Από Αγγλία με αγάπη

Γεια σου πιτσιρίκο! Η δικιά μου ιστορία ξεκινάει 6 χρόνια πριν. Δούλευα στην Αθήνα σε εταιρεία δημοσκοπήσεων. Αρχίσανε οι περικοπές, ο μισός μισθός μαύρα, στο τέλος απλήρωτη για 6 μήνες.

Θα μου πεις γιατί καθόσουνα απλήρωτη για 6 μήνες;

Γιατί η ελπίδα πεθαίνει τελευταία.

Και όταν πέθανε, αποφάσισα να φύγω.

Η Αγγλία ήταν σχετικά εύκολη επιλογή για μένα γιατί είχα κάνει μεταπτυχιακό εδώ, οπότε μου ήταν οικεία η χώρα.

Βρήκα δουλειά από Ελλάδα, τα μπογαλάκια μου και δρόμο.

Δούλεψα πολύ για όλα, δεν μου χαρίστηκε απολύτως τίποτα, και δεν μετάνιωσα ούτε μια στιγμή για την επιλογή μου.

Μετά από ένα εξάμηνο περίπου, γνώρισα και τον άντρα των ονείρων μου -κλισέ αλλά πραγματικά είναι- και σήμερα έχουμε ένα υπέροχο αγοράκι!

Ο άντρας μου είναι Άγγλος και -μέσω αυτού- έχω γνωρίσει την κουλτούρα, τα καλά και τα κακά εκ των έσω.

Και έλεος, οι Άγγλοι δεν είναι μεθύστακες που τρώνε μόνο fish and chips και γυρνάνε κάθε βράδυ γυμνoί στους δρόμους κάνοντας όργια.

Υπάρχουν και τέτοιοι, άλλα υπάρχουν και πολλοί άλλοι.

Η κουζίνα τους είναι γευστικότατη, με πολλές επιρροές από άλλες χώρες.

Έχω γνωρίσει πολλούς που γυμνάζονται καθημερινά, κάθε ηλικίας, που προσέχουν τον εαυτό τους, που χαίρονται την ζωή, που ταξιδεύουν, που είναι ευγενικοί και σέβονται τον κόσμο γύρω τους.

Η διαφορά με πολλούς Έλληνες εδώ -που ίσως να μην έχουν γνωρίσει τέτοιο κόσμο- είναι ότι μένω εκτός Λονδίνου.

Η ποιότητα ζωής είναι σαφώς ανώτερη, μπορώ και μένω σε σπίτι και όχι σε δωμάτιο με άλλους άγνωστους, οι άνθρωποι είναι πιο χαλαροί, η εξοχή είναι τριγύρω μου και είναι πανέμορφη.

Παρ’ όλα αυτά, φιλίες βαθιές δεν έχω κάνει.

Μεγάλωσα και μου είναι δύσκολο; Κάτι λείπει;

Λείπει η ζεστασιά των Ελλήνων. Το άνοιγμα της καρδιάς, οι ατελείωτες βαθιές συζητήσεις, τα καλαμπούρια, οι ζεστές αγκαλιές.

Να πάμε για καφέ και να πούμε τα σώψυχά μας, και ο ίδιος ο καφές να κρατήσει για ώρες.

Να, αυτό μου λείπει.

Οι φίλοι μου στην Ελλάδα.

Αγαπιόμαστε βαθιά, αλλά ο καθένας την ζωή του πια. Είμαι μακριά και θα μείνω μακριά.

Με τις ενοχές μου που οι γονείς μου δεν χαίρονται το εγγόνι τους, όπως θα ήθελαν. Αυτές οι ενοχές θα μείνουν για πάντα μέσα μου.

Αλλά η ζωή μου είναι πια στην Αγγλία.

Έχει κάτι εδώ που με κάνει και ηρεμώ.

Δεν νιώθω ανασφάλεια για το μέλλον μου, το κράτος λειτουργεί, το δίκιο σου το βρίσκεις· διαφθορά ίσως να υπάρχει αλλά δεν είναι στα μούτρα σου, να στην τρίβουν και να γελάνε χαιρέκακα.

Θες να πάρεις άδεια και δεν το συζητάμε, εννοείται, δεν σε κάνουν να νιώσεις ενοχές που ζητάς την άδεια σου, και θα δούμε θα το σκεφτούμε.

Παίρνεις αυτά που δικαιούσαι, χωρίς δεύτερη κουβέντα.

Γραφειοκρατία ελάχιστη.

Αυτό που μου τη δίνει, βέβαια, είναι οι αλυσίδες παντού.

Υπάρχουν πόλεις με ανεξάρτητα μαγαζιά, εστιατόρια, παμπ, καφετέριες αλλά είναι μετρημένα. Αυτό είναι λυπηρό. Και αυτό μου λείπει.

Αλλά υπάρχει και κάτι άλλο που εκτιμώ εδώ. Η επιστήμη.

Εδώ οι άνθρωποι πράττουν βασιζόμενοι σε επιστημονικά αποδεδειγμένα δεδομένα, όχι σε ότι έχει πει η θεία που ξέρει και το κάνει έτσι χρόνια τώρα.

Ή να με ακούς εμένα που ξέρω· γνώση πριν από 35 χρόνια, η οποία όχι μόνο δεν χρησιμοποιείται πια, είναι και επικίνδυνο πια να χρησιμοποιηθεί.

Αλλά όχι, άμα πονάει το κεφάλι μου είναι επειδή με ματιάσανε.

Όχι γιατί έχω πολύ κακή στάση στο σώμα μου, δουλεύω στον υπολογιστή πόσες ώρες και παλεύω ένα μωρό τις υπόλοιπες.

Που πρώτη φορά που είπα για το μάτιασμα στον άντρα μου, με κοίταζε σαν χάνος.

Με έχει πληγώσει η Ελλάδα.

Η διαφθορά, η παρανομία, ο μη σεβασμός, τα ανύπαρκτα πεζοδρόμια, το παρκάρισμα σε διαβάσεις για ανάπηρους, η οπισθοδρομικότητα, ο πλούτος της εκκλησίας, η εκμετάλλευση των εργαζομένων.

Αλλά την αγαπώ. Για πάντα.

Μακριά κι αγαπημένοι.

Η.

(Αγαπητή φίλη, μας το πήρε το κορίτσι ο Εγγλέζος. Δεν πειράζει, τώρα που θα πέσει μαύρη πείνα στην Βρετανία, θα έρθετε μαζί στην Ελλάδα. Να μου τον φέρετε να τον ξεματιάσω. Με έχει μάθει η γιαγιά μου η Πόντια. Όλους εγώ τους ξεματιάζω στην παρέα μου. Μπορώ να σας μάθω να ξεματιάζετε -άνδρας μπορεί να μάθει μόνο σε γυναίκα και γυναίκα μόνο σε άνδρα- αλλά πρέπει να είναι Μεγάλη Παρασκευή. Αλλιώς, δεν πιάνει. Αυτά μου τα έχει πει η γιαγιά μου. Οπότε, κανονίστε την Μεγάλη Παρασκευή να είστε στην Αγία Αικατερίνη στην Πλάκα -εκεί βαφτίστηκα- ή να μου κάνετε τα εισιτήρια να έρθω στην Βρετανία να σας μάθω εκεί. Τώρα, για να σας την πω, πιο επιστημονικό μου φαίνεται να πιστεύεις στο μάτιασμα παρά στη Βασίλισσα. Και μη μου πείτε πως είναι παράδοση, γιατί και το ξεμάτιασμα παράδοση είναι. Κι όλοι αυτοί οι Βρετανοί που βλέπω στα νησιά μας με τις φυλλάδες με τα κουτσομπολιά, από το Λονδίνο είναι; Εντάξει, σας πειράζω. Είναι που στενοχωριέμαι που σας χάσαμε. Εγώ δεν σας έχασα. Διαβάζατε το μπλογκ στην Ελλάδα, το διαβάζετε και στην Βρετανία. Τέτοιο σουξέ στους μετανάστες δεν το περίμενα. Μήπως να την κάνω κι εγώ, αντί να σκέφτομαι πώς θα γίνει να επιστρέψουν; Σας ευχαριστώ. Καλή ζωή. Την αγάπη μου.)

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.