Ταξιδεύοντας στην Αφρική

Πιτσιρίκο, εδώ ακόμα είναι πρωί.
Βρίσκομαι στις παρυφές ενός καταυλισμού, σε έναν από τους πολλούς που συναντά κανείς εδώ κάτω.

Δεν εχει σημασία υπό την αιγίδα ποιου οργανισμού βρίσκεται.

Γερασμένοι άνθρωποι, παιδιά θλιμμένα, το βλέμμα τους άδειο, η παιδική αθωότητα χαμένη κάπου στο δρόμο.

Κάθομαι και φέρνω το νου μου την εγγονή μου, αυτή την μικρούλα που έπιασα στα χέρια μου πριν λίγους μήνες.

Είχε την τύχη να γεννηθεί σε ένα μέρος όπου η ανθρώπινη ζωή έχει αξία, σε μια χώρα φτωχή που, όμως, η αξιοπρέπεια και ο σεβασμός στην ανθρώπινη ζωή την κάνουν την πλουσιότερη στο κόσμο.

Έναν λαό, έναν τόπο που πολλοί τον λοιδορούν.

Την φέρνω στο νου μου και γαληνεύω.

Σκέψεις πολλές.

Η εξαθλίωση και η πείνα δεν έχουν τέλος.

Οι πολίτες στις προηγμένες χώρες δεν θέλουν να καταλάβουν.

Μιλάμε για θέσεις εργασίας, για ωράρια για δουλειές.

Οι δουλειές τελείωσαν, στην Γερμανία υπολογίζεται ότι μέχρι το τέλος του 2021 θα έχουν αντικατασταθεί απο ρομπότ ένα εκατομμύριο εργαζόμενοι στο βιομηχανικό κυρίως τομέα.

Στο παγκόσμιο περιβάλλον των αναπτυγμένων χώρων υπολογίζεται ότι σε 15-20 χρόνια οι αυτοματοποιημένες διαδικασίες παραγωγής θα έχουν αντικαταστήσει το 50% των εργαζομένων στη βιομηχανία.

Θα στήνεται μια γραμμή παραγωγής ας πούμε στη Α’ οικονομική ζώνη -δεν έχει σημασία σε ποια χώρα-, όπου οι μόνοι εργαζόμενοι θα είναι οι χειριστές αυτών των αυτοματοποιημένων διαδικασιών.

Μόνο που αυτοί μπορεί να είναι μίλια μακριά.

Αυτό απαιτεί εξανδραποδισμό πληθυσμών και ασφαλές περιβάλλον.

Οι μετανάστες μας ήταν χρήσιμοι μέχρι σήμερα, φτηνό ευάλωτο εργατικό δυναμικό για δουλειές δύσκολες.

Οι μέρες που έρχονται είναι δύσκολες, όχι γιατί δεν υπάρχουν λύσεις, θέληση χρειάζεται από ολους.

Το 1% που κατέχει το 80% του παγκόσμιου πλούτου έχει κάνει τα κουμάντα του. Γνωρίζουν τι κάνουν.

Στις καταναλωτικές κοινωνίες ζούμε εγκλωβισμένοι σε ένα πρότυπο που μας οδηγεί στην αυτοκαταστροφή.

Πολλές από τις δουλειές που απαιτούν κόστος σε επίπεδο επιβολής μεταφέρονται στις υπανάπτυκτες χώρες.

Τοξικά απόβλητα, επικίνδυνα απορρίμματα, όπως ηλεκτρονικές συσκευές, μεταφέρονται με νομιμοφανείς τρόπους σε χώρες της Αφρικής και της Ασίας.

Οι περιοχές αυτές νεκρώνουν, το περιβάλλον αφανίζεται και ο μόνος τρόπος επιβίωσης είναι η εργασία στα υποτιθέμενα εργοστάσια ανακύκλωσης.

Στις περισσότερες ακτές της δυτικής Αφρικής, οι εγκαταστάσεις αυτές ξεπηδούν σαν τα μανιτάρια.

Οικογένειες ολόκληρες ζουν μέσα σ’ αυτούς τους χώρους, χωρίς να έχουν άλλη επιλογή.

Η εναλλακτική που έχουν είναι να κάνουν το μεγάλο ταξίδι για τη Γη της Επαγγελίας.

Και στις δύο περιπτώσεις το τίμημα είναι βαρύ. Οι αρρώστιες και ο θάνατος καραδοκούν σε κάθε βήμα.

Ανοίγω το iridium για να στείλω την αλληλογραφία μου, ένα συμβόλαιο για δουλειά, και μου έρχεται στο νου η εικόνα της εγγονής μου.

Παίρνω ανάσες και ετοιμάζομαι, έφτασε η ώρα της αναχώρησης, εκείνη την ώρα παρατηρώ ένα τύπο να μιλά σε βιντεοκλήση με κάποιον.

Μου έκανε εντύπωση η απαξίωση με την οποία μιλούσε για τους ανθρωπους, αυτούς που υποτίθεται πως ήρθε να βοηθήσει.

NIZ
Dalat

(Αγαπητέ φίλε, ελπίζω να φτάσετε γρήγορα στη Μομπάσα. Για τους Αφρικανούς, τα παιδιά τους και όσους είναι σε δύσκολες καταστάσεις, σκέφτομαι πάντα την φράση του Χέλντερλιν: «Εκεί που αυξάνεται ο κίνδυνος αυξάνεται επίσης και η δυνατότητα της σωτηρίας». Αν και μάλλον την σκέφτομαι για να παρηγοριέμαι. Για τους ανθρώπους που συνεχίζουν να ονειρεύονται θέσεις εργασίας στην μετα-εργασία εποχή, δεν ξέρω πια τι να πω. Έχω γράψει άπειρα κείμενα τα τελευταία χρόνια για την αυτοματοποίηση και την εξαφάνιση εκατομμυρίων θέσεων εργασίας -όπως και για την ανάγκη για το Βασικό Εισόδημα- αλλά βλέπω πως οι περισσότεροι άνθρωποι θέλουν να δουλεύουν σε δουλειές που δεν υπάρχουν. Όσο για την αλληλεγγύη προς τους αδύναμους από ανθρώπους όπως αυτός που άκουσες να μιλάει απαξιωτικά για αυτούς, «Η αλληλεγγύη έγινε επάγγελμα». Ελπίζω να δεις την εγγονή σου σύντομα. Καλό ταξίδι. Την αγάπη μου.)

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.