Από την αγάπη του πλησίον να φυλαχτούμε ίσως (must read)

Γεια σου πιτσιρίκο.
Όλα αυτά που κατά καιρούς λέγονται μετά από μεγάλες καταστροφές, όλα αυτά που γίνονται με εθελοντική πρωτοβουλία δεν είναι ούτε το καλό, ούτε το νέο, ούτε η αλλαγή!

Δεν είναι αυτοί οι άνθρωποι οι οποίοι ενεργοποιούνται σε αυτές τις εθελοντικές πρωτοβουλίες ό,τι καλύτερο έχει να επιδείξει αυτός ο τόπος.

Δυστυχώς, αν στην καλύτερη περίπτωση έχουν αγνές προθέσεις, κάποιοι τους εκμεταλλεύονται, και στη χειρότερη είναι οι ίδιοι εκμεταλλευτές που κοιτάζουν να πατήσουν πάνω στον πόνο των ανθρώπων για να βγάλουν λεφτά και να προβληθούν.

Φαντάσου όλοι αυτοί οι άνθρωποι που σε κάθε συμφορά μαζικά ενεργοποιούνται για να προσφέρουν στο κοινωνικό σύνολο να πίεζαν και να προσπαθούσαν για ένα κράτος δικαίου, για ένα κράτος που θα αμείβει τους λειτουργούς του σωστά και αυτοί θα κάνουν απλά τη δουλειά τους, σε ένα κράτος που δεν θα γίνεται νταβατζής για να βάλει μερικά παραπάνω χρήματα στα ταμεία, δεν θα παίζει με τον ανθρώπινο πόνο ούτε θα ‘χει πελατειακές σχέσεις.

Αλλά όχι, δεν θέλουμε όλη αυτή την προσπάθεια και την προσφορά να την στρέψουμε προς μία ουσιαστική αλλαγή, επιμένουμε να γλείφουμε τις πληγές μας με τόσο ζήλο, με αποτέλεσμα να μην καταλαβαίνουμε τι είναι αυτό που μας δημιουργεί τις πληγές.

Το θέμα δεν είναι πόσος κόσμος κινητοποιήθηκε για να βοηθήσει, να συμπαρασταθεί, να δώσει αίμα και να καθαρίσει τα λασπωμένα ή τα καμένα.

Το θέμα είναι τι θα έλεγε όλος αυτός ο κόσμος -μαζί με τους πληγέντες- αν τον ρώταγες μία μέρα πριν την καταστροφή «Γιατί έχεις χτίσει πάνω στο ρέμα; Γιατί έχεις κτίσει μέσα στο δάσος; Και γιατί σε αυτό το κράτος που το λες ανεύθυνο και ανύπαρκτο πας και πληρώνεις τόσα λεφτά για να νομιμοποιήσεις το αυθαίρετο και μετά, αφού έρχεται η καταστροφή, είσαι ο πρώτος που ζητάει τις ευθύνες από αυτό το ανύπαρκτο κράτους που εσύ έχεις ανεχτεί, εσύ έχεις στελεχώσει, εσύ έχεις λαδώσει;».

Γιατί πρέπει όλοι αυτοί οι άνθρωποι να κοιτάνε να μπαλώσουν τρύπες και όχι να δουν τι προκαλεί αυτές τις τρύπες;

Ποιους εξυπηρετούν αυτές οι τρύπες; Ποιοι βολεύονται με αυτές τις τρύπες;

Θέλω πάρα πολύ να πιστέψω σε αυτόν τον αλτρουισμό, σε αυτήν την προσφορά χωρίς αντάλλαγμα αλλά ή είναι αγνή και κάποιοι την εκμεταλλεύονται -άρα είναι χειραγωγούμενη και παύει να είναι αγνή- ή είναι δόλια με σκοπό και να βγάλει λεφτά αλλά και να υποκαταστήσει βασικές δομές του κράτους.

