Δεν με χωράει ο τόπος

Γειά σου πιτσιρίκο, έκατσα και διάβασα όλα τα άρθρα των ξενιτεμένων μονορούφι σήμερα με ενδιαφέρον, γιατί είμαι κι εγώ εκτός Ελλάδας, και με έχει απασχολήσει πολύ το ζήτημα με διαφορετικούς τρόπους σε διαφορετικές στιγμές της ζωής μου.

Κατ’ αρχάς να πω πως σε πάρα πολλά με κάλυψε το παιδί από το Βερολίνο και ο ΝΙΖ από το Βιετνάμ και από παντού .

Τα είπαν πάρα πολύ ωραία και απ’ ότι φαίνεται τα κάνουν πράξη που είναι και το πιο σημαντικό.

Έφυγα από την Ελλάδα το 2004, απηυδισμένος από Γιούρο, Ολυμπιακούς και το μεγάλο φαγοπότι.

Νωρίτερα είχα εργαστεί σε πολλές δουλειές -μπαρ, λάντζες, διανομές- αλλά, κυρίως, σε τεχνικά γραφεία, ως σχεδιαστής, την εποχή που γινόταν το πάρτυ της οικοδομής και, όπως έλεγε κι ο πατέρας μου, ακόμη και οι βοθρατζήδες είχαν γίνει εργολάβοι· φυσικά έκραζε εμένα και τον αδερφό μου που δεν ακολουθούσαμε το παράδειγμα των βοθρατζήδων.

Φυσικά, η αηδία μου για τα στερεότυπα και η δίψα για να δω και να βιώσω καινούρια πράγματα υπήρχε αλλά μια τριετής στέρηση εξόδου από τη χώρα για μικροκατοχή “θεραπευτικών βοτάνων” -μέχρι να γίνει το δικαστήριο- με κρατούσε δεμένο.

Γυρίζαμε, βέβαια, την Ελλάδα (μηχανόβιοι) αλλά η κάψα για να δω την Ευρώπη ήταν έντονη.

Αφού λοιπόν έσκασα ένα κάρο λεφτά σε δικηγόρους και αθωώθηκα εν τέλει, πήγα να βρώ την αδελφή μου στο Κάρντιφ της Ουαλίας -είχε τελειώσει μεταπτυχιακό και εργαζόταν- με 100 ευρώ στην τσέπη.

Δεν λέω, είχα καναπέ να κοιμάμαι και φαΐ αλλά αμέσως έκανα ότι δουλειά έβρισκα, λάντζα, εργοστάσια και διανομές.

Μετά τον πρώτο χρόνο, με δέχτηκαν στο πανεπιστήμιο του Σουόνσι για μηχανολογία, με πληρωμένα τα δίδακτρα από Ευρωπαϊκή Ένωση λόγω του ότι ήμουν άνω των 25 και αυτοσυντηρούμενος (Έγιναν άνθρωπες οι Ουαλοί πού τους είχε θαμένους η Μαργαρίτα η Θατσεροπούλου, πολλά κονδύλια για υποδομές και εκπαίδευση και μετά ψήφισαν και Brexit τρομάρα τους).

Έβγαλα και άδεια πορτιέρη και δούλευα στα κλαμπόμπαρα (για γέλια και για κλάματα καταστάσεις).

Τρέξιμο και ξεπάτωμα αλλά δεν μπορώ να πω, γνώρισα πολύ κόσμο και από την καλή και την ανάποδη.

Το 2008 λοιπόν απόφοιτός μαζεύω τα μπογαλάκια μου και γυρνάω Ελλάδα, όπου έμεινα κάνα εξάμηνο, δουλεύοντας φορτηγό σε οδοποιίες· και τσακωνόμουν με τους εργολάβους να μην πετάμε μπάζα στα ρέματα.

Έλα όμως που είχα συνάψει σχέση με Κύπρια διδάκτωρ που είχε κάνει όλες τις σπουδές της στην Αγγλία και δεν το έβλεπε για Ελλάδα.

Οπότε τι κάνω;

Πάμε Κύπρο της λέω και μιά και δύο πάμε και κάνουμε εγκατάσταση.

Να τονίσω εδώ ότι τον ρατσισμό που βίωσα τον πρώτο καιρό στην Κύπρο και έψαχνα να βρώ δουλεία δεν τον έζησα πουθενά αλλού.

Τέλος πάντων, στρώνει η κατάσταση και βρίσκω και δουλειά στο αντικείμενο σπουδών σε μία από τις λίγες βιομηχανίες, και μπαίνω και στο λούκι της παντρειάς και των σογιών μέχρι που τρώω βίδωμα και παρουσιάζεται ευκαιρία για μεταπτυχιακό -πληρωμένο από τας Ευρώπας- ξανά Ουαλία και πάω για ένα χρόνο όπου απλά ξεσκίστηκα στο διάβασμα αλλά διέπρεψα.

