Γι’ αυτά δε μας φταίνε ούτε οι ολιγάρχες ούτε ο Σόιμπλε

Αγαπητέ πιτσιρίκο,
Πριν μερικά χρόνια θυμόμαστε όλοι μία καλή προσπάθεια και ένα πολύ ωραίο σποτ από τους γιατρούς χωρίς σύνορα, το περίφημο «παστίλιες για τον πόνο του άλλου».

Έχω την εντύπωση πως δεν περπάτησε και τόσο αυτή η εξαιρετική ιδέα, όπως και γενικά νομίζω -μακάρι να κάνω λάθος-, ότι σε όλα αυτά τα χρόνια της τεράστιας και μόνιμης πλέον, όπως έχεις γράψει πολλές φορές, κρίσης, η αλληλεγγύη που επιδεικνύουμε στους αδύναμους και εξαθλιωμένους, είτε Έλληνες είτε μετανάστες, δεν παρουσίασε σημαντική πρόοδο, ίσως το αντίθετο.

Συνεχίζουμε να προσπερνάμε το απλωμένο χέρι πολύ εύκολα.

Βέβαια, σε αυτό άντε ίσως υπάρχει και μία δικαιολογία, δηλαδή κάποιος μπορεί να πει δεν έχω ευρώ στην τσέπη, συνεπώς δεν μπορώ να δώσω, ή χρειάζομαι και το τελευταίο σεντ για την οικογένεια μου κλπ κλπ κλπ.

Εκεί, όμως, που δεν υπάρχει καμία δικαιολογία είναι για την άθλια κοινωνική συμπεριφορά που επιδεικνύουμε σε άπειρες περιπτώσεις.

Και σε αυτό δε μας φταίνε ούτε οι ολιγάρχες, ούτε ο Σόιμπλε.

Δε μας φταίνε που συνεχίζουμε να οδηγάμε μεθυσμένοι, σκορπίζοντας τον θάνατο.

Δε μας φταίνε που συνεχίζουμε να κάνουμε κόντρες στους δρόμους ή περνώντας με κόκκινο, επίσης σκορπίζοντας τον θάνατο.

Δε μας φταίνε που πάμε και παρκάρουμε σε διαβάσεις για ΑΜΕΑ, που κλείνουμε όποιον γουστάρουμε και λογαριασμό δεν δίνουμε, και δεν αφήνουμε άδεια την λωρίδα έκτακτης ανάγκης.

Δε μας φταίνε που έχουμε τόσο βρώμικες τις πόλεις και τις παραλίες μας, πετώντας σκουπίδια παντού και γράφοντας ό,τι βλακεία μας κατεβαίνει στον τοίχο ή στην πόρτα του άλλου ή σε μνημεία και αγάλματα.

Δε μας φταίνε που στο λεωφορείο δε σηκωνόμαστε να κάτσει ηλικιωμένος ή γυναίκα με παιδί.

Δε μας φταίνε, όταν πάμε στο ταμείο του σούπερ μάρκετ με ένα χυμό και ο μπροστινός έχει δύο καροτσάκια πράγματα και επιδεικτικά δεν παραχωρεί τη σειρά.

Δε μας φταίνε για όσους δημοσίους υπαλλήλους -υπάρχουν βέβαια και πολλοί που πασχίζουν και εξυπηρετούν τον πολίτη-, είναι μέσα στην απάθεια και την κοσμάρα τους όταν κάποιος φουκαράς προσπαθεί να εξυπηρετηθεί· μάλιστα, τώρα και με τις μειώσεις υπάρχει σε ένα ποσοστό -ευτυχώς μικρό αλλά πιστεύω οι περισσότεροι έχουμε ακούσει αυτό το απαράδεκτο-, το περίφημο και αμίμητο «τόσα παίρνω, για τόσα δουλεύω».

Δε μας φταίνε για τους γιατρούς που παίρνουν φακελάκι, για τους εκπαιδευτικούς που κάνουν μαύρα ιδιαίτερα, για τους μηχανικούς της πολεοδομίας ή τους ελεγκτές κάποιας υπηρεσίας που παίρνουν μίζα.

