Αυτό που με κάνει πάντα να δακρύζω

Αγαπητέ πιτσιρίκο, σου στέλνω γράμμα από τη Γερμανία. Πολλή ζέστη αυτές τις μέρες και πολλές, πολλές γερμανικές σημαίες παντού, παντού, όπου μπορείς να φανταστείς. Μουντιάλ βλέπεις.

Εξαιρετική ιδέα η πρόσκλησή σου για τους Έλληνες του εξωτερικού.

Είχα μεγάλη λαχτάρα να σου γράψω.

Μετά, όμως, διάβασα την ανταπόκριση από το Βερολίνο του φίλου Δ.Π. και καλύφθηκα σχεδόν στα πάντα. Εξαιρετικό το γράμμα του!

Το δικό μου είναι πιο συναισθηματικό. Έτσι ήθελα να μιλήσω, όμως.

Την ημέρα που φεύγαμε, καλύψαμε όλα τα έπιπλα του σπιτιού μας με πλαστικό -για να μη σκονίζονται- και κάτσαμε μαζί με τον άντρα μου στο τραπεζάκι του σαλονιού και κλάψαμε κι οι δυο.

Aφήναμε το σπίτι μας, που ζήσαμε είκοσι χρόνια εκεί, κάναμε τα παιδιά μας που τα παίρναμε μαζί μας, έφηβα πια, για να μπορέσουμε να ζήσουμε πάλι με κάποια αξιοπρέπεια, να μπορέσουμε να δουλέψουμε ξανά.

Ο σύζυγος, από 12 χρονών στη δουλειά, στην οικοδομή, πώς να αντέξει άνεργος;

Δε θα σου πω για εδώ πολλά πράγματα, τα είπαν οι περισσότεροι.

Ο άξιος και εργατικός δεν χάνεται, αυτό είναι αλήθεια.

Η δουλειά, επίσης, είναι σκληρή αλλά σε ανταμείβει.

Οι ευκαιρίες πολλές, ειδικά αν γνωρίζεις καλά τη γλώσσα· ω, γι’ αυτό θα μπορούσα ώρες να σου μιλώ, επιμένουν πολύ οι Γερμανοί σ’αυτό.

Θα σταθώ σ’ αυτό που με κάνει πάντα να δακρύζω και να πονώ:

Στη στιγμή που αποχαιρέτησα τη μάνα μου, γυναίκα μεγάλη, 78 χρονών.

Μου έσφιξε τα χέρια μου μέσα στα δικά της και έκλαιγε.

Τα χέρια της μάνας μου, αυτά με στοιχειώνουν και σ’ αυτά γυρίζω, όταν πηγαίνω πίσω.

Για μένα, αυτό είναι η πατρίδα. Αυτό και η αυλή του πατρικού μου.

Καλό καλοκαίρι!

Το καλοκαίρι είναι πάντα ελληνικό, πιτσιρίκο.

Με αγάπη

Σ.

Υ.Γ. Η υπόλοιπη πατρίδα δεν πάει πολύ καλά, πιτσιρίκο. Οι ακραίες κραυγές πληθαίνουν, κάνουν πολλή φασαρία και αυτό δεν είναι καλό και λίγο με τρομάζει. Υπάρχουν, όμως, και οι όμορφοι άνθρωποι, οι καλοί φίλοι, που πάντα θα ευχαριστιέσαι το τσίπουρο και την κουβέντα μαζί τους.

(Αγαπητή φίλη, κι εγώ με τους Γερμανούς το βλέπω το Μουντιάλ. Στο Αιγαίο. Χτες τους έλεγα -με πολύ σοβαρό ύφος- πως η Γερμανία ήταν πολύ καλύτερη από το Μεξικό, πως έπρεπε να νικήσει και πως στενοχωρήθηκα πάρα πολύ που έχασε. Πολύ το διασκέδασα. Οι Αυστριακοί να δείτε πόσο χάρηκαν που έχασε η Γερμανία. Αυτό που κλείνει η πόρτα του σπιτιού σου πίσω και φεύγεις για μια άλλη χώρα, το ένιωσα πάρα πολύ στον Εμπορειό στη Νίσυρο, που είδα όλα αυτά τα παρατημένα σπίτια -στα οποία ζούσαν οικογένειες για αιώνες- και ξαφνικά, μια μέρα, μπαίνει το κλειδί στην πόρτα, την κλειδώνει, και δεν ανοίγει ποτέ ξανά. Αγαπητή φίλη, το πρόσωπο της μητέρας μας είναι ο καθρέφτης μας. Όταν ο καθρέφτης λείπει, χάνουμε την ισορροπία μας. Ναι, πληθαίνουν οι ακραίες κραυγές στην Ελλάδα, γιατί οι λογικές φωνές φεύγουν. Σας ευχαριστώ. Καλή ζωή. Την αγάπη μου.)

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.