Δεν υπάρχει ελπίδα

Αγαπητέ πιτσιρίκο
Στο κείμενο «Κουβαδάκια και φτυαράκια» που σου έγραψε ένας φίλος λέγονται πολύ μεγάλες αλήθειες που αποτέλεσαν την αφορμή να σου γράψω· βέβαια, τα θέματα αυτά έχουν αναφερθεί και σχολιαστεί σε άπειρα κείμενα τόσο δικά σου όσο και πολλών αναγνωστών, βλέπεις πολλά πράγματα άρχισαν να τα λένε κάποιοι-όχι όλοι-, με το όνομά τους μετά τη χρεοκοπία της χώρας.

Σε πολλά κείμενα σου λοιπόν όπως το κορυφαίο «Πώς στρώθηκε ο δρόμος για το φασισμό» και σε άλλα, περιγράφεις αφενός την κατάσταση που επικρατούσε για περίπου δύο δεκαετίες στη χώρα μας, και αφετέρου τη νοοτροπία που αποκτήθηκε από την πλειοψηφία του λαού.

Κυρίαρχα στοιχεία, λούμπεν, ατομισμός, ωχαδερφισμός και πλήρης έλλειψη καλλιέργειας και αποθέωση της υποκουλτούρας, της αποβλάκωσης και του εύκολου πλουτισμού.

Και όταν αυτά είναι πλέον κυρίαρχα σε μία κοινωνία, δεν υπάρχει ελπίδα.

Όσο κι αν είναι βαρύ αυτό -μάλιστα το έχω και ως τίτλο του κειμένου-, δυστυχώς είναι αλήθεια.

Βέβαια, το εννοώ σε σχέση με τη χώρα, προσωπικά κάποιοι μπορεί ακόμη και να μεγαλουργούν κοινωνικά, επαγγελματικά, επιστημονικά, είτε εδώ, είτε κυρίως στο εξωτερικό.

Όμως, η χώρα δυστυχώς, πιτσιρίκο, και το έχεις αποδεχτεί και εσύ όπως όλοι μας, γι’ αυτό απόλαυσε τα μπάνια και τα παγωτά σου με τις ευχές όλων μας, δεν έχει καμία ελπίδα.

Σε μία χώρα που επικρατεί ο ατομισμός και η φάση-αφασία που σου είχα γράψει στο «Φραπεδάκι, τσιπουράκι και στριφτό τσιγαράκι»,δεν είναι να απορεί κανείς γιατί συμβαίνουν όσα συμβαίνουν.

Γιατί περνάνε όσα περνάνε.

Και θα συμβούν κι άλλα.

Και θα περάσουν κι άλλα.

Υπάρχουν ακόμη πολλά να φαγωθούν από τα υπάρχοντα και τα δικαιώματα του λαού αλλά και το δημόσιο πλούτο.

Υπάρχει κι άλλος κατήφορος.

Και στο κείμενο του φίλου φαίνεται πως επειδή υπάρχει ακόμη ένα σημαντικό ποσοστό πολιτών που προέρχεται κυρίως από το δημόσιο τομέα που τη βγάζει καλά ακόμη -γιατί αν θέλουμε να λέμε αλήθειες οι περισσότεροι ακόμη και τώρα με τις περικοπές έχουν ασύγκριτα μεγαλύτερους μισθούς και συντάξεις από τον ιδιωτικό τομέα-, οπότε έχουν την ψευδαίσθηση ότι δεν θα υποβαθμιστεί κι άλλο το επίπεδο της ζωής τους.

Φυσικά, πλανώνται πλάνη οικτρά.

Βέβαια, εσύ έχεις αποδείξει με τον καλύτερο τρόπο οτι μπορείς να περνάς φίνα και χωρίς πολλά λεφτά, ειδικά το καλοκαίρι.

Όμως η κατάσταση γενικά είναι οριακή.

Κατ’αρχάς, ένα στα δύο νοικοκυριά και πολύ μεγάλο μέρος της αγοράς στηρίζονται στις συντάξεις που έχουν γίνει πενιχρές, και, αν κοπούν κι άλλο, θα σκάσουν τα κανόνια του αιώνα, γι’ αυτό κι ο Τσίπρας προσπαθεί πάση θυσία να το αποφύγει.

Επίσης, τα στοιχεία λένε οτι μία στις δυο οικογένειες δυσκολεύεται να τα βγάλει πέρα με τους βασικούς λογαριασμούς, δηλαδή ΔΕΚΟ και σούπερ μάρκετ.

Όχι να κάνει άλλα έξοδα προσωπικά.

Καμία σχέση, αυτά είναι πολυτέλεια.

Βέβαια, όσον αφορά κάποια θέματα που αφορούν την κοινωνική μόρφωση και παιδεία, μπορεί κάποιος να κάνει πράγματα και χωρίς λεφτά, μπορεί για παράδειγμα να δανειστεί βιβλία από πολλές πηγές ή να δει δωρεάν παραστάσεις και τα ρέστα.

Όμως, όσον αφορά αυτό που λέμε κοινωνικές δομές, κοινωνική μέριμνα και, γενικά, αυτά που πρέπει μία οργανωμένη κοινωνία να εξασφαλίζει στον πολίτη, εκεί η κατάσταση είναι τραγική.

Και θα χειροτερέψει και άλλο.

Σε υγεία, παιδεία, μεταφορές κλπ, όλα είναι σε δραματική κατάσταση.

Ειδικά στο χώρο της υγείας που πλέον η φράση «όποιος δεν έχει λεφτά πεθαίνει», είναι στα χείλη των πολιτών.

Παρά το πολύ καλό επίπεδο και την εξαιρετική ποιότητα της πλειοψηφίας του προσωπικού.

Όμως, όταν χρειάζεσαι άμεσα κάτι και τα ραντεβού είναι μετά από μήνες, τι να κάνεις;

Στην παιδεία δεν υπάρχουν αίθουσες και βιβλία.

Στις δημόσιες μεταφορές, η κατάσταση από το κακό στο χειρότερο, ειδικά στην επαρχία και τις απομακρυσμένες περιοχές.

Και το κακό είναι ότι σε όλα αυτά σιγά σιγά συνηθίζουμε.

Γι’ αυτό δεν υπάρχει ελπίδα.

Φιλικά

Σόλων

(Αγαπητέ φίλε, όπως τα γράφεις είναι. Σκέφτομαι ότι αυτή μπορεί να είναι η επιλογή της ελληνικής κοινωνίας. Ή αυτές να είναι οι δυνατότητές της. Επίσης, σκέφτομαι πως, παρ’ όλα αυτά, η Ελλάδα συνεχίζει να είναι μια από τις προνομιούχες χώρες του κόσμου. Και οι Έλληνες συνεχίζουν να έχουν ευκαιρίες που άλλοι συνάνθρωποί μας -σε άλλες χώρες- δεν θα έχουν ποτέ. Για την ελπίδα, έχω γράψει πως την θεωρώ αγωνία. Η ελπίδα μάλλον δεν είναι ένα θετικό συναίσθημα. Βασικά, έχω διαβάσει πολλά δοκίμια για την κοινωνία και την ανθρώπινη ψυχή τους τελευταίους μήνες, και είμαι σε κατάσταση ζεν. Να είσαι καλά. Την αγάπη μου.)

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.