Για αυτά και ακόμη περισσότερα, θα μπορούσε κανείς να γράφει ατελείωτες περιπτώσεις, φταίμε αποκλειστικά εμείς.

Και δεν αποτελεί δικαιολογία το ναι αλλά η χώρα χρεοκόπησε και ξεπουλήθηκε και δεν αποδόθηκε δικαιοσύνη.

Γιατί με όλα αυτά δε στρεφόμαστε εναντίον του συστήματος -που σε αυτό το κομμάτι σου είχα γράψει πως «μόνο η στάση πληρωμών θα φέρει αποτέλεσμα»-, αλλά εναντίον των συμπολιτών μας.

Σίγουρα θα υπάρχουν και κάποιοι που είναι τόσο καλοί και άψογοι, που τίποτα από όλα αυτά δεν έχει κανείς να τους προσάψει.

Όμως, οι περισσότεροι από εμάς, ένα ή περισσότερα παραδείγματα τα αναγνωρίζουμε στον εαυτό μας.

Πιτσιρίκο, τελευταία δημοσιεύεις πολλά κείμενα από φίλους που έχουν φύγει στο εξωτερικό και καλά κάνεις.

Φυσικά, οι περισσότεροι έχουμε πρόσωπα συγγενικά ή φιλικά που έχουν ξενιτευθεί,κυρίως από ανάγκη, αλλά το δείγμα που παρέχει το μπλογκ είναι τεράστιο.

Και για πολλούς από όσους γράφουν ισχύει το «έφυγα και σώθηκα», αλλά σε πολλούς επίσης διακρίνεται η νοσταλγία όχι μόνο γιατί είναι μακριά από τα αγαπημένα τους πρόσωπα αλλά και γιατί έφυγαν από την ωραιότερη χώρα του κόσμου.

Το γιατί αναγκάστηκαν να φύγουν είναι προφανές, αλλά δεν θα το αναλύσω γιατί δεν έχει σχέση με το θέμα που γράφω.

Όμως.

Από αυτούς που έφυγαν σε άλλες χώρες.

Τολμάνε πολλοί να περάσουν με κόκκινο φανάρι;

Να πετάξουν σκουπίδια στο δρόμο;

Να γράψουν στον τοίχο ή στην πόρτα του άλλου;

Δε νομίζω.

Φιλικά

Σόλων

(Αγαπητέ φίλε, κάνεις τα ερωτήματα, δίνεις και την απάντηση αλλά δεν το καταλαβαίνεις. Οι λόγοι που η πλειοψηφία των πολιτών σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες δεν κάνει αυτά που αναφέρεις πως συμβαίνουν στην Ελλάδα, είναι δυο: ο φόβος της τιμωρίας και ο σεβασμός προς τους άλλους ανθρώπους. Όταν στην Ελλάδα μένουν πάντα ατιμώρητοι οι ισχυροί και όταν η χώρα χρεοκόπησε χωρίς να οδηγηθεί κανείς στην Δικαιοσύνη, ποιο νομίζεις πως είναι το μήνυμα που περνάει στους πολίτες; Το μήνυμα είναι «κάνε ό,τι γουστάρεις γιατί έτσι κάνουν όλοι». Η ατιμωρησία -ιδιαίτερα προς τους ισχυρούς- προκαλεί ανομία που διαχέεται στην κοινωνία και την πλημμυρίζει. Για να σεβαστείς τους άλλους, πρέπει να σε σέβονται κι αυτοί. Για να σέβεσαι τους ελεύθερους χώρους και να μην πετάς σκουπίδια, πρέπει αυτοί οι χώροι να προκαλούν το σεβασμό σου. Γιατί οι άνθρωποι δεν πετάνε σκουπίδια στο μετρό της Αθήνας; Γιατί τους σέβεται. Απλά είναι τα πράγματα. Ας μην ψάχνουμε τα «άσχημα του Έλληνα» έξω από την γενική εικόνα της χρεοκοπημένης και διαλυμένης χώρας. Αυτό δεν έχει νόημα. Γιατί ξέρουμε τι πρέπει να γίνει. Αλλά ούτε το απαιτούμε, ούτε το κάνουμε. Να είσαι καλά.)

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.