Η Μαρία από την Βαρκελώνη

Κύριε Πιτσιρίκο
Με λένε Μαρία και σας γράφω από Βαρκελώνη. Πρίν από μερικούς μήνες μία εξαδέλφη μου, από Ελλάδα, μου έστειλε ένα άρθρο σας και έτσι σας γνώρισα. Αραιά και πού, ρίχνω μία ματιά στο blog σας.

Η σχέση μου με τα social media είναι ανύπαρκτη εκτός του what’s up που το λατρεύω.

Έτυχε λοιπόν να δω το κάλεσμά σας και παρ’ όλο που είμαι πολύ επιφυλακτική στο να εκφράζομαι σε media που δεν γνωρίζω ποιος τα διαχειρίζεται, αισθάνθηκα την ανάγκη και ίσως και το χρέος να πω κι εγώ κάτι.

Πρέπει να ομολογήσω ότι το κάλεσμα ήταν μία καταπληκτική ιδέα και πολύ -μα πολύ- προκλητική για να την προσπεράσεις. Συγχαρητήρια!

Θέλω, πρώτα από όλα, να στείλω από τα βάθη της καρδιάς μου χαιρετίσματα σε όλους τους Έλληνες που σας διαβάζουν και που θα σας διαβάσουν από το εσωτερικό και το εξωτερικό.

Η ιστορία μου περιέχει πολλά και παρόμοια με τις ιστορίες που σας έχουν στείλει μέχρι τώρα, αν και δεν τις έχω διαβάσει όλες.

Οι απόψεις μου για την Ελλάδα, τους Έλληνες έχουν κοινά στοιχεία με ότι έχει ειπωθεί. Αλλλααααα…

Μήπως, λέω μήπως, πρέπει να κάνουμε μία προσπάθεια να είμαστε λιγότερο αρνητικοί με το λεξιλόγιο που χρησιμοποιούμε για να εκφράσουμε τις γνώμες/απόψεις που έχουμε για τη χώρα μας

Μήπως ο καθένας μας προτιμά το «φύγειν» πιο εύκολο από το «μένειν»

Μήπως υπερτιμούμε το «ζην» έξω από τα σύνορά μας.

Μήπως υποτιμούμε τους εαυτούς μας και τις δυνατότητές μας;

Μήπως….Μήπως……

Ήρθα στη Βαρκελώνη το ’85. Έτυχε. Ο σκοπός μου άλλος ήταν και αλλού κατέληξε. Χωρίς παράπονα. Με ενοχλούν και μου αφαιρούν μέρες ζωής. Δύσκολα πολλά. Τα παλεύω. Καλά πολλά. Τα χαίρομαι.. Και προχωράω. Θέμα χαρακτήρα; Ίσως.

Αλλά όσα διάβασα από τα γράμματα, διακρίνω μία πικρία και κάτι σαν να μην υπάρχει ελπίδα για την χώρα μας και για μας σαν Έλληνες.

Αρνούμαι να το δεχτώ. Ουτοπικό; Ίσως.

Η άποψή μου είναι ότι σαν λαός μας λείπει το βήμα που θα μας περάσει από το ΕΓΩ στο ΕΜΕΙΣ.

Η συλλογικότητα. Μπορούμε να το μάθουμε και να το κάνουμε.

Ίσως τη χρησιμοποιούμε περισσότερο αρνητικά. Για τις διαμαρτυρίες που είναι απαραίτητες. Αλλά, αν δημιουργουσαμε περισσοτέρους συνεταιρισμούς;

Αλλά, όπως όλα, θέλει το χρόνο του. Ένας χρόνος που μετράει διαφορετικά για την εξέλιξη μιας χώρας, μιας κοινωνίας στο σύνολό της.

Κι αν αρχίσουμε όλοι να μιλάμε πιο θετικά για μας και τη χώρα μας;

Αν αλλάξουμε τις λέξεις, αλλάζουμε και την αντίληψη που έχουμε για τα πράγματα, τη ζωή, τη φύση.

Ποτήρι μισογεμάτο ή μισοάδειο;

Προτείνω μισογεμάτο.

Η Βαρκελώνη δεν είναι Καταλονία ούτε Ισπανία, όπως η Αθήνα δεν είναι Κρήτη ούτε Ελλάδα.

Όπως το Βερολίνο δεν είναι Γερμανία και το Λονδίνο δεν είναι Αγγλία.

Όλοι έχουν τα πολύ καλά τους και τα πολύ ανάποδά τους.

Προτείνω να γυρίσουμε όλοι Ελλάδα.

Έχω πολλά χρόνια έξω από την Ελλάδα και έχουν αλλάξει πολλά πράγματα. Θα μπορούσαν να ήταν περισσότερα. Χωρίς αμφιβολία.

Μπορούμε να τα κάνουμε. Σίγουρα.

Γιατί δεν τα κάνουμε;

Μήπως μας λείπει επιμονή και υπομονή;

Μήπως, όπως λέει ένας φιλόσοφος Καταλανός, πρέπει «agafar el gust de lo difícil», δηλαδή «να μας αρέσει η γεύση της δυσκολίας».

Μήπως έχουμε γενικά μία αρνητικότητα για όλα με εκφράσεις όπως, έλα μωρέ τώρα, και τι έγινε, ωχ βρε αδερφέ, έχω μια βαρεμάρα, βαριέμαι κλπ.

Μήπως πρέπει να οργανώσουμε μία σύνοδο στη Ελλάδα και όσοι είμαστε μακριά να πάμε και να μιλήσουμε για όλα αυτά και να φτιάξουμε μια «νεο-μετα-μνημονιακη-μεταΕλλάδα»;

Ίσως ο Κος Πιτσιρίκος μπορεί να ηγηθεί της πρότασης.

Και ξέρετε και κάτι άλλο;

Μέχρι εκεί που γνωρίζω, δεν υπάρχει λαός που ένας μέσος πολίτης μπορεί να ξέρει και 200/300 ίσως και 500 τραγούδια.

Τα χρειαζόμαστε για να επικοινωνούμε γιατί ο διάλογος ακόμα μας δυσκολεύει, αλλά έχουμε βρει τον τρόπο επικοινωνίας προς το παρόν.

Μπράβο μας.

Ο γιος μου, όταν ήταν περίπου 5 χρονών και ήμασταν Ελλάδα, μου είπε «máma que solazo»= μάμα τι Ήλιος» αλλά σε υπερθετικό βαθμό.

Ακόμα τώρα, πλησιάζοντας τα 17, τον εντυπωσιάζει το πόσο λαμπερός είναι ο ήλιος και το πόσο γαλάζια είναι η θάλασσα.

Το μεταφράζει σαν ελευθερία. Το αξίζουμε και Μπράβο μας.

Μη ξεχνάμε ότι ακόμα υπάρχουν Φιλέλληνες. Το αξίζουμε και μπράβο μας.

Έχουμε ζήσει και έχουμε νιώσει ελευθερία λόγου. Εδώ είναι ανύπαρκτη σχεδόν.

Και κάτι άλλο, πολύ μα πολύ σοβαρό, για τις γυναίκες.

Το μεγάλο ατέλειωτο δράμα του εξωτερικού, όπου και να’ σαι, απ’ άκρη σ’ άκρη, ανά την υφήλιο: ΤΟ ΚΟΜΜΩΤΗΡΙΟ.

Μόνο στην Ελλάδα έχουμε καλά κομμωτήρια και κομμωτές και κομμώτριες. Μη με ρωτάτε, δεν ξέρω γιατί.

Το μόνο που ξέρω είναι ότι, όποτε πάω Ελλάδα, από αεροδρόμιο κατευθείαν στο ΚΟΜΜΩΤΗΡΙΟ.

