Μια Ελληνίδα στο Ντουμπάι

Πέμπτη απόγευμα, τέλος της εβδομάδας.
«Θα είμαι εκεί σε δυο λεπτά, κατέβα!»
Εφτά παρά, το αυτοκινητάκι μου μας πήγε στη θάλασσα, αυτή δίπλα στο σπίτι. Εννιά λεπτά οδήγηση. Ελάχιστος κόσμος. Στρώσαμε την πετσέτα. Επιτέλους, ηρεμία. Ο ήλιος έδυε, ο ήλιος εδώ είναι εξωπραγματικά τεράστιος, αν δεν το δεις, δεν με πιστεύεις. Εξουσιάζει τα πάντα.

Άρχισαν τα βεγγαλικά απο διάφορα σημεία της πόλης, είναι ωραίο να τα βλέπεις από τη θάλασσα· αν ξεχάσεις τη ρύπανση που προκαλούν.

Άλλη μία μέρα ραμαζανιού έφτασε στο τέλος της.

Ο σύντροφός μου ήταν ευδιάθετος και ομιλητικότατος.

«Μόνο θα μου κάνεις τη χάρη να μη μου μιλάς για 5 λεπτά σε παρακαλώ;» του ζήτησα·
η θάλασσα θέλει σιωπή κάποιες φορές, όχι;

Θάλασσα ζεστή, πολύ ζεστή, σου μαλακώνει την καρδιά και χαλαρώνει τους μυς, αλμυρή πολύ, κάνει τις αμέτρητες πληγίτσες στο δέρμα μου να τσούζουν.

Είναι πολύ φουτουριστικό το τοπίο των θεόρατων ουρανοξυστών με τα χιλιάδες φώτα τους να σε περιτρυγυρίζουν, ενώ ταυτόχρονα να είναι τόσο μακρυά σου και εσύ να βρίσκεσαι ξαπλωμένος ανάσκελα στην άνωση της θάλασσας, να κοιτάς αυτή την ανάμειξη ουρανού, νερού, αντανακλάσεων και ανθρώπινης τεχνολογικής ανάπτυξης, όλα αυτά σε τρομερή ησυχία και στην ημιμέθη που σου προκαλεί η αλμυρή ζέστη του νερού και της έλλειψης βαρύτητας.

Τόσο καιρό εδώ, και ακόμα υπάρχουν καινούριες όμορφες μικρές εικόνες να ανακαλύψω.

Θεέ βοήθησέ με, έτσι λέω σχεδόν κάθε φορά, όταν είμαι ήρεμη και βρίσκομαι μέσα στη θαλασσα. Είτε είμαι χαρούμενη, είτε απελπισμένη.

Ούτε και ξέρω τι βοήθεια ζητάω ακριβώς.

Έτσι, βοήθεια γενικά γιατί, πολλές φορές, νιώθω κατώτερη της ζωής.

Και από αυτό το σύνδρομο της κατωτερότητας που έχω, απλώς αφήνω την ζωή να επιλέγει για μένα.

Και μέχρι τώρα, με έχει πάει σε πολύ περίεργα μέρη.

Αυτά τα μέρη είναι τα κατορθώματά μου, αυτά που θα έβαζα στο βιογραφικό μου· αν κανείς μου το ζήταγε.

Η ζωή έχει πολύ περισσότερη φαντασία από εμάς και ο κόσμος είναι πολύ διαφορετικός απο όσα νομιζουμε ότι ξέρουμε.

Εγώ, προσωπικά, όσο μεγαλώνω, ξέρω όλο και λιγότερα.

Ο μπαμπάς μου μου είπε, όταν με επισκέφτηκε εδώ προσφάτως, «ζείτε στο μέλλον, αυτό δεν είναι γη και αυτοί δεν είναι άνθρωποι».

Έχει δίκιο νομίζω, το μέλλον δεν διαγράφεται με τα δυτικά πρότυπα που έχουμε στο μυαλό μας εμείς οι Ευρωπαίοι.

Το μέλλον, η αλλαγή, βρίσκεται στην Ανατολή.

Εκεί που αυξάνεται ο πληθυσμός των ανθρώπων και βασίζεται πλέον η παγκόσμια οικονομία.

Είναι η σειρά τους in a way.

Κάποτε νόμιζα ότι γαλατικό χωριό είναι τα Εξάρχεια, άντε και η αναφηδονουσαμοθράκουφονησιακαρία…

Τώρα βλέπω ότι πολιτισμικό χωριό είναι ίσως όλη η Ευρώπη.

Τα πράγματα έξω από αυτήν -κυρίως εδώ στα Ισλαμικά εδάφη που πατώ- είναι πολυ διαφορετικά.

Για μένα, είναι αστείο να ακούω τους ανθρώπους να μιλάμε για τον κόσμο, λες και κόσμος είναι η Δύση.

Βέβαια, όσο διαφορετικά και να είναι όλα, στο βάθος οι άνθρωποι είμαστε όλοι ίδιοι.

Ίσως, αυτό θα μας σώσει στο τέλος. Ισως.

Δεν ξέρω, αν με καταλαβαίνεις.

Ξέρεις, εδώ έμαθα να συγχωρώ τους ανθρώπους.

Παλιά, ήμουν υπερβολικά σκληρή μαζί τους.

Εδώ έμαθα ότι μπορούμε να μετατραπούμε σε οτιδήποτε σε χρόνο ντε τε.

Είμαι αυτό που είμαι επειδή γεννήθηκα και μεγάλωσα στην Ελλάδα· δεν μπορώ να κρίνω τους ανθρώπους εδώ με τα δικά μου δεδομένα.

Είναι απλοϊκή αυτή η σκέψη, όμως, που μου πήρε χρόνια να το εμπεδώσω.

Ούτε μας απαλλάσσω απο την προσωπική μας ευθύνη, σίγουρα όχι όμως η ανηφόρα δύσκολη και η κατηφόρα σε παρασέρνει.

Πρέπει οι αξίες σου να είναι γερές, αλλιώς η μπάλα χάνεται. Και πάντα ανοιχτοί στην αναθεώρηση.

Απο την Ελλάδα δεν έφυγα ποτέ, απλώς τώρα δεν είμαι εκεί.

Είμαι εδώ, πριν ήμουν αλλού, σε λίγο σε κάποια άλλη χώρα, και η Ελλάδα πάντα εκεί, ο κόσμος ανεξάντλητος και η ομορφιά παντού.

Ό,τι έχω διαβάσει εδώ, μου φαίνονται όλα και λάθος και σωστά, ταυτόχρονα.

Το μόνο σίγουρο είναι η τύχη που έχουμε την πολυτέλεια να σκεφτόμαστε. Δεν είναι δεδομένο.

-Τι θα γίνει; Πείνασα, μία ώρα είσαι εκεί μέσα!
-Τώρα έρχομαι! Πάμε σπίτι για κρέπες!

Μα πες τώρα, Πιτσιρίκο, δεν είναι φοβερό πώς οι άνθρωποι κάνουμε σπίτια μας τόσο εύκολα τόσο ξένα από εμάς μέρη;

Μπορώ να κάνω σπίτι μου το οτιδήποτε, και αυτό μου δίνει δύναμη.

Όσο πoυτάνα και να έχω κάνει όλα τα υπόλοιπα. Έχω αλλάξει εκαντοντάδες σπίτια.

Τι ωραίο το κείμενο της κοπέλας για τους ανθρώπους πουλιά και δέντρα, εγώ είμαι σίγουρα πουλάκι.

Την αγάπη μου, ελπίζω να μου στείλεις κι εσύ τη δική σου.

Ω.

Ντουμπάι, Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, Μέση Ανατολή

(Αγαπητή φίλη, βάλατε μια άλλη διάσταση στο όλο θέμα με τα κείμενα των φίλων που έφυγαν. Και στις βεβαιότητες που δημιουργεί η ανάγκη για ασφάλεια. Διαβάζοντας το κείμενό σας, θυμήθηκα μια ιστορία με έναν παπά που είχε πάει στην Κίνα με ένα γκρουπ Ελλήνων την Μεγάλη Εβδομάδα, και το βράδυ της Ανάστασης είπε το «Χριστός Ανέστη» και, αμέσως μετά, συνειδητοποιώντας πως βρίσκεται σε μια τεράστια χώρα με σχεδόν ενάμισι δισεκατομμύριο κατοίκους -που ο χριστιανισμός δεν είναι, βέβαια, η κυρίαρχη θρησκεία-, πρόσθεσε «αν δεν κάνουμε λάθος». Σας ευχαριστώ. Καλή ζωή. Την αγάπη μου.)

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.