Ξενιτιά, δόξα τον Πανάγαθο

Καλησπέρα στην όμορφη παρέα από το γουστόζικα συννεφιασμένο Λονδίνο.
Κατ’αρχάς, πιτσιρίκο, θέλω να σημειώσω ότι έχεις δημιουργήσει έναν απολύτως αγαπημένο, φιλόξενο, ξέγνοιαστο και ζεστό διαδικτυακό καφενέ του οποίου είμαι χαρούμενος που είμαι θαμώνας.

Να ξεκινήσω λέγοντας, μιας και το concept είναι η μετανάστευση, ότι νιώθω περισσότερο οικεία που κατοικώ εδώ και όχι στη μαμά πατρίδα.

Δεν με χαλάει καθόλου να ακούω 10 διαφορετικές γλώσσες καθημερινά αντί για τη δική μου.

Αντιθέτως, προφανώς, γουστάρω.

Γουστάρω να βλέπω διαφορετικά χρώματα στην κόμη των περαστικών ανεξαρτήτως ηλικίας, φύλου, επαγγελματικής ταυτότητας κ.ο.κ., χωρίς να σοκάρονται μικροαστοί καθωσπρεπειδάκηδες.

Γουστάρω που είναι, στην πλειοψηφία τους, ευγενικότατοι και κεφάτοι οι άνθρωποι.

Είμαι κι εγώ πιτσιρίκος και έφυγα από επιλογή, κυρίως, γιατί τα γούστα μου δεν μπορεί να τα καλύψει η πανέμορφη χερσόνησός μας -τουλάχιστον ο βορράς όπου και γεννήθηκα και μεγάλωσα- και ένιωθα ότι χάνω το χρόνο μου εκεί.

Δεν είχε πλάκα η ζωή μου, γενικά.

Ίσως, σε αυτό να φταίει και το γεγονός ότι ήμουν και τεμπελάκος και δεν δούλευα από μικρός, όπως οι περισσότεροι φίλοι μου, αλλά πιστεύω ότι και πάλι κάτι θα έλειπε.

Η Αγγλία ήταν η πιο εύκολα προσβάσιμη χώρα για εμένα μιας και δεν γνωρίζω άλλη ξένη γλώσσα.

Τώρα χτυπάω το κεφάλι μου στον τοίχο που δεν έμαθα γερμανικά να πήγαινα στο Βερολίνο αλλά, τέλος πάντων.

Ακόμα δεν έχω πάρει το πτυχίο μου από τη σχολή στην Ελλάδα να φανταστεί κανείς.

Θα το πάρω -καλώς εχόντων- τοn Νοέμβριο.

Πέντε χρόνια μην πάνε χαμένα και καραφλιάσει κι η μαμά ε, νισάφι.

Εδώ δουλεύω στο λιανικό εμπόριο από τον περασμένο Νοέμβριο, όταν και μετακόμισα με την καλή μου (αυτή κάνει το μεταπτυχιακό της και έκατσε να φύγουμε μαζί).

Δεν με χαλάει, προς το παρόν, αργότερα ίσως την δω και πιο επαγγελματικά την φάση μου.

Δεν έχω να σημειώσω κάτι το πολύ έντονο, όσον αφορά δυσκολίες και ευτράπελα, οπότε θα αφήσω αυτό το κομμάτι.

Θα επικεντρωθώ στο γιατί είμαι κάθε άλλο παρά πικραμένος που δεν μένω στην γενέτειρά μου.

Πάντα αναρωτιόμουν μονάχος και τώρα θέτω το ερώτημα σε όλους.

Γιατί όχι ρε παιδιά; Τι είμαστε, δέντρα;

Ο κόσμος είναι για να τον εξερευνήσεις, να τον ζήσεις, να τον χαρείς.

Αν δεν είσαι ευχαριστημένος κάπου, γιατί να μείνεις εκεί;

Για να είναι «ευχαριστημένος» κάποιος άλλος, όπως π.χ. οι γονείς;

Οι γονείς θα πρέπει να αναρωτηθούν γιατί είναι δυστυχισμένα τα παιδιά τους, όταν τα έχουν μέσα στο σπίτι τους.

Όχι όταν φεύγουν και ανοίγουν τα φτερά τους.

Αλήθεια, ένα σχόλιο, για όλους του πιθανά μελλοντικούς γονείς.

Οι άνθρωποι δεν είναι δέσμιοί σας, μην τους μαθαίνετε έτσι.

Επίσης, δεν είναι για όλους τα παιδιά. Να είμαστε ειλικρινείς και ρεαλιστές.

Κλείνει αυτή η παρένθεση.

Όσο περνάει ο καιρός, επευφημώ τον εαυτό μου όλο και περισσότερο για την επιλογή μου να ξενιτευτώ.

Συν τοις άλλοις, δεν είμαι και πολύ περήφανος για την χώρα μου να σου πω την αλήθεια.

Πολλή σαπίλα.

Αδίστακτοι πολιτικοί που γλεντάνε τον κοσμάκη, τρελοί παπάδες που με προσβάλλουν και μόνο που υπάρχουν, φλώροι σκατοναζί που βρήκαν πάτημα τα τελευταία χρόνια και κυκλοφορούν ανενόχλητοι, και εγκεφαλικά νεκροί -κατά μεγάλο ποσοστό- πολίτες, είναι ένα κράμα που δύσκολα το παλεύεις είναι η αλήθεια.

Και δεν είμαι αισιόδοξος για το άμεσο μέλλον.

Οπότε τι να μου λείψει, αλήθεια;

Όχι ότι εδώ είναι η Γη της Επαγγελίας αλλά ένα επίπεδο παραπάνω το βλέπεις.

Μπορεί να τα έκανα σαλάτα αλλά έτσι ακριβώς είναι μέσα στο κεφάλι μου.

Κλείνοντας, θα ήθελα να πω το προφανές, ότι δηλαδή εγώ απολαμβάνω τη ζωή εδώ και μπορώ να καταπιώ τη νοσταλγία σαν ένα pint στην βρόμικη γειτονική pub.

Αντιλαμβάνομαι, όμως, ότι δεν είναι για όλους έτσι και είναι απόλυτα λογικό και σεβαστό.

Σε όλους αυτούς, λοιπόν, που βαστάνε δύσκολα και ίσως βουρκώνουν τη νύχτα όταν σκέφτονται τι άφησαν πίσω, εύχομαι να γυρίσουν όσο το δυνατόν γρηγορότερα και να νιώσουν πραγματικά οικεία και ζεστά.

Γιώργος, Cheers

Υ.Γ. Θα ήθελα, επίσης, να ευχηθώ ολόψυχα να μην μπορούν να κοιμηθούν -γιατί φυλακή δεν πρόκειται, δυστυχώς, να τους χώσει κανείς- όλοι όσοι ευθύνονται για το γεγονός ότι άνθρωποι που δουλεύουν 30+ χρόνια, παρακαλάνε τώρα για ψίχουλα.

(Αγαπητέ φίλε, κι εμένα «δεν με χαλάει καθόλου να ακούω 10 διαφορετικές γλώσσες καθημερινά αντί για τη δική μου». Αυτό μου συμβαίνει ακριβώς αυτή τη στιγμή που ανεβάζω το κείμενό σας και σας απαντάω. Μόνο που μου συμβαίνει σε ένα ελληνικό νησί, σε ένα καφέ δέκα μέτρα από την θάλασσα. Είμαι περικυκλωμένος από ξένους. Και πολλούς Βρετανούς. Μήπως ήταν πιο εύκολα προσβάσιμο το ελληνικό νησί για εσάς από την Βρετανία; Δηλαδή, τι ακριβώς να εξερευνήσεις στο Λονδίνο; Δεν είναι και ο Αμαζόνιος. Να είχατε πάει στον Αμαζόνιο, να το καταλάβω. Λοιπόν, θα κάνω τώρα μια βουτιά, θα πιω και μια μπύρα στην υγειά σας, και άντε να επιστρέψετε σιγά-σιγά, για να εξερευνήσετε και την Ελλάδα. Σας ευχαριστώ. Την αγάπη μου. Καλή ζωή.)

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.