Ο γύρος της Γης και ο γύρος στο Μοναστηράκι

Αγαπητέ Πιτσιρίκο,
Με αφορμή την πρόσκλησή σου σε Έλληνες όπου γης, σου στελνω κι εγώ μερικές σκόρπιες σκέψεις.

Επειδή οι γονείς μου ηταν χαμηλού εισοδήματος -οικοδόμος πατέρας, βιομηχανική εργάτρια μάνα- δεν είχα τη δυνατότητα να σπουδάσω ότι μου αρέσει και να κάνω και μεταπτυχιακά στο εξωτερικό, παρότι δούλευα από 7 χρονών (μαξιλαράκια στον Παναθηναϊκό).

Βασικά, Αρχαιολόγος ήθελα να γίνω, αλλά με φάγανε τα μαθηματικά.

Τη δεκαετία του ’80 δεν με χώραγε ο τόπος, δούλευα σερβιτόρος στο νησί μου τα καλοκαίρια, γνώρισα άλλους ανθρώπους και έψαχνα λύση να πάω εξωτερικό· από περιέργεια βασικά.

Μπήκα σε μια Ναυτική Σχολή, την τελείωσα.

Μετά ταξίδεψα σε πάρα πολλές χώρες (60 υπολογίζω), όπου έμεινα σε άλλες για μια μέρα , άλλες για κατι μήνες και σε άλλες έκανα και σχέση.

Είδα την απόλυτη φτώχεια (Νιγηρία), ειδα τον απόλυτο πλούτο (Μπαχάμες), είδα εκατοντάδες ζητιάνους να με παρακαλούνε για ένα δολάριο (Ινδονησία), είδα και να χρεώνουν το χάμπουργκερ 25 δολάρια, αρραβωνιάστηκα μια Λιθουανή κλπ κλπ

Γνωρισα, βέβαια, πολλούς Έλληνες που έμεναν μόνιμα στο εξωτερικό.

Από έναν Κεφαλονίτη που έμενε σε μια πόλη στα Νησιά Σολομώντος, έναν Καλαματιανό «πιτσικόμη» στο Μομπίλ Αλαμπάμα, έναν παππού στο Καρλσχαμν στη Σουηδία, έναν από την Κέρκυρα που εκανε τον προξενητή στο Κοατζακοάλκος, κλπ κλπ κλπ.

Ξαναγύρισα στην Ελλάδα, όπου εγκατέλειψα τη θάλασσα πια και ταξιδεύω εξωτερικό μόνο όταν έχω καμμια πρόσκληση από φίλους.

Κατόπιν, ανακάλυψα ότι δεν εχω γυρίσει την Ελλάδα και -λόγω του ότι είχα βρει καλή καινούργια δουλειά- άρχισα να γυρίζω τα νησιά.

Η άποψη μου είναι ότι πρέπει ο άνθρωπος να ταξιδεύει γιατί ανοίγει το μυαλό, ρε φίλε, γνωρίζεις άλλους πολιτισμούς, άλλα ήθη και έθιμα, και μαθαίνεις να προσαρμόζεσαι και στην απόλυτη φτώχεια και στον απόλυτο πλούτο.

Τωρα είμαι Ελλάδα, κάνω άλλη δουλειά αλλά οι μικρές αποδράσεις από την πόλη προς εσωτερικούς προορισμούς με βοηθούν να αντιμετωπίσω την εικόνα που όλοι βλέπουμε κάθε μέρα.

Στο τέλος, όμως, είμαι υπέρ της επιστροφής στην Ελλάδα, γιατί το οικόπεδο μας, φίλε, είναι γωνία με θέα στη θάλασσα και γι’ αυτό λυσσάνε όλοι οι άλλοι για να έλθουν για διακοπές στα νησιά, άλλοι για να μας καταστρέψουνε, και άλλοι για να φάνε ένα πιτόγυρο στην πλατεία στο Μοναστηράκι.

Το τελευταίο μου έλειπε τόσα χρόνια που ταξίδεψα και η οικογένεια μου, βέβαια.

Οι φίλοι έρχονται και παρέρχονται, όπως οι εποχές.

Έμαθα, επίσης, να μην γκρινιάζω γιατί παντού υπάρχουν διεφθαρμένοι και λαμόγια· βέβαια, δεν κυβερνάνε παντού τέτοιοι τύποι -η διαφορά μας με άλλες χώρες-, όμως μπορεί ο καθένας μας να βάλει το λιθαράκι του να διορθωθεί σιγά-σιγά και η χώρα μας.

Κεντρική ιδέα «Όπου γης και Πατρίς», αλλά και η «Επιστροφή στην Ιθάκη» είναι ο σκοπός!!!

Σ’ ευχαριστώ για την ανάγνωση.

Δ.

(Αγαπητέ φίλε, η ιστορία σας είναι για βιβλίο. Να το γράψετε. Δεν έχω καμία αμφιβολία πως οι Έλληνες μπορούν να επιβιώσουν παντού. Άλλωστε, ο Ελληνισμός ανθούσε και εκτός Ελλάδας. Ανθούσε και πριν υπάρξει η Ελλάδα ως κράτος. Αυτό που θα επιθυμούσα είναι να μην χαθεί η χώρα μας. Κι αυτό εξαρτάται από τους Έλληνες. Όπου κι αν ζουν. Αυτό που σας έλειψε ο γύρος στο Μοναστηράκι, με πέθανε. Σας ευχαριστώ. Την αγάπη μου.)

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.