Πρόβλεψη κι αλληλεγγύη

Αγαπητέ Πιτσιρίκο
Μένω σ’ ένα σπίτι πάνω στη θάλασσα. Πολύ πάνω, όμως. Περπατάς 25-30 μέτρα και φτάνεις στην άκρη της. Όταν πρωτοήρθα εδώ, με απασχόλησε το τι μπορεί να συμβεί σε κάποια έντονη κακοκαιρία, σε καμιά μπουκαδούρα που σηκώνει κύματα-βουνά που φτάνουν αρκετά μέτρα μέσα στη στεριά.

Στην Ελλάδα είναι κακό ελάττωμα να προβλέπεις αλλά γέρασα και δεν κατάφερα να το διορθώσω, οπότε τις απορίες μου τις συζήτησα με τον διπλανό γείτονα.

Τι μπορώ να κάνω βρε αδερφέ για τις δύσκολες μέρες του χειμώνα;

Welcome to the club, μου είπε και με διαφώτισε με ένα σωρό χρήσιμες πληροφορίες.

Τα καλοκαίρια φροντίζουμε να καθαρίζουμε όλες τις προσόψεις, τις πόρτες και τα παράθυρα από τα αλάτια, γιατί η αλμύρα της θάλασσας τρώει τα περισσότερα υλικά και αδυνατίζει τα ξύλα.

Είναι μια ευχάριστη χαμαλίκα γιατί την κάνουμε ομαδικά, με συνοδεία φαγητών και μπόλικης μπύρας.

Βέβαια, έχει και κάτι μικροεπισκευαστικές εργασίες κάθε χρόνο αλλά βάζουμε όλοι ένα χεράκι.

Για τις ύποπτες κι επικίνδυνες μέρες του χειμώνα υπάρχει το δελτίο καιρού και οι ανακοινώσεις των τοπικών ραδιοφώνων.

Θα πάμε τα αυτοκίνητα στους δρόμους πίσω από τα σπίτια, θα κλείσουμε όλα τα πατζούρια, και θα βγουν και τα εφεδρικά από τις αποθήκες.

Εγώ δεν ήξερα τι είναι το εφεδρικό πατζούρι, μέχρι που μου έδειξαν πώς να φτιάξω τα δικά μου.

Με κάτι μισόταβλες, φτιάχνεις δυο see through τελάρα και τα στερεώνεις μπροστά από τα δύο μεγάλα παράθυρα που δεν έχουν πατζούρι.

Αν φτάσει η θάλασσα στο παράθυρό σου, θα σπάσει στο τελάρο, θα σου γεμίσει την αυλή με φύκια αλλά στο σπίτι δύσκολα θα μπεί.

Κι αν λείπεις;

Κανένα πρόβλημα, αφού όλοι είμαστε σαν δεσμοφύλακες του Κορυδαλλού.

Καθένας έχει μια αρμαθιά με κλειδιά από τις αποθήκες όλων μας.

Θα βάλω τα πατζούρια του γείτονα που έτυχε να λείπει, θα μαζέψω ό,τι άφησε έξω, θα συμμαζευτώ κι εγώ, κι όλα θα είναι τακτοποιημένα.

Κι αν γίνει και καμιά στραβή, θα τον πάρω τηλέφωνο για να έρθει και να μαζέψουμε τα σκόρπια.

Την πρώτη φορά που λειτούργησε το σύστημα, σκεφτόμουν συνέχεια την αντίστοιχη ελληνική εμπειρία από τη δεκαετία του ’80.

Ένας θειός μου (Θεός σχωρέστον) είχε μία παράγκα στην Πεντέλη, κι έτυχε να πάω κάποια άνοιξη.

«Μπάρμπα, τι έχεις προβλέψει για την ασφάλειά σου;» τον ρώτησα.

«Τι εννοείς;»

«Εννοώ ότι είσαι χωμένος μες τα πεύκα, γύρω από το σπίτι υπάρχουν πευκοβελόνες για να γεμίσουμε ένα φορτηγό, τα ξερά είναι άλλο ένα, έρχεται καλοκαίρι και η Πεντέλη έχει κακό ιστορικό»

«Μη μου λες τίποτε, δεν θέλω ούτε να το σκέφτομαι»

«Δεν πειράζει, το σκέφτομαι εγώ για σένα. Μήπως να κάνουμε μια γιούργια όλοι μαζί το επόμενο ΣΚ και να καθαρίσουμε;»

«Αλλαξε κουβέντα, ρε Κώστα, μην το γρουσουζεύεις!»

Εντελώς ελληνική απάντηση. Η πρόβλεψη του worst case scenario θεωρείται … γρουσουζιά, κι εγώ που ρώτησα ήμουν ο γκινιόλης!

Άφησα τον μπάρμπα στις δεισιδαιμονίες του (Θεός σχωρέστον, και πάλι), έβαλα τον ξάδερφο στα αίματα και το μεθεπόμενο Σάββατο καταπιαστήκαμε να λύσουμε το θέμα.

Δεν προλάβαμε, γιατί κάποιος (ή κάποιοι) από τα διπλανά σπίτια μας έφερε την αστυνομία.

Κάναμε, λέει, αυθαίρετες εργασίες και, μάλιστα, τολμήσαμε να κόψουμε κάτι κλάρες πεύκων που ακουμπούσαν στα παράθυρα και τη σκεπή.

Η δουλειά ολοκληρώθηκε σε τρία ΣΚ αλλά, μετά από τόσα χρόνια, δεν θυμάμαι πόσο κόστισε ο δικηγόρος για τα τρία αυτόφωρα στα οποία βρεθήκαμε.

Ευτυχώς, ήμασταν νέοι τότε, και το κρατητήριο το αντιμετωπίσαμε με πλάκα.

Μάλιστα, ένας συγκρατούμενος που ήταν «μπουκαδόρος», μας έκανε και δωρεάν σεμινάριο πώς να σπάμε τη μήτρα της κλειδαριάς!

Φυσικά, τα πεύκα ξαναέγιναν μεγάλα, τα ξερά και οι πευκοβελόνες ξαναμαζεύτηκαν, αλλά δεν νομίζω να ασχολήθηκε κανείς.

Άλλωστε, τρία αυτόφωρα είναι too much.

Για την ιστορία, πάντως, η παράγκα του μπάρμπα μου, μαζί με τα διπλανά των «καλών γειτόνων» κάηκαν σε κάποιον από τους «πύρινους ολέθρους» που επαναλαμβάνονται με νομοτελειακή συνέπεια.

Τώρα θα μου πείς «Τι σου ήρθε και θυμήθηκες ιστορίες του ’80;» αλλά έχουν όλα την εξήγηση τους, αγαπητέ μου blogger.

Πέρασαν πάνω από 30 χρόνια, γέρασα, και βαρέθηκα να ακούω πώς δεν πρέπει να κακομελετάς, πώς είμαι γρουσούζης αν τολμώ να σκεφτώ τον κίνδυνο, και πως η πρόβλεψη και το contingency plan είναι «αρνητική σκέψη».

Βαρέθηκα να ακούω πώς πρέπει να «σκέφτομαι θετικά», σιχάθηκα την κακία του γείτονα πού με στέλνει στο αυτόφωρο επειδή καθάριζα τα πεύκα, και με αναγουλιάζει η υποκρισία της «αλληλεγγύης» του όταν θα τρέξει να μού φέρει νερό στα αποκαΐδια του σπιτιού μου.

Με εκτίμηση

Κώστας

Cove Bay

(Αγαπητέ Κώστα, η Ελλάδα είναι η χώρα που χρεοκόπησε και διαλύθηκε αλλά καμία κυβέρνηση δεν είχε ένα εναλλακτικό σχέδιο, για να σωθεί η χώρα. Μάλιστα, όταν κάποιος υπουργός Οικονομικών θεωρήθηκε πως είχε plan b, απειλήθηκε με Ειδικό Δικαστήριο. Κι αυτά θεωρούνται λογικά στην Ελλάδα. Οπότε, δεν μου κάνουν εντύπωση τα σπίτια που είναι χωμένα μέσα στα πεύκα, αλλά θεωρείται γρουσουζιά να σκεφτείς πως είναι θέμα χρόνου να γίνουν στάχτες. Όλα στην Ελλάδα σου φωνάζουν -κι εγώ τα άκουσα και υπάκουσα- να μην αποκτήσεις ιδιοκτησία. Κι όμως, όλοι θέλουν σπίτια. Θέλουν ένα σπίτι μέσα στο δάσος, πάνω στο ρέμα, πάνω στην θάλασσα. Κώστα, δεν έχει νόημα. Δεν αλλάζει τίποτα στην Ελλάδα. Γιατί δεν αλλάζουν τα μυαλά των ανθρώπων. Ακόμα και τώρα, οι πάντες πιστεύουν πως έχουν δίκιο. Για όλα. Να είσαι καλά.)

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.