Σκωτσέζικοι καυγάδες

Αγαπητέ Πιτσιρίκο
Μια χαρά την περνάς και χαίρομαι για πάρτη σου, γιατί δικαιούσαι ξεκούραση μετά το διάβασμα των δικών μας σώψυχων. Εμάς, εδώ πάνω, μας ζορίζει λίγο μια ασυνήθιστη ζέστη και προχθές είπαμε να μεταφερθούμε όλη η παρέα -ή όσοι, τουλάχιστον ξεμείναμε πίσω- στην μπροστινή παραλία. Καλή η ιδέα αλλά μούφα η εκτέλεση.

Μια-δυο απ’ τις κυρίες, γλίστρησαν στα βρύα κι έκαναν ξαφνικό μπάνιο, του άλλου του δάγκωσε το μεγάλο δάχτυλο του ποδιού ένα καβούρι και στο τέλος στήσαμε κι έναν καυγά γιατί το θέμα της κουβέντας ήταν βαρύ και οι απόψεις πολύ αντίθετες.

Και τι νομίζεις ότι συζητούσαμε;

Μα για τα εκατομμύρια θέσεων εργασίας που θα χαθούν μέσα στα επόμενα χρόνια, από την ραγδαία ανάπτυξη κι εξάπλωση των smart machines!

Δεν θέλει ο άλλος να καταλάβει πως πλησιάζει η ώρα που θα αναγκαστεί να επανεξετάσει τη ζωή του και το νόημα που της δίνει.

Θέλει να συνεχίσει να δουλεύει σαν είλωτας και να παραμυθιάζεται πως η θέση του paparia-manager είναι κάτι σπουδαίο.

Προσπαθείς να του εξηγήσεις πως τον έχουν βάλει σ’ ένα “τριπάκι” να χάνει τη πραγματική ζωή και την ουσία της, κυνηγώντας προκατασκευασμένες ιδέες που “αγοράζει” με το κιλό, και θυμώνει.

Του λες πως πλειστηριάζει την καθημερινότητά του για να μαζέψει φράγκα, ώστε να μπορεί στη συνέχεια να αγοράσει μερικά απ’ αυτά που οικειοθελώς θυσίασε, και “στην πέφτει”.

Ρώτησα μια από τις βρεγμένες κυρίες της παρέας αν είναι ευχαριστημένη που παίρνει 14 λιρες την ώρα και δίνει τις 8 σε μια nanny για ν’ ασχολείται με τα παιδιά, και μου απάντησε ότι αυτό επιβάλλουν οι ανάγκες της καριέρας της.

Κι όταν αναρωτήθηκα τι είδους καριέρα πληρώνεται καθαρά 2 λίρες λιγότερο από τη nanny, με κοίταζε με βλέμμα κοκοβιού.

Να μην σου πω τι έγινε όταν η Fiona τόλμησε να πει πως εμείς οι μεγαλύτεροι ίσως δεν προλάβουμε τον βίαιο μετασχηματισμό της εργασίας, αλλά οι νεότεροι σίγουρα θα χρειαστεί να τον κάνουν πράξη, αν δεν θέλουν να βρεθούν στο περιθώριο και στα αζήτητα.

Σηκώσαν επανάσταση γιατί σε κανέναν δεν αρέσει η ιδέα να είναι 30+ και να πρέπει να αποκτήσει κάποια ουσιαστική δεξιότητα που δεν θα απειλείται άμεσα από την αυτοματοποίηση ή τη ρομποτική.

Ευτυχώς βρισκόμαστε στη Σκωτία, άρα είμαστε τσιγκούνηδες και στον καυγά, οπότε τον λήξαμε γρήγορα.

Πιάσαμε άλλο θέμα, ανώδυνο, γιατί μάλλον είμαστε απροετοίμαστοι να δούμε κατάματα αυτά που έρχονται και προτιμάμε να βλέπουμε τους αφαλούς μας.

Βέβαια, πέθαινα από την επιθυμία να τους εξηγήσω την ετυμολογία και τη μεταφορική έννοια της ελληνικής λέξης “ομφαλοσκόπηση” αλλά μόλις ρώτησα τη Fiona αν τον λένε navel, hilum ή belly button, κατάλαβε πώς είμαι προβοκάτορας και μου έκοψε τη φόρα.

Θα μου άρεσε να γινόμουν 30-35 χρόνια νεότερος και να αρχίσω να ψάχνομαι για το πώς θα άλλαζα τη ζωή μου σε μια νέα εποχή που οι μηχανές θα μας βγάζουν στην ανεργία.

Από την άλλη, όμως, μπορεί να με έπνιγε το άγχος αν δεν έβρισκα λύση.

Η πραγματικότητα πιθανόν να είναι στη μέση.

Εμείς οι παλαιοί θα δυσκολευόμασταν να βρούμε λύση αλλά η νεολαία μάλλον θα την βρει.

Οταν μεγαλώνεις και ενηλικιώνεσαι αγκαλιά με apps, smartphones, drones και robotics, θα την βρεις την άκρη.

Εκτός κι αν αλλοτριώνεσαι “εξ απαλών ονύχων”, οπότε την άκρη θα την βρεί για λογαριασμό σου η ίδια η τεχνολογία.

Τότε, βέβαια, αντί για άνθρωπος, θα έχεις γίνει μαζάνθρωπος αλλά αυτό θα το κρατήσω για επόμενο καυγά στην παραλία.

Άλλωστε, η ασυνήθιστη ζέστη προβλέπεται να συνεχίσει και τις επόμενες μέρες.

Με εκτίμηση

Κώστας

Cove Bay (με καυγάδες, τώρα)

(Αγαπητέ Κώστα, ούτε συνεννοημένοι να ήσασταν με την Ελένη. Βλέπω πως τους Έλληνες του εξωτερικού τους απασχολεί το τέλος της εργασίας. Εδώ πάλι, όλοι ψάχνουν για μια δουλειά. Δουλευταράδες οι Ελλαδίτες. Κώστα, λίγο πριν χρεοκοπήσει η χώρα μας, δούλευα σε έναν μεγάλο ραδιοφωνικό σταθμό. Αυτό που μου είχε κάνει εντύπωση ήταν πως, ενώ οι δημοσιογράφοι του σταθμού είχαν πρόσβαση σε όλες τις ειδήσεις και τις πληροφορίες από την Ελλάδα και το εξωτερικό -άρα, ήξεραν καλά την κατάσταση της Ελλάδας-, δεν τους περνούσε καν από το μυαλό ότι η χώρα έχει χρεοκοπήσει και πως θα χάσουν τις δουλειές τους. Όταν έφυγα ένα μήνα πριν την χρεοκοπία, μου έλεγαν όλοι να μη φύγω. Και εγώ τους έλεγα πως φεύγω, για να μην είμαι εκεί και στενοχωριέμαι όταν θα τους απολύουν. Μετά, με ρωτούσαν πώς το ήξερα ότι θα τους απέλυαν. Οι άνθρωποι δεν θέλουν να δουν το προφανές και θέλουν να πιστεύουν πως τίποτα δεν θα αλλάξει στις βαρετές ζωές τους. Κώστα, το Βασικό Εισόδημα είναι μια αναγκαιότητα. Αντί οι άνθρωποι να αναζητούν με αγωνία μια θλιβερή δουλειά με 400 ευρώ το μήνα, θα πρέπει να απαιτήσουν το Βασικό Εισόδημα. Να είσαι καλά.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.