Να σουλουπωθώ. Γιατί δεν θα με αναγνωρίσει κανείς στην οικογένεια. Είναι ένα δράμα κι αυτό.

Τέλος, όσο αφορά τη πολιτική. Έχω τη γνώμη ότι αυτοί που την ασκούν, οι πολιτικοί, κάθε μέρα που περνάει απομακρύνονται όλο και περισσότερο από τους πολίτες που τους εξέλεξαν και που τους πληρώνουν για να τους υποστηρίξουν.

Συνταγή για αλλαγή αδυνατώ να βρω, αλλά ίσως θα ήταν καλή ιδέα να βρούμε ένα τρόπο διαμαρτυρίας, πιο προσωπικό ίσως, να πάμε να τους ενοχλήσουμε στα σπίτια τους, όπως έρχονται αυτοί και μας ενοχλούν και μας διώχνουν από τα δικά μας.

Εδώ αφήνω την ιδέα.

Και μην ξεχνάμε ότι έχουμε αυτή την ευλογία να μιλάμε την ελληνική γλώσσα.

Θα κάνω τατουάζ σε όλο μου το σώμα για να θυμηθώ στην επόμενη ζωή μου, όταν αναστηθώ, να μη φύγω από την Ελλάδα και να σπουδάσω ελληνική φιλολογία, να γνωρίσω σε βάθος τη γλώσσα και να κάνω ένα πρόγραμμα για ψυχανάλυση μόνο με στίχους τραγουδιών μας!

Γράφετε όλοι πολύ ωραία.

Είχα πάρα πολλά χρόνια να γράψω στα ελληνικά και μου λείπουν λέξεις.

Πάντως, είμαι υπέρ του να παίρνεις απόσταση από τον τόπο που γεννήθηκες και να γνωρίσεις άλλες κουλτούρες.

Νομίζω ότι σας κούρασα.

Σας ευχαριστώ πάρα πολύ για αυτή την ευκαιρία επικοινωνίας και θα προσπαθήσω να βρώ τρόπο να γυρίσω. Ή τουλάχιστον να μοιράζομαι το χρόνο.

Σας παρακαλώ όλους να το προσπαθήσετε. Μην παραιτηθείτε.

Είμαι σίγουρη ότι υπάρχουν ευκαιρίες στη Ελλάδα και ας είναι διαφορετικές από αυτές είχαμε στο μυαλό μας αρχικά.

Ας μην αφήσουμε ορθάνοιχτα παράθυρα και πόρτες στην Κυρία ΕΠΙΒΙΩΣΗ.

Καλή δύναμη σε όλους/όλες

Κύριε Πιτσιρίκο, ευχαριστώ κι εσάς και σας εύχομαι καλή τύχη.

Μαρία

(Αγαπητή Μαρία, με πεθάνατε με το «κύριε Πιτσιρίκο». Χαίρομαι που είστε δύσπιστη και δεν εκφράζεστε σε media που δεν γνωρίζετε ποιος τα διαχειρίζεται. Κι εγώ είμαι δύσπιστος -πάρα πολύ πια- αλλά φανταστείτε να ήθελα να ξέρω ποιος είναι ο καθένας που θα εκφραστεί στο μπλογκ μου και να σας ζητούσα τα πλήρη στοιχεία σας. Όχι, για σκεφτείτε το λίγο. Συμφωνώ με την πρότασή σας να επιστρέψετε όλοι στην Ελλάδα. Γιατί τις αλλαγές -προς το καλύτερο- τις κάνουν οι άνθρωποι. Χωρίς τους ανθρώπους, δεν υπάρχουν αλλαγές. Χωρίς τους ανθρώπους, δεν υπάρχει ελπίδα. Βέβαια, οι Έλληνες που έφυγαν -αν οργανωθούν- μπορούν να φέρουν αλλαγές στην Ελλάδα και από το εξωτερικό. Αγαπητή Μαρία, σας ευχαριστώ και καλή ζωή. Την αγάπη μου.)

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.