Ποια πατρίδα, ρε φίλε;

Καλησπέρα πιτσιρίκο,
Κοίτα που θα μου γίνει συνήθεια.
Σου γράφω από πραγματική ανάγκη. Μου αρέσει ο τρόπος που σκέφτεσαι και ας μην συμφωνώ πάντα μαζί σου, και έχεις και καλή ψυχή, έτσι νομίζω.

Ποιά πατρίδα, ρε φίλε, αυτή στα καφενεία, αυτή που τώρα λέει «γυρίστε πίσω να παλέψετε”;

Και πού ήταν αυτή η πατρίδα και αυτές οι μάνες μας, όταν απελπισμένοι ψάχναμε ένα γαμημέvο λόγο να μην φύγουμε;

Που ήταν το ένα εκατομμύριο άνεργοι και οι οικογένειές τους το ’11, όταν μας άνοιγαν οι μπάτσοι το κεφάλι (κυριολεκτικά);

Ποιος ήλιος και θάλασσα, πόσοι τα χαίρονται, και πόσοι χωράνε να σκάσουνε μύτη στα ελληνικά νησιά και να παριστάνουν τους Γερμανούς συνταξιούχους;

Στο ελληνικό σχολείο για θρησκευτικά· μπορεί η Αγγλία να μην φημίζεται για το εκαπαιδευτικό της σύστημα αλλά η κόρη μου μαθαίνει περισσότερα για την πραγματική ζωή και τις τέχνες από ό,τι στην Ελλάδα.

Μου λείπει η ζωή μου πρίν φύγω, υπάρχουν μέρες που δεν μπορώ να μιλήσω στη μάνα μου γιατί κλαίω, είσαι η μόνη πραγματική μου επαφή με την πατρίδα, αλλά δεν έχουμε ζωή εκεί, δεν θα γίνω πλατεία για κανέναν· ξέρεις, οι επαναστάτες που ψοφάνε και τους κάνουμε πλατείες και πλάκες να χέζουν πάνω τους οι χρυσαυγίτες και τα αριστερά κομματόσκυλα.

Τέλος, δώσαμε, αυτός ο κόσμος δεν θέλει να αλλάξει, θέλει απλά ο καθένας να περνάει καλύτερα από τους άλλους, και φατσοβιβλίο που δεν έχω και με κοιτάν σαν άντε μην πω.

Η βόρεια Ευρωπη χαίρεται τα πτυχία μας και την εμπειρία μας, κάνει τα παιδιά μας δικά της και θα μας στείλει πίσω, αν είμαστε τυχεροί και ζήσουμε, συνταξιούχους, σε γραφικά χωριουδάκια και δώσ’ του «τι χαριτωμένο το σπιτάκι σας, η κατσικούλα δική σας; Να σας ζήσει”, τότε θα αγοράζουν και οι φευγάτοι τα ελληνικά σπίτια κοψοχρονιά, όπως κάνουν τώρα οι αστοί της πολιτισμένης βόρειας Ευρώπης και το παίζουν καλοί άνθρωποι, φιλέλληνες με αγάπη για την Ελλάδα.

Σαρανταφεύγα πιτσιρίκο, βάρυνε η ψυχή μου, πολλά είπα, sorry, ρε φίλε, αλλά έσκασα ο άνθρωπος.

Μη βάφετε γαλάζια τη νοσταλγία και τον πόνο των ανθρώπων που έφυγαν, από μόνα τους είναι ήδη πολύ βαριά και τα όνειρά μας όλα γαλάζια, σίγουρα.

Η πραγματική ζωή απέχει πολύ από το wishful thinking.

Με όλη μου την αγάπη και εκτίμηση,

Μαρία

(Αγαπητή φίλη, πολλή πίκρα και έχετε τα δίκια σας. Αλλά να μην τα παρατήσουμε. Γιατί δεν θα μείνει άνθρωπος στην Ελλάδα. Την βλέπω την δουλειά. Εδώ τους ψήνουν ότι τέλος τα Μνημόνια και πως η χώρα θα γνωρίσει ανάπτυξη με τους Έλληνες να φεύγουν. Και υπάρχουν πολλοί που τα πιστεύουν αυτά. Ή έχουν πέσει σε κατάθλιψη και δεν αντιδρούν καθολου. Σας ευχαριστώ. Την αγάπη μου.

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.