Ξανά Κύπρο, όπου έχω κάνει πλέον πολύ καλές παρέες και περπατάει η φάση κανά χρόνο αλλά κάτι δε μου πάει καλά -η γυναίκα, εν τω μεταξύ, οπαδός της αξιοκρατίας έχει ξεπατωθεί με τις έρευνες και τους λαμογιοκαθηγητές- και παρ’ όλο που πρόβλημα οικονομικό δεν είχαμε ξαναγυρνάμε την Αγγλία (τρίτη φορά και φαρμακερή).

Εκεί εργάστηκα σαν μηχανικός σε αεροπλάνα και αυτοκίνητα και τελικά χώρισα.

Τον τελευταίο χρόνο άφησα δουλειές και σπίτι για να γυρνάω στην Ευρώπη και τα Βαλκάνια σαν τον αλήτη· έχω και μια γκόμενα τρελή μέσα στο αμάξι, μα επιτέλους είμαι εντάξει.

Πραγματικά, με την Amigara κόψαμε άπειρα χιλιόμετρα σε 15 χώρες -μπάτζετ πολύ μικρό- και φυσικά καταλήξαμε Ελλάδα, όπου και πραγματικά το χάρηκα μετά από πολλά χρόνια με κάτι 10ήμερα και δυβδόμαδα.

Έχω αποφασίσει πλέον να μην είμαι σκλάβος της δουλειάς και της καριέρας και προσπαθώ να δραστηριοποιούμαι όσο το δυνατόν πιο ενεργά στις διάφορες ομάδες που διεκδικούν και μάχονται αυτά που θέλουν να μας στερήσουν οι φασίστες και οι καπιταλιστές, τα όρνια και τα αρπακτικά (χέρι-χέρι).

Το τελευταίο τρίμηνο είμαι εγκατεστημένος στην Τσεχία με την ντόπια σύντροφό μου.

Έχουμε κάποια σχέδια για αλητείες εκτός Ευρώπης πλέον και προσπαθούμε να οργανωθούμε.

Μου κακοφαίνεται που θα χάσω το δικαίωμα στην τεμπελιά, καθώς θα αρχίσω να εργάζομαι συντομα· ένα καλό εδώ είναι πως έχει ευέλικτο ωράριο και πας με βερμούδιτσα αν γουστάρεις, πράγμα που στην Αγγλία είναι ανήκουστο στον τομέα μου. 

Όποιος περάσει από Πράγα, καλοδεχούμενος.

Ωραία είναι εδώ, μια μίξη Δυτικής Ευρώπης και Βαλκανίων.

Υπάρχει μια ποιότητα στον κόσμο και δεν φαίνονται τραγικές οι διαφορές στα κοινωνικά στρώματα, όχι μόνο οικονομικά αλλά και πολιτισμικά.

Έχω βρεί ήδη και τα κατάλληλα στέκια, καθώς υπάρχει αρκετή δραστηριοποίηση και άνθρωποι που ενδιαφέρονται για το τι συμβαίνει στις κοινωνίες μας και πού τραβάμε.

Θα ξεκινήσω και κάποιες παρουσιάσεις με θεματολογία από τις Ελληνικές τραγικότητες, ως αφορμή για συζήτηση και ανταλλαγή απόψεων και για να έρθω πιό κοντά με τους ανθρώπους.

Για να έρθουμε στο προκείμενο, οι εμπειρίες είναι και καλές και κακές και έχουν διατυπωθεί ήδη σε πολλά κείμενα όσον αφορά την κοινωνία, τον καιρό, την εργασία κτλ.

Αυτό που μένει είναι τι κάνει ο καθένας εκεί που βρίσκεται, ώστε να είναι ενεργό μέλος.

Υπάρχουν παντού πολλές οργανώσεις και ασχολίες που σου επιτρέπουν να έρθεις κοντά στους ανθρώπους και τους σκοπούς σου.

Και μιλάω από το πιο ατομικιστικά ως τα κοινά.

Χρειάζεται θάρρος και να βγείς από τα νερά σου.

Να κάνεις την πρώτη κίνηση και να έχεις στο μυαλό σου ότι εσύ είσαι ο επισκέπτης· όχι όπως ήξερες αλλά όπως τα βρήκες, που λένε και στο χωριό μου.

Θέλει ευελιξία το πράμα.

Αλλά να μην χάσεις τον εαυτό σου και τα πιστεύω σου.

Μην αράξεις και τη δείς μικροαστός και περιμένεις τη σύνταξη που δεν θα πάρουμε ποτέ.

