Άνεργος μετανάστης

Καλησπέρα Πιτσιρίκο,
Δεν μπορώ να σου πω πόσες φορές άρχισα να σου γράφω κι εγώ, όπως τόσοι άλλοι, και πόσες φορές σταμάτησα και έσβησα όσα είχα γράψει. Νομίζω, εν μέρει, ντρέπομαι για όσα έχω κάνει -και πιο πολύ για όσα δεν έχω κάνει-, κι εν μέρει αμφιβάλλω ότι θα ενδιαφέρουν κανέναν όσα έχω να πω.

Τελικά, αποφάσισα να σου γράψω, όταν κατάλαβα πως αυτό το τελευταίο είναι το κεντρικό ντεκόρ όχι μόνο όλης της ζωής μου, αλλά και του κόσμου ολόκληρου: αμφιβάλλουμε για ό,τι έχουμε να πούμε και μένουμε σιωπηλοί, κι αφήνουμε τους φωνακλάδες να κάνουνε κουμάντο στις ζωές μας, στη χώρα μας, στον τρόπο σκέψης μας.

Λοιπόν, κατ’ αρχάς έχω το -απ’ ό,τι διαβάζω όχι εντελώς ανήκουστο- προνόμιο να έχω ξενιτευτεί δυο φορές.

Μία όταν πήγα στην Ρουμανία να σπουδάσω Ιατρική (γιατί, εφόσον το παιδί ξενιτεύεται, ας γίνει γιατρός).

Τρία μαθήματα πέρασα σε τρία χρόνια, πριν να με αφήσουν οι γονείς μου να τα παρατήσω. Γιατρός ποτέ μου δεν ήθελα να γίνω, αλλά ποιος με άκουγε.

Μετά ξενιτεύτηκα ξανά και πήγα Σουηδία, όταν ερωτεύτηκα μια Σουηδέζα.

Η γκόμενα με βαρέθηκε μετά από λίγο καιρό, αλλά, μιας που ήρθα, ξέμεινα και ζω εδώ πέρα τα τελευταία 20 χρόνια περίπου.

Δηλαδή, έφυγα πολύ πριν την κρίση· ή, καλύτερα, πριν το Καστελόριζο, που εντελώς ξαφνικά έμαθαν οι Έλληνες ότι τα ευρώπουλα δεν φύτρωναν σε δέντρα.

Να θυμίσω, επειδή οι Έλληνες το έχουμε αυτό το καταραμένο το πολιτικό Αλτσχάιμερ, πως έφυγα γύρω στην εποχή που ο Σημίτης καλούσε τους Έλληνες να επενδύσουν στο Χρηματιστήριο -πράγμα που στη Μέκκα του φιλελευθερισμού, τις ΗΠΑ, είναι βαρβάτο έγκλημα-, και που οι Έλληνες έπαιρναν διακοποδάνειο του Πάσχα για να ξεπληρώσουν το διακοποδάνειο των Χριστουγέννων.

Στη Σουηδία κατάλαβα πως δουλειά θα έβρισκα μόνο ως λαντζέρης, οπότε λέω, για πλάκα, να σπουδάσω.

Και μιας που δεν είχα γονείς να μου πούνε τι, πήγα να σπουδάσω αυτό που πραγματικά ήθελα: φιλολογία.

Κι είδα ότι ήμουν καλός. Πήρα το MA και μετά συνέχισα για διδακτορικό, το οποίο τελείωσα πριν 3 χρόνια.

Από τότε και μετά: άκρα του τάφου σιωπή. Δουλειά ούτε για δείγμα.

Το ψιλο-ήξερα ότι, αν ήθελα να βρω δουλειά, έπρεπε να είχα γίνει ή υδραυλικός, ή προγραμματιστής, αλλά εγώ δεν είμαι για τέτοια πράγματα.

Βασικά, ο προγραμματισμός μου αρέσει, αλλά το χειρότερο που μπορείς να κάνεις για κάτι που σου αρέσει είναι να προσπαθήσεις να βγάλεις λεφτά από αυτό.

Κι έτσι είμαι άνεργος.

Άνεργος μετανάστης, σαν αυτούς που οι ακροδεξιοί κατηγορούν ότι έρχονται στη χώρα μόνο για τα επιδόματα.

Μου αρέσει, όμως, που τους χαλάω τις στατιστικές· δεν υπάρχουν πολύ διδάκτορες άνεργοι, οπότε είμαι σαν αγκάθι στα πλευρά του συστήματος.

Ψάχνω για δουλειά καθημερινά, στέλνω βιογραφικά, τα πάντα. Τίποτα.

Ώρες-ώρες σκέφτομαι ότι φταίει το σύστημα, που εξυμνεί τη βλακεία και κόβει τη χρηματοδότηση για την εκπαίδευση.

Άλλοτε πάλι σκέφτομαι, μπας και φταίω εγώ;

Μήπως είμαι εγώ ο βλάκας, ο ανίκανος;

Και τότε έρχεται η ντροπή που σου έλεγα στον πρόλογο.

Σκέφτομαι ότι το λάθος πρέπει να είναι δικό μου, εγώ δεν κάνω κάτι καλά και δεν μπορώ με κοτζάμ διδακτορικό να βρω δουλειά.

Βέβαια, είναι κι αυτό μέρος %8

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.