Έρωτας και απιστία

Καλησπέρα πιτσιρίκο, συγγνώμη αν χαλάω τη ροή του μπλογκ, δεν έχω να πω ιστορία ως ξενιτεμένη μιας και ζω εδώ, έθιξες όμως στο σημερινό σου podcast τις σχέσεις των φύλων και πιο συγκεκριμένα την περίπτωση, όπου ένας απ΄ τους δύο θα ποθήσει και κάποιον άλλον και ίσως το πάει ακόμα παραπέρα.

Έχετε προσέξει πως αυτό είναι ένα από τα αγαπημένα θέματα όλων των πρωινατζούδων και των ομοίων τους;

Δηλαδή του κάθε ανθρώπου με μικροαστική λογική.

Πέφτει στανταράκι σε κάθε άνθρωπο που προσκαλούν.

«Θα συγχωρούσες την απιστία;”, «Πώς θα αντιμετώπιζες την προδοσία από τον αγαπημένο σου;” «Έχεις υπάρξει τρίτο πρόσωπο σε σχέση;”

Κατά τη γνώμη μου, υπάρχουν δύο σημαντικές παράμετροι που κανείς δεν μοιάζει διατεθειμένος να συζητήσει.

Πρώτον, ότι αυτό το σφοδρό συναίσθημα του έρωτα, η καύλα, -μια ίσως χυδαία αλλά απολύτως εκφραστική λέξη να το περιγράψει- διαρκεί από μερικούς μήνες έως δύο χρόνια το πολύ.

Είναι θέμα χημείας, πώς να το κάνουμε;

Και δυστυχώς, δεν παραδεχόμαστε πως, συνήθως, όταν παρέλθει αυτό το διάστημα, δεν μένει τίποτα πια.

Τον βλέπεις και αισθάνεσαι πως ότι ήταν να πεις το είπες, μην σου πω πως θέλεις να πάρεις το κεφάλι του και να το βαρέσεις στον τοίχο!

-Ωραία και τι προτείνεις δηλαδή με το πού θα σου περνάει η κάψα να γίνεσαι καπνός; Όσο μεγαλώνεις θέλεις και να κατασταλάξεις κάπου.

Σύμφωνοι. Είναι πολύ όμορφο πράγμα η συντροφικότητα.

Όμως, με τα χρόνια και ειδικά αν έχεις και παιδί με τον άνθρωπο σου -είσαι δεν είσαι παντρεμένος- η σχέση αυτή από, απλώς, ερωτική μετατρέπεται και σε εταιρική.

Εξηγώ: υπάρχουν ζητήματα στην ανατροφή του παιδιού και στη διαχείριση του νοικοκυριού που απαιτούν και από τους δύο καλή συνεργασία, οργανωτικότητα και αυτοπειθαρχία.

Χωρίς λοιπόν να το καταλάβετε, γίνεστε μια Α.Ε.

Έλα, όμως, που το σεξ είναι το ακριβώς αντίθετο από τα παραπάνω!

Μας βγάζει απ΄το λογικό μας εαυτό και ίσως είναι και ένας απ΄τους λόγους που με τα χρόνια γίνεται όλο και πιο σπάνιο.

Όταν λοιπόν μέσα σ΄αυτή τη κατάσταση, γνωρίζεις έναν καινούριο άνθρωπο όμορφο, ενδιαφέροντα και απολύτως ερωτεύσιμο, πώς είναι δυνατό να μείνεις ασυγκίνητος;

Μήπως το αντίθετο θα ήταν ύποπτο;

Να έχεις αξιωθεί να ξαναζήσεις αυτόν το ενθουσιασμό και να παραμένεις τόσο άκαμπτος;

Ποιος νομίζεις ότι είσαι στο φινάλε;

Συνήθως, στήνουμε στο απόσπασμα αυτόν ή αυτήν που το διέπραξε.

Όμως, μήπως κι ο άλλος όταν σιγά-σιγά παρουσιάζει μια εικόνα παραίτησης μέσα και έξω του, όταν παύει να ενδιαφέρεται αν θα γοητεύσει, δεν διαπράττει προδοσία;

Στον εαυτό του, πρωτίστως.

Η δεύτερη παράμετρος είναι η ιδιοκτησιακή λογική που έχουμε πάνω στους ανθρώπους· ιδίως οι άντρες, όμως απ΄ τη στιγμή που οι γυναίκες ζουν σε μια πατριαρχική κοινωνία, πώς είναι δυνατό να μην αλλοιωθούν και αυτές ζώντας την αθλιότητα;

Δεν έχουμε καταλάβει πως η μόνη ιδιοκτησία που έχουμε είναι το κορμί μας.

Και το κορμί μας μπορούμε να το προσφέρουμε, όπου εμείς θέλουμε.

Εξάλλου το κορμί μας είναι τέρας εξυπνάδας, έχει ένα πολύ συγκεκριμένο γούστο και το καταπληκτικό – αλλά ταυτόχρονα και αυτό που δεν αντέχουμε με τίποτα- είναι ότι δεν υπόκειται σε κανέναν κανόνα της πολιτισμένης κοινωνίας μας.

Δηλαδή οι αντιδράσεις του, οι ανατριχίλες, οι σπασμοί του δεν γίνονται με τη δύναμη της θέλησης, όπως όταν χαμογελάμε ευγενικά σε κάποιους αλλά μέσα μας τους αντιπαθούμε.

Όχι, φυσικά, να γινόμαστε έρμαια των παθών μας αλλά να το αφουγκραζόμαστε, όταν αυτό μας ειδοποιεί.

Αυτό το θέμα είναι ανεξάντλητο κι εγώ μερικές σκέψεις καταθέτω αυτά που σκέφτομαι δεν έχω καμία διάθεση να το παίξω Ασκητής.

Ό,τι γράφω ισχύει και για τους άνδρες και για τις γυναίκες.

Όχι ότι δεν υπάρχουν διαφορές αλλά κυρίως είναι απ΄το πώς τα αντιλαμβάνεται ο κοινωνικός περίγυρος και δεν το πιάνω γιατί είναι άλλο κείμενο από μόνο του.

Το πιο σημαντικό για μένα είναι να ζούμε αληθινά και δυνατά συναισθήματα.

Αγάπη μόνο. Και να συμπονάμε.

Α!

Και ένα άλλο που είπες για την θρησκεία που πρόσδωσε ενοχή στον έρωτα;

Μαζί σου αλλά όσο πιο απαγορευμένο τόσο πιο κολασμένο!

Τους εραστές τους δένει το αίσθημα της συνενοχής.

Αυτό εγώ το αισθάνομαι και με τους φίλους μου!

Καλές βουτιές!

Φαίη από Θεσσαλονίκη

(Αγαπητή φίλη, δεν ξέρω αν το θέμα της απιστίας είναι το αγαπημένο θέμα των πρωινατζούδων -δεν έχω τηλεόραση- αλλά σίγουρα είναι το αγαπημένο θέμα κάποιων εκ των μεγαλύτερων συγγραφέων που πέρασαν από τον πλανήτη. Έχουν γραφτεί αριστουργήματα για το θέμα. Συμφωνώ με αυτά που γράφετε. Το πρόβλημα με τον έρωτα στην Δύση είναι πως από θέμα ταμπού έγινε υποχρεωτικός. Όποιος δεν συμμετέχει στο ερωτικό πάρτι, θεωρείται πια αποσυνάγωγος. Οι θρησκείες συνεχίζουν να φορτώνουν τον έρωτα με ενοχή, αλλά οι άνθρωποι -όλο και περισσότερο- γυρνάνε την πλάτη στις θρησκείες. Έτσι, φτάσαμε στο σημείο, τα ζευγάρια να πηγαίνουν σε παρτoύζες ή σε ερωτική ανταλλαγή συζύγων, με τον ίδιο τρόπο που οι παππούδες τους πήγαιναν στην εκκλησία. Πλήξη. Κακώς, μπερδεύουμε τον γάμο με τον έρωτα. Οι άνθρωποι παντρεύονται για να μην διαλυθεί η κοινωνία, για να ελεγχθεί η σεξoυαλικότητα των ανδρών και για να κάνουν παιδιά· αν και υπάρχουν πολλοί γάμοι χωρίς παιδιά. Το ότι παντρευόμαστε, δεν σημαίνει πως δεν θα ερωτευτούμε ξανά. Θα ερωτευτούμε αρκετές φορές. Δεν με ψήνει ο έρωτας που θέλει «εχθρούς” γύρω από το ζευγάρι, για να φουντώσει. Δηλαδή, τα «απαγορευμένα” και τα «κολασμένα” μου προκαλούν χασμουρητά. Δεν θα επεκταθώ γιατί το θέμα του έρωτα είναι και ατελείωτο. Ας αγαπήσει ο καθένας όπως μπορεί. Κι ας μην κρίνουμε και ας μην ειρωνευόμαστε το πώς ερωτεύονται οι άνθρωποι. Ας αναγνωρίσουμε στον καθένα -και στον εαυτό μας- το δικαίωμα να αγαπάει όπως μπορεί και όπως είναι. Επίσης, ας δεχτούμε πως κάποιοι άνθρωποι δεν θέλουν να συμμετέχουν στο ερωτικό παιχνίδι, και είναι μια χαρά με αυτό. Είναι φοβερός δικτάτορας η επιθυμία. Το να θέλεις τον άλλον, σημαίνει ότι αυτό κυριαρχεί στη ζωή σου και σε τρώει. Να είστε καλά. Την αγάπη μου.)

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.