Μην ξεχνάμε ότι η πλασματική ευμάρεια των περισσοτέρων κρατών που μας υποδεχτηκαν, οφείλεται στη λεηλάτηση και ανελέητη εκμετάλλευση κάποιων άλλων λαών.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα, όταν ξεκίνησα στα αεροπλάνα -δεν εργάστηκα ποτέ σε στρατιωτικό εξοπλισμό όσο δελεαστικές προτάσεις και να είχα-, οι συνάδελφοι ήταν πολύ στενοχωρημένοι που είχαν κοπάσει οι βομβαρδισμοί εναντίον της Αλ-Κάιντα γιατί είχαν σταμάτησει οι παραγγελίες συστημάτων για τα UAV (μη επανδρωμένα αεροσκάφη) και είχε μειωθεί το μπόνους τους κατά πολύ.

Να μην ξεχνάμε τι γίνεται και να βοηθάμε την κατάσταση είτε με προσωπική δράση, είτε με οικονομική ενίσχυση εκεί που πρέπει.

Να βάζουμε και λίγο το χέρι στην τσέπη, εμείς που έχουμε τον τρόπο μας, και να μην επαναπαυόμαστε.

Υπάρχουν άνθρωποι που προσπαθούν με οποιοδήποτε κόστος, προσπαθούν να αντισταθούν στη λαίλαπα των καιρών.

Χωρίς αυτούς, τα πράγματα θα ήταν ακόμη χειρότερα και είναι η ουσιαστική ελπίδα για να διατηρηθεί οποαδήποτε αξιοπρέπεια για τους δικούς μας ανθρώπους που έχουν μείνει πίσω.

Δεν θα δώσω παραδείγματα, ας αξιολογήσει ο καθένας με τον τρόπο του.

Αυτό ισχύει και για την Ελλάδα και το εξωτερικό όπου γίνονται αξιόλογες προσπάθειες προς όλες τις κατευθύνσεις.

Με την Ελλάδα έχω πολύ καλές επαφές, έχω διατηρήσει τους περισσότερους φίλους, μιλάμε συχνά και προσπαθούμε με μερικούς να κάνουμε σχέδια για το μέλλον.

Έχει πλάκα μερικές φορές γιατί, μέσω ίντερνετ, εγώ μιλάω πιο συχνά απ’ ό,τι αυτοί μεταξύ τους και τους μεταφέρω τα νέα κι ας βρίσκονται στην ίδια πόλη.

Δεν έχει αλλάξει κάτι μεταξύ μας και είναι σαν να βρεθήκαμε προχτές όταν συναντιόμαστε κι ας έχουμε να μιλήσουμε κι ένα χρόνο με κάποιους.

Τον τελευταίο χρόνο, κάναμε και κάποιες κινήσεις με ένα φίλο για μια μικρή εταιρία και κάποιο ΕΣΠΑ αλλά, μόλις κατάλαβα τι απαιτείται, αποστασιοποιήθηκα.

Για εμένα είναι πιο λογικό να ξεκινήσω ένα μικρό εργαστήριο, όπου θα δουλεύω με δικές μου ιδέες, ανακύκλωση, μεταποίηση, κατασκευή προϊόντων που είσάγονται αποκλειστικά από άλλες χώρες.

Στον τομέα Βιομηχανίας πιστεύω πως η λύση είναι μικρή εξειδικευμένη βιοτεχνία, αρκεί η τοπική αγορά να την στηρίξει.

Κάτι που με πληγώνει ελαφρώς είναι το ότι, όταν παραιτήθηκα από την καλοπληρωμένη δουλειά μου με σκοπό να ταξιδέψω και να επιστρέψω, χαρακτηρίστηκα τρελός από όλους.

Ο δε πατέρας μου με προέτρεψε να φύγω ξανά, όσο το δυνατόν συντομότερο.

Ίσως είχαν δίκιο αλλά δεν σκέφτομαι πολύ λογικά έτσι κι αλλιώς και έχω αποφασίσει ότι μόνο παίρνοντας ρίσκα μπορείς να δείς και να γευτείς πραγματικά καινούρια πράγματα.

Τελικά, ξαναέφυγα αλλά για τελείως διαφορετικούς λόγους αυτή τη φορά.

Κάτι ακόμη που με ενόχλησε είναι ότι η πρώτη ερώτηση που δέχομαι σχεδόν απ’ όλους από τη μέρα που ήρθα στην Τσεχία είναι αν βρήκα ακόμη δουλειά.

Ενώ ξέρουν ότι έχω τον τρόπο μου να επιβιώνω και τους έδωσα να καταλάβουν ότι δεν είναι αυτοσκοπός μου η δουλειά, δεν μπορούν να κατανοήσουν το πώς και γιατί γίνεται αυτό.

Δεν τους ενδιαφέρει και πολύ πώς πραγματικά περνάω, πώς είναι τα πράγματα εδώ, με τι ασχολούμαι, τι κάνω, πού πηγαίνω.

Τέλος πάντων, τώρα που βρήκα δουλειά, ηρέμησαν.

Για να δούμε τι θα πουν, όταν τους ανακοινώσω τα επόμενα σχέδια.

Αλλά ας μην προτρέχω, προς το παρόν θέλω να απολαύσω τη ζωή και τις δυνατότητες εδώ.

Αυτό, άλλωστε, προσπαθώ να κάνω πάντα.

Να μαθαίνω σε βάθος τον τόπο που είμαι.

Να μπώ μέσα στην κουλτούρα και να καταλάβω τον τρόπο σκέψης, να φιλτράρω και να πάρω τα όποια θετικά υπάρχουν.

Το θέμα γλώσσας δεν με απασχολεί ιδιαίτερα, αφού μιλάει αρκετός κόσμος Αγγλικά εδώ, αλλά υπάρχει τρόπος να επικοινωνήσεις ουσιαστικά, αν το θέλουν και οι δύο πλευρές.

Πρόσφατα, είχα μια πολύ ενδιαφέρουσα πολιτικοκοινωνική συζήτηση, αποκλειστικά με χρήση Google Translate.

Τα εργαλεία υπάρχουν, αρκεί να είμαστε διατεθειμένοι να αφιερώσουμε το χρόνο και να κάνουμε τον κόπο.

Είναι γεγονός ότι ο περισσότερος κόσμος τρέχει με τις δουλειές και τα ψυχαναγκαστικά (σπορ, γυμναστήρια, εστιατόρια, εμπορικά κέντρα κτλ).

Μην περιμένουμε, όμως, καμία διαφοροποίηση από την κανονικότητα με τον τρόπο αυτό.

Να μην αποδεχόμαστε την κανονικότητα αυτή, να βρίσκουμε χρόνο για τον εαυτό μας και τους γύρω μας.

Στα 39 αισθάνομαι καλύτερα από ποτέ.

Με άλλαξαν οι εμπειρίες μου, με απογαλάκτισαν, με ξύπνησαν, με τάραξαν.

Φίλους αρκετούς και καλούς, έχω κάνει και αδερφοποίηση με Λίβυο, αφού περάσαμε πολλά μαζί. 

Όταν είμαι στην Ελλλάδα, μου βγαίνουν μερικά άγρια ένστικτα αλλά δεν μπορώ να πώ ότι δεν τα έκανα και στην Αγγλία ή αλλού (εντάξει μην είμαστε και ρομποτοειδή).

Ήμουν πάντοτε άνθρωπος που σέβεται τους άλλους, την διαφορετικότητα, τη φύση.

Δεν τα έμαθα αυτά στο εξωτερικό, αλλά από την άλλη κατάλαβα ότι οι δύο όψεις του νομίσματος υπάρχουν παντού και, αν σε ορισμένα θέματα οι Ευρωπαίοι είναι διαφορετικοί, είναι γιατί είναι νομοτελείς και όχι νομοταγείς.

Για την Ελλάδα χαίρομαι και λυπάμαι παράλληλα.

Βλέπω αρκετό κόσμο να προσπαθεί να κάνει τη διαφορά και αρκετούς νεολαίους με αλλαγμένη νοοτροπία.

Πιστεύω ότι δεν είναι απλά αντιδραστική μόδα των καιρών και θα κρατήσει.

Πολύ μεγάλη άνθηση σε μουσική και τέχνες και αυτοοργάνωση.

Από την άλλη, νοοτροπίες και πρακτικές που δεν αλλάζουν με τίποτα και αναμονή για τις καλύτερες ημέρες που δεν βλέπω να έρχονται μέσω των παραδοσιακών μεθόδων.

Προσωπικά, θα πηγαινοέρχομαι κατά βούληση χωρίς να προσδοκώ πολλά πολλά.

Θα προσπαθώ να κάνω το σωστό με τον τρόπο μου και να τα έχω καλά με τη συνείδησή μου, όπου κι αν βρίσκομαι.

Πλέον, όταν με ρωτάνε από που είμαι, απαντάω από παντού.

Αποφάσισα πως είμαι πουλί και όχι δέντρο.

Χαιρετισμούς

Νίκος

(Αγαπητέ Νίκο, όντως δεν σε χωράει ο τόπος. Δεν σου φτάνει ο πλανήτης. Εσένα σε βαφτίζω πρεσβευτή της Ελλάδας, και σου επιτρέπω να εκπροσωπείς τη χώρα στο εξωτερικό. Γιατί, όπως διάβαζα το κείμενό σου, ένιωσα μια τρελή επιθυμία να γυρίσω τον κόσμο. Σε ευχαριστώ. Καλή ζωή. Την αγάπη μου.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.