Πάμε γι’ άλλες πολιτείες;

Πολύ καλησπέρα, αγαπημένε μου Πιτσιρίκο!
Διάσπαρτες ιδέες και λέξεις περνούν με ταχύτητα φωτός από το μυαλό μου και όσες προλαβαίνω, τις γραπώνω και τις κάνω λόγια. Ένας ο προβληματισμός μου και βαθύς.

Να πλατειάσω, όμως, λίγο.

«Μπαίνω στο κλαμπ» να γράψω, καθότι αισθάνομαι εν δυνάμει μετανάστης.

Με το ένα μάτι σε διαβάζω, και με το άλλο ψάχνω χώρα για να φύγω. Να φύγουμε.

Δεν ξέρω, όμως, ποιο κριτήριο να προτάξω:

Παιδιά: ετών 3 η μια και μηνών ο …πιτσιρίκος.

Είμαι εκτός τόπου και χρόνου; Νομίζω είναι πολύ μικρό το μικρό, και θα δυσκολευτώ κάπως.

Και πάλι παιδιά. Τι να μείνω εδώ να κάνω; Να τα «καλομεγαλώσω» σ’ έναν κόσμο που νιώθω πως τα μολύνω;

Μέλλον: Χωρίς να υποτιμώ κανέναν, άλλωστε ζω εδώ, αυτή η λογική του εμείς να βολευτούμε και επίσης, όλοι που φεύγουν, σπάνια βρίσκω κάποιον άνθρωπο να μιλήσω και να νιώσω αυτή την ευφορία της επικοινωνίας.

Παιδιά, τι έγινε, φύγατε όλοι;

Λεφτά: Εντάξει μπορούμε και με τα λίγα, αλλά πόσα λίγα πια;

Ο κυριότερος λόγος: είμαι δημόσιος υπάλληλος. Όχι από αυτούς. Απ΄ τους άλλους που ξερνάει το σύστημα.

Νιώθω έντονα τελευταία ότι θα νοσήσω κι εγώ μαζί με το σύστημα το ρημάδι, που νοσεί τόσα χρόνια.

Βλέπεις, έχω ήδη περάσει στη φάση των ψυχοσωματικών.

Πιάνω τον εαυτό μου, να τρέχει στην τουαλέτα με τάσεις εμετού, κατά την διάρκεια της υπέροχης εργασίας μου.

Και φευ, δεν φταίει ούτε το αντικείμενο εργασίας, ούτε η κούρασή μου.

Φταίνε αυτές οι γ@μημένες οι συνήθειες του περιβάλλοντος, το οποίο το φτιάχνουν άνθρωποι.

Καμία αξιοκρατία, καμία αίσθηση ευθύνης, καμία αίσθηση δικαίου, καμία καλή πράξη.

Λες και τις κόβουμε από την τσέπη μας.

Οπότε, αν δεν περνάς καλά στη δουλειά σου, μέγιστη κατάρα.

Όμως, εσύ λες Ελλάδα, πιτσιρίκο.

Με προβληματίζεις.

Το ίδιο λέει και η αθάνατη Ελληνίδα μάνα (1,2)· όχι που δεν θα ‘χε γνώμη, η μάνα, η Ελληνίδα, ο στυλοβάτης της πολυκατοικίας ολόκληρης).

Φοβάμαι πως δεν έχω τις προϋποθέσεις για να μείνω.

Η ευτυχία είναι μέσα μας, όπως και η πατρίδα του καθενός.

Εγώ, επειδή έχω περιηγηθεί αρκετά με παιδιά και δουλειά, λέω πως πατρίδα μου είναι εκεί που είναι το παιδί μου.

Εκεί που βρίσκεται το χαμόγελό τους, εκεί που τα ίδια θα είναι ευτυχισμένα.

Όσο για την Ελλάδα, συγγνώμη Ελλάδα.

Δεν με νοιάζει.

Καφρίλα;

Καφρίλα.

Φώναξα, πάλεψα, θύμωσα, εναντιώθηκα, αντιστάθηκα.

Μάταια.

Ένιωθα σαν να προσπαθούσα να σταματήσω το τρένο με τα χέρια μου.

Κι όμως, στα σκατά κολυμπάω. Τα έβλεπα και τώρα να ‘μαι. Μες στα σκατά.

Οπότε, να της χαρίσω και τα παιδιά μου; Και την υγεία μου; Τα νιάτα μου;

Σ ευχαριστώ που με άκουσες, Πιτσιρίκο.

Ανήκεις στους πολύ λίγους και χαίρομαι που σε γνώρισα.

Φέτος, εκεί που θα ατενίζω, αλλά δεν θα κάνω βουτιές λόγω των μεδουσών -που τις εκτρέφουν οέο;-, θα με τρώει το σαράκι της ξενιτιάς κι εμένα, κοιτώντας από μέσα προς τα έξω…

Σε φιλώ,

όπως και όλες τις ψυχές που νιώθουν μέσα τους να στροβιλίζονται οι δυνάμεις του κι ανήμπορου κόσμου, καθώς λέει και ο αγαπημένος μου Νίκος Καζαντζάκης.

Έφη

Υ.Γ. Επειδή έγραψα με ιλιγγιώδη ταχύτητα, συγχώρεσέ μου τις όποιες παρατυπίες.

(Αγαπητή Έφη, σε πετάει έξω η Ελλάδα. Δεν πετάει μόνο εσένα. Έχει πετάξει πολύ κόσμο. Έχει πετάξει έξω και ανθρώπους που συνεχίζουν να μένουν στην Ελλάδα επειδή τους το επιτρέπει η δουλειά τους. Νομίζω πως είμαι ένας από αυτούς. Είναι σαν να μην ζω στην Ελλάδα. Είναι σαν να μην υπάρχω στην Ελλάδα. Θα μπορούσα να γράφω από οποιαδήποτε χώρα. Έφη, είναι πολλοί οι άνθρωποι που κάνουν τις ίδιες σκέψεις με εσένα. Το μυαλό τους είναι στη φυγή. Κατά τ’ άλλα, η Ελλάδα θα γνωρίσει ανάπτυξη χωρίς ανθρώπους. Θα αναπτύσσεται η χώρα μόνη της. Με τους συνταξιούχους. Κάθε συνταξιούχος που θα πεθαίνει, μια σύνταξη λιγότερη, οπότε ακόμα μεγαλύτερη ανάπτυξη. Βέβαια, η Ελλάδα εξωπέταξε και τον Καζαντζάκη που αναφέρεις. Καλά, όχι η Ελλάδα. Κάποιοι Έλληνες το έκαναν. Ελπίζω να μείνεις. Σε ευχαριστώ. Καλή ζωή. Την αγάπη μου.)

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.