Όλα αυτά τα κινήματα αλληλεγγύης «όλοι μαζί μπορούμε», «χαμόγελα του παιδιού», ΜΚΟ και διάφοροι παρατρεχάμενοι που υποστηρίζουν ένθερμα και ξεδιάντροπα την ιδιωτική πρωτοβουλία και τον περιορισμό του κακού Δημοσίου, όλοι σπεύδουν σε κάθε καταστροφή να κατακεραυνώσουν αυτό το ανύπαρκτο κράτος που όλοι ξέρουμε ότι είναι ανύπαρκτο αλλά κανείς δεν λέει ότι εμείς είμαστε το κράτος, εμείς εκλέγουμε τους λειτουργούς του, εμείς κάνουμε τα στραβά μάτια, εμείς ψηφίζουμε με κριτήρια ποιος θα κάνει την μεγαλύτερή λαμόγια και θα είμαι και εγώ μέσα, ποιος θα με βολέψει, ποιος θα με φτιάξει, ποιος θα μου νομιμοποίησει το αυθαίρετο, ποιος θα μου δώσει μια θεσούλα έστω κι αν πληρώνεται μαύρα ή πληρώνεται με δημόσιο χρήμα.

Ειλικρινά, είμαστε μια χώρα άμοιρων ευθυνών, καλοπροαίρετων ανθρώπων που σπεύδουν να βοηθήσουν το συνάνθρωπο, μία χώρα που εθελοντισμός υπάρχει μόνο όπου υπάρχουν κάμερες, ή μία χώρα όπου θεωρούμε κακή την κρατική μηχανή και το οτιδήποτε δημόσιο, ενώ αντιμετωπίζουμε το ιδιωτικό σαν κάτι θεάρεστο και υποτιμημένο που πρέπει να κατακλύσει τα πάντα.

Δυστυχώς, με ιδιωτικές πρωτοβουλίες δεν πάμε μακριά· ή θα μάθουμε να εκτιμάμε το ότι είναι δημόσιο παντού -όχι μόνο εκεί που μας βολεύει- ή θα μάθουμε ότι όλη μας τη ζωή πρέπει να συμπεριφερόμαστε στους άλλους όπως θέλουν να μας συμπεριφέρονται και όχι να είμαστε καλοί μόνο και μόνο επειδή ο άλλος είναι ένα σκαλί κάτω ή καμένος ή πλημμυρισμένος, και επίσης να βάλουμε το συναίσθημα στην άκρη γιατί είναι οι ίδιοι άνθρωποι οι οποίοι, άμα δεν τους είχε χτυπήσει την πόρτα η καταστροφή και πήγαινες να τους πεις ότι αυτό που κάνεις και το έχεις κάνει στο σαθρό κράτος το οποίο υποστηρίζεις με ζήλο θα σε σκοτώσει, στην καλύτερη των περιπτώσεων θα σε αγνοούσαν και στην χειρότερη των περιπτώσεων θα σε έβριζαν ή θα βιαιοπραγούσαν εις βάρος σου γιατί το εχουν πληρωμένο και ποιος είσαι εσύ που θα έρθεις να τους πεις πώς να το κάνουν σωστά.

Εκείνοι ξέρουν!

Εγώ δεν ξέρω ειλικρινά τι με ενοχλεί περισσότερο.

Η ανευθυνότητα και η επιπολαιότητα αυτών που κυβερνούν τώρα ή ότι όλοι βγαίνουν και λένε το μακρύ τους και το κοντό τους ίσα-ίσα για να κάνουν αντιπολίτευση πάνω στα πτώματα ή επειδή τους πληρώνουν τα αφεντικά τους που θέλουνε την άλλη κυβέρνηση μαριονέτα γιατί σε προτεκτοράτα μόνο κυβερνήσεις μαριονέτες υπάρχουν, βλέπεις.

Ειλικρινά, ή θα πιέσουμε όλοι μαζί για να βγούμε από το βούρκο ουσιαστικά σαν σύνολο συντεταγμένα και με γνώμονα το δημόσιο συμφέρον και τον κρατικό λειτουργό που αμείβεται καλά και κάνει τη δουλειά του, ή θα αρκεστούμε στην ιδιωτική πρωτοβουλία, στους εθελοντές, στο κύμα αλληλεγγύης και θα βουλιάζουμε ακόμα περισσότερο στο βούρκο.

Σημασία δεν έχει να ψάχνεις Μεσσίες, ήρωες και σωτήρες ή ανθρώπους που θα σε παρηγορήσουν μετά από μια κρίση, σημασία έχει να αποφεύγεις την κρίση, να προνοείς, να μην στέκεσαι πάνω στο κλαδί και να το κόβεις.

Σε αυτό το ανύπαρκτο κράτος να αναλάβεις κι εσύ τις ευθύνες σου, εφόσον από το πρωί μέχρι το βράδυ λες ότι είναι ανύπαρκτο είναι πελατειακό αλλά, άμα σου τάξει κάτι αυτό το πελατειακό κράτος, το δέχεσαι αγόγγυστα· σημασία στο φινάλε έχει να βολέψω εγώ το κωλαράκι μου, όχι να αλλάξει κάτι ουσιαστικό έστω και αν θίγει τα συμφέροντα μου.

Δεν σκεφτόμαστε στο Εμείς, σκεφτόμαστε στο Εγώ, και όταν χτυπήσει καταστροφή, περιμένουμε την αλληλεγγύη όπως ο ζητιάνος περιμένει το νόμισμα αλλά, όσα νομίσματα κι αν πετάς στο ζητιάνο, δεν τον βγάζεις από την ζητιανιά αλλά τον συντηρείς και τον καταδικάζεις σε αιώνια ζητιανιά.

Διαφωνούσα τις προάλλες με μία φίλη που μου έλεγε πόσο καλός και παραγωγικός είναι ο εθελοντισμός και οι ΜΚΟ σ’ αυτή τη χώρα, αλλά ειλικρινά, πόσο καλό και παραγωγικό μπορεί να είναι κάτι το οποίο συντηρεί καταστάσεις και δεν προσπαθεί να τις αλλάξει αλλά βάζει και τον εθελοντισμό αυτόν καθεαυτό να υποκαταστήσει βασικές δομές του κράτους;

Δεν μπορούσε να το καταλάβει.

Πόσο είναι η αιτία του προβλήματος και όχι η λύση του, ίσως αυτό να είναι το χειρότερο, να πιστεύεις τόσο βαθιά και τόσο δυνατά ότι αυτό που κάνεις σώζει, ενώ είναι αυτό που καταδικάζει.

Ειλικρινά, θλίβομαι με αυτή την κατάσταση αλλά βλέποντας τις αντιδράσεις των ανθρώπων, τις ειδήσεις, τις ερωτήσεις των δημοσιογράφων, τις συνεντεύξεις των πληγέντων, και τον τρόπο με τον οποίο αντιδρά αυτό το κράτος πραγματικά πιστεύω ότι μας αξίζουν χειρότερα και έρχονται!

Λέει ο Κώστας Τριπολίτης στο Μίσος:

απ´την αγάπη του πλησίον

φτιάχνεται η λάσπη και το ψέμα και το μίσος

απ´την αγάπη του πλησίον

να φυλαχτούμε ίσως

Κωνσταντίνος Π.

(Αγαπητέ φίλε, χαίρομαι που αυτό το κείμενο το γράψατε εσείς και όχι εγώ. Γιατί γράψατε αυτά που σκέφτομαι. Δεν θα σχολιάσω το κείμενό σας. Να πω μόνο πως φοβάμαι τους «εθελοντές της δυστυχίας» και πως κάποτε έγραψα πως «Η αλληλεγγύη έγινε επάγγελμα». Να είστε καλά. Την αγάπη μου.)

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.