνείδηση και να κατανοήσει τη σημασία της ατομικής συνεισφοράς στην ευημερία και την πρόοδο του κράτους.

Κι ότι το κράτος δεν ειναι μια γενική και αόριστη έννοια αλλά ειμάστε εμείς.

Έπρεπε λοιπόν να πληρωσω 350 ευρώ και να τρέχω να βρω το αυτοκίνητό μου γιατί, όπως πάρκαρα πάνω στο πεζοδρομιο, αφησα χώρο μεν για να περάσουν οι πεζοί αλλά δεν υπολόγισα ότι από το χώρο που άφησα δεν περνάει καροτσάκι.

Κι έτσι κάπως, μέσα απο λάθη, έμαθα να υπολογίζω ακριβέστερα πιθανές κινήσεις που θα μπορούσαν να προκαλέσουν δυσφορία στο συμπολίτη μου.

Έπειτα ήρθε η χρεοκοπία.

Εγκλωβιστήκαμε όχι στη χώρα που ζούσαμε αλλά στη βαθιά μοναξιά που ηταν απόρροια του ότι γίναμε θεατές της προπαγάνδας του Τύπου σε δυο διαφορετικές χώρες.

Έτσι λοιπόν κονταριοχτυπιόμασταν εδώ για να πείσουμε τους Γερμανούς οτι δεν είμαστε ελέφαντες, και στην Ελλάδα προσπαθούσαμε να πείσουμε ότι, παρά το γεγονός ότι ζούμε και πληρωνόμαστε από άλλη κυβέρνηση, διατηρούμε, παρ’ ολ’ αυτά, το δικαίωμα της ελευθερίας του λόγου και, κυρίως, το δικαίωμα ψηφου.

Τελικά, και κρίνοντας εκ του αποτελέσματος -σκάνδαλα φαρμάκων, ξυλοδαρμοί, δολοφονίες, ρατσιστικές επιθέσεις, Unicef κτλ- μάλλον ήμασταν ελέφαντες.

Ο βαθύς πόθος ειναι -παρ’ ολ’ αυτά- μια μερα να γυρίσουμε. Γιατί μας λείπουν η οικογένεια, οι φίλοι, ο ήλιος, τα τραγούδια, η ζεστασιά.

Με φιλικούς χαιρετισμούς

Μαρία

(Αγαπητή Μαρία, για να αλλάξει η Ελλάδα, πρέπει πρώτα να την πάρουμε στα χέρια μας. Αυτό είναι κάπως δύσκολο, αν φύγουν όλοι αυτοί που μπορούν να την αλλάξουν. Γιατί μπορεί σχεδόν όλοι να θέλουν να επιστρέψουν στην Ελλάδα αλλά το θέμα είναι αν θα υπάρχει Ελλάδα για να επιστρέψουν. Εδώ υπάρχει ένα μικρό πρόβλημα. Και φαίνεται αυτή η αγωνία σε πολλά κείμενα φίλων αναγνωστών. Να είσαι καλά. Καλή ζωή. Την αγάπη μου.)

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.