Δεν αρκεί να είσαι καλός άνθρωπος

Λιάζεσαι στον ήλιο ανέμελα, σαν μικρό παιδί που ανακάλυψε ένα παλιό του αγαπημένο παιχνίδι. Ένα αγαπημένο πρόσωπο γεμάτο καλοσύνη σου χαμογελάει, και κάνει την μέρα σου υποφερτή. Μία ανάσα ζωής καλοκαιρινή, που σου δίνει την δυνατότητα να φιλοσοφείς πόσο όμορφη είναι η ζωή, ξεχνώντας για λίγο κάθε ανθρώπινο πόνο.

«Μάλιστα εγώ είμαι.
Η Σούι Τα και η Σεν Τε, είμαι και τα δύο.
Η παλιά σας εντολή,
να ΄μαι καλή κι όμως να ζω
σαν αστραπή με ξέσκισε στα δυό.
Πώς έγινε δεν ξέρω: να ΄μαι καλή στους άλλους,
μα και σε με την ίδια μαζί δεν ημπορούσα,
τους άλλους να βοηθώ κι εμένα μου ήταν πολύ βαρύ.
Αχ, είναι δύσκολος ο κόσμος σας!
Η δυστυχία πολλή, πολύς ο απελπισμός!
Το χέρι που στον άμοιρο απλώνεις,
το ξεριζώνει αυτός ευθύς!
Όποιος βοηθάει χαμένον, χαμένος πάει αυτός!
Ποιός θα μπορούσε να αποφύγει για καιρό
να ΄ναι κακός, την ώρα που πεθαίνουν
μπροστά του όσοι δεν τρώνε κρέας;
Πούθε να πάρω εκείνα, που χρειάζονται όλοι;
Μόνο από μένα! Κι όμως τότε εγώ θε να χαθώ!
Των αγαθών προθέσεων το βάρος θα μ΄ έχωνε στη γη.
Μα φτάνει το άδικο να κάνω, δυνατός για να ΄μαι
και κρέας να τρώω καλό!
Κάτι δεν πάει στον κόσμος σας καλά.
Γιατί ν΄ αμείβεται η κακία;
Και τον καλόν γιατί τόσες σκληρές προσμένουν τιμωρίες;»

Απόσπασμα από το θεατρικό έργο «Ο καλός άνθρωπος του Σετσουάν» του Μπέρτολτ Μπρεχτ.

Τρείς θεοί δυσαρεστημένοι από την κατάντια του κόσμου, κατεβήκανε στη γη ψάχνοντας τον πιο καλό άνθρωπο, και τον βρήκανε στο πρόσωπο της φιλεύσπλαχνης πόρνης και μάνας Σεν Τε.

Οι θεοί της χαρίζουν χρήματα για να βοηθήσει συνανθρώπους της, όμως μετατρέπεται σε εκμεταλεύτρια για χάρη του παιδιού της και απολογείται μπροστά τους.

Αν και ο Μπρεχτ στο αιώνιο πρόβλημα μεταξύ εκμετάλευσης και αλληλεγγύης άφησε την λύση στους θεατές, δεν ξεχνάει να τους προτρέψει.

«Φίλοι θεατές, σας έχουμε, βέβαια, κακοκαρδίσει:
Το ξέρουμε κι εμείς, αυτή σωστή δεν είναι λύση.
………………………………………………………………….
Αλλιώς θα ΄πρεπε ο άνθρωπος; ή αλλιώς ο κόσμος να ΄ναι;
Ή αλλιώτικοι οι θεοί; Ή κι αυτοί μην είναι παραμύθια;
Αφανιστήκαμε! είμαστε για λύπηση στ΄ αλήθεια!
Το δύσκολο αυτό πρόβλημα μία μόνο θα΄ χει λύση:
Και μόνος του ο καθένας σας μπορεί ν΄ αναζητήσει,
πως στον καλό τον άνθρωπο θε να δώσει,
για να μπορέσει και καλά τον βίο του να τελειώσει.
Φίλοι θεατές, που μόνος του ο καθείς μία λύση βλέπει,
πρέπει την λύση την καλή να βρει, ναι, πρέπει, πρέπει!»

Η απάντηση για μία χρυσή τομή μέχρι σήμερα δεν έχει δοθεί. Και πώς να δοθεί άλλωστε, όταν τριγύρω όλα κοστολογούνται με αντικοινωνική υπεραξία.

Υπεραξία σημαίνει να θεωρείς το νταβατζηλίκι εργασία.

Το μυστικό που ο καπιταλισμός επικρατεί αιώνες τώρα, είναι το θράσος και ο εκβιασμός.

Οι οικονομικοί νταβατζήδες δεν είναι τόσο έξυπνοι όπως πιστεύουν πολλοί, όσο θρασείς και εκβιαστές.

Ακριβώς έτσι έγινε και η Αμερική μητρόπολη του καπιταλισμού σε ελάχιστο σχετικά διάστημα έναντι άλλων κρατών.

Είναι ο μεγαλύτερος εξαγωγέας όπλων εδώ και 70 έτη, και το κράτος με τις περισσότερες στρατιωτικές εισβολές σε ξένα κράτη.

Αν προσθέσουμε και το ότι χρησιμοποιούσαν σκλάβους από τον 17ο αιώνα μέχρι και τον 19ο, δεν χρειάζεται να είσαι Αϊνστάιν για να καταλάβεις τι σημαίνει αυτό στον ανταγωνιστικό καπιταλισμό διακρατικά.

Όποια χώρα δεν αποδεχόταν την εκμετάλευση των νταβατζήδων τους και υπεραξίας, γινόταν στόχος τους.

Θράσος και εκβιασμός λοιπόν το America Dream.

Και οι επίγειοι «θεοί», δικαστές μεν, καπιταλιστές δε, μεταλλάσσονται από διαχειριστές δικαίου σαν την Σούι Τα, σε συνεργάτες εκμεταλλευτών σαν τον Σεν Τε, υποκρινόμενοι με περίσσιο νομοτελειακά θράσος.

Γιατρός που πήρε αναπηρική σύνταξη, να διορίζεται αμέσως μετά διευθυντής σε κρατική κλινική, και την ίδια ώρα 90 ετών ασθενής που έπαιρνε αναπηρική σύνταξη, ξαφνικά να κρίνεται ως «ικανή προς εργασία» και να της κόβουν την σύνταξη.

Να διαβάζεις καταγγελία δικηγόρου, ότι εγκρίνουν στις Πλειάδες Τρικάλων την ιατρική αποκατάσταση (μασέλα πάνω-κάτω) κρατούμενου που του σπάσανε τα δόντια κατά τη σύλληψη, και πριν προλάβει να τον αναλάβει οδοντίατρος, να τον στέλνουν στις φυλακές Κέρκυρας όπου δεν υφίσταται δυνατότητα δωρεάν κάλυψής του.

Τόσο πολύ νομικά κατοχυρωμένη «κοινωνική ισότητα» που έχουν εκπροσωπήσει οι σημερινοί δικαστές, θα την ζήλευε και ο Χίτλερ που εκτελούσε τους ασθενείς κρατούμενους.

Πόσο γελοία υποκριτικά ηχεί στα αυτιά μου ο τίτλος «εκπρόσωποι θεσμού δικαιοσύνης».

Ασθενείς εν δυνάμει όλοι μας, που είναι αδύνατον μαθηματικά -βάση καπιταλιστικής υπεραξίας- να αποκτήσουμε όλοι το δικαίωμα στην ίση περίθαλψη, ως ίσοι πολίτες.

Τίθεται λοιπόν το ηθικό δίλημμα για όσους έχουν τα κότσια να κρίνουν τον εαυτό τους, αν θέλουν να συνεχίσουν να συμβάλουν σε αυτό το είδος της «καπιταλιστικής ζούγκλας» που θυσιάζει ανθρώπους κυριολεκτικά με το γάντι του νόμου.

Κάθε φορά που προσπάθησα να βρω ένα αντίδοτο για τα θύματα του καπιταλισμού, έπεφτα πάντα πάνω στις λέξεις «υπεραξία» και «εξουσία».

Κάθε φορά που ρωτούσα ένα κομμουνιστή πως αντιμετωπίζει την αδικία της υπεραξίας πρακτικά, μου απαντούσε με τη λέξη αλληλεγγύη και αγάπη.

Αρκεί η αλληλεγγύη και η αγάπη να τους σώσει όλους;

Αρκεί τελικά να είσαι απλώς καλός άνθρωπος;

Η ίδια η ζωή έχει αποδείξει ότι δεν αρκεί.

Ας γίνω, όμως, λίγο πιο κυνικός από τους κυνικούς καπιταλιστές, και ