Ανταπόκριση από Νότια Κρήτη

Γεια σου σύντροφε πιτσιρίκο!
Σου κάνω μια ανταπόκριση από τη Νότια Κρήτη που μας βρίσκει με βροχές και αέρα. Έχουμε συγχυστεί. Τέτοιο καιρό καλοκαιριάτικα δεν θυμάμαι ποτέ για Κρήτη.

Εγώ μεγάλωσα καλοκαίρια που, άντε, ένα μικρό κάτασπρο συννεφάκι να έκανε μια δειλή δειλή εμφάνιση πού και πού και αυτό ήταν.

Τώρα βλέπω τέτοια μαυρίλα και αέρα που είναι σαν να μετακόμισε το Βερολίνο Κρήτη!

Απαράδεκτα πράγματα. Το δηλώνω ευθέως.

Έφερε τον καιρό του Βερολίνου η Κομανταντούρ στο προτεκτοράτο.

Δεν πειράζει.

Εκτινάχθηκε το ελατήριο της οικονομίας τουλάχιστον ή ακόμα;

Εδώ που τα λέμε, καιρό ήθελα να σου γράψω γιατί κάποια μηνύματα αναγνωστών μου άναψαν λίγο τα λαμπάκια.

Πολλές αυταπάτες και είναι κρίμα γιατί μια ζωή την έχουμε και δεν μπορούμε και δεν επιτρέπεται να την σπαταλάμε, ελπίζοντας σε αναστάσεις νεκρών και συλλογικότητες με νεοελληνικά πιθήκια που θα αλλάξουν το Ελλαδιστάν και θα εκτινάξουν και το ελατήριο της οικονομίας.

Όπα!

Μου βγήκε λίγο ειρωνεία, οπότε σταματώ και παίρνω τον αμανέ αλλιώς.

Διαβάστε Ernest Becker, The Denial of Death. Δυνατό βιβλίο, που σε ορισμένους θα προκαλέσει ψυχοσωματικά συμπτώματα.

Αν το διαβάσετε προσεκτικά, δεν θα χρειαστείτε ποτέ τον Βασίλη από την Σουηδία.

Το πρώτο βήμα για να διαλύσετε τις αυταπάτες σας θα το έχετε κάνει.

Αν δεν γουστάρετε ή δεν αντέχετε την αλήθεια κατάμουτρα και προτιμάτε μια πιο light έκδοση, διαβάστε Mark Manson, The Subtle Art of Not Giving a F*ck.

Το πιο σημαντικό του μήνυμα είναι: ό,τι και να συμβεί στη ζωή μας είμαστε
πάντα υπεύθυνοι για αυτή. ΠΑΝΤΑ!

Έχει και άλλα πολύ ωραία αυτό το βιβλίο που νομίζω θα βοηθήσει κόσμο να ξεκολλήσει και να αρχίσει να ΖΕΙ.

Όπως εννοεί ο καθένας τη ζωή.

Άλλος την βρίσκει με συλλογικότητες, και άλλος προτιμά να λύνει τα προβλήματά του μόνος και να αφήνει τους άλλους να λύσουν τα δικά τους.

Μια κοινωνία ανθρώπων που ξέρουν να λύνουν τα προβλήματά τους είναι μια κοινωνία που δεν χρειάζεται δράσεις και συλλογικότητες, αλλά δράσεις και συλλογικότητες θα υπάρχουν επιπλέον αυτής.

Ο Βασίλης από τη Σουηδία τα είπε μαεστρικά και γλυκά στο κείμενο του “Μπύρες, θάλασσα και ηρεμία”.

Εγώ τα χώνω πιο άγρια γιατί είναι του χαρακτήρα μου.

Συγγνώμη, αλλά, ούτως ή άλλως, το να περιμένει κανείς δράσεις και συλλογικότητες από τα νεοελληνικά πιθήκια είναι σαν να περιμένει και από δέκα χιλιάδες πιθήκια με γραφομηχανές να γράψουν Σαίξπηρ.

Η δυνατότητα υπάρχει αλλά η πιθανότητα είναι πρακτικά μηδενική, ειδικά όταν το περιμένουμε να συμβεί κατά τη μικρή χρονική διάρκεια της ζωής μας.

Αντί λοιπόν να περιμένουμε αναστάσεις νεκρών δεν είναι καλύτερα να αναλάβουμε την ευθύνη της ζωής μας και να ζήσουμε;

Γιατί ένα άλλο διαμάντι στο βιβλίο του Mason είναι ότι οι αξίες που καθορίζουν τη ζωή μας πρέπει να είναι πάντα υπό τον έλεγχό μας.

Δεν έχει νόημα το βασανιστήριο αλλιώς.

Αν για παράδειγμα αυτό που θα με κάνει ευτυχισμένο και θα δώσει αξία στη ζωή μου είναι να ζω σε ένα Ελλαδιστάν με Δικαιοσύνη, Αξιοκρατία και Ελευθερία, τότε είμαι καταδικασμένος να ζήσω μια ανούσια, μισή και μίζερη ζωή.

Σε αυτήν την περίπτωση, η αξία που έχω επιλέξει για να καθορίσει τη ζωή μου δεν είναι υπό τον έλεγχό μου.

Μπορώ, βέβαια, να αρχίσω και εγώ “δράσεις” και “συλλογικότητες”, με σκοπό να αλλάξω την κοινωνία και επιτέλους μετά να αρχίσω να ζω και εγώ σαν άνθρωπος.

Στην καλύτερη περίπτωση, η κοινωνία θα αλλάξει εμένα αλλά στο δρόμο θα γνωρίσω ωραίους τύπους με παρόμοια όνειρα.

Στη χειρότερη περίπτωση, θα γνωρίσω την Ηριάννα και τον Περικλή στο προαύλιο κάποιων
φυλακών.

Βασικά, θα γνωρίσω ωραίους τύπους με παρόμοια όνειρα.

Προφανώς, αν αυτή τη ζωή θέλει κάποιος και αυτή η ζωή τον γεμίζει τότε δικαίωμα του να την επιλέξει ΜΕ ΣΥΝΕΙΔΗΤΟ ΤΡΟΠΟ και να αναλάβει την ευθύνη της επιλογής του.

Χωρίς κλαψομούνιασμα για το πόσοι λίγοι ακολουθούν και θέλουν ή για το πόσο για τα μπάζα είναι όσοι δεν θέλουν να ακολουθήσουν ή για το πόσο δύσκολα είναι τα πράγματα να αλλάξουν μέσα σε μια ζωή.

Αυτό το τελευταίο έπρεπε να το ξέραμε αν είχαμε διαβάσει το The Emperor του Ryszard Kapuscinski.

Εγώ, πάντως, δεν θέλω αυτή τη ζωή και ανέλαβα την ευθύνη της δικής μου, επιλέγοντας να ζήσω σε μια χώρα όπου η Δικαιοσύνη, η Ελευθερία και η Αξιοκρατία θεωρούνται δεδομένα.

Δεν βρίσκω το λόγο να χάσω τη μοναδική ευκαιρία που μου δίνεται σε αυτόν τον πλανήτη για να ζήσω όπως θέλω εγώ.

Χώρια που έτσι, μπορώ να επιλέξω και άλλες αξίες που δίνουν νόημα στη ζωή μου και είναι υπό τον έλεγχό μου.

Για παράδειγμα, πόσες φορές την ημέρα μου χαμογελά η κόρη μου.

Έχω κι άλλα να πω.

Ειδικά για τον καπιταλισμό που καταρρέει μεν αλλά δεν καταρρέει δε, δηλαδή μεταλλάσσεται.

Αλλά καλύτερα να σταματήσω εδώ γιατί τέλειωσε το κρασί και τα έχωσα σταράτα και λεβέντικα μου φαίνεται.

Η πραγματικότητα θα μας διαψεύσει όλους, αλλά δεν υπάρχει reset σε αυτή τη ζωή, για να ξαναπαίξουμε με λιγότερα λάθη.

Γι’ αυτό ας ζήσουμε τώρα τις ζωές μας χωρίς δικαιολογίες, λες και δεν είμαστε εμείς οι υπεύθυνοι για αυτές.

Φιλιά

Φίλιππος

Υ.Γ. Όποιος περάσει από Μάταλα μεριά στην ηρωική Κρήτη, να μη παραβλέψει
να κάνει μια περασιά και από το καταφύγιο για γαϊδουράκια. Η κόρη μου εκουζουλάθηκε!

(Αγαπητέ Φίλιππε, είσαι άτυχος. Εδώ που είμαι εγώ έριξε μόνο μια βροχούλα μερικών λεπτών, ένα μεσημέρι πριν από μερικές εβδομάδες. Φίλιππε, όποιος θέλει να προχωρήσει στη ζωή, παίρνει την ευθύνη. Οι άλλοι κάθονται και κλαίνε για το παρελθόν -που το κουβαλάνε πάντα- και χτυπιούνται για τα λάθη και τις ευθύνες των …άλλων. Σκέψου πόσους μεγάλους ανθρώπους ξέρεις που κατηγορούν ακόμα τους γονείς τους -που μπορεί να είναι και νεκροί- για το πώς τους μεγάλωσαν και το κακό που τους έκαναν. Πολύ έντονα ζουν το δράμα τους οι Έλληνες. Και δεν ενηλικιώνονται ποτέ. Δεν είναι τα παιδιά που δεν ενηλικιώνονται. Είναι οι γονείς που δεν ενηλικιώνονται. Και όποιος δεν ενηλικιώνεται, δεν παίρνει ποτέ την ευθύνη. Ενηλικίωση σημαίνει ευθύνη. Αλλά, είπαμε, η Ελλάδα είναι η χώρα των αθώων. Να είσαι καλά, Φίλιππε. Την αγάπη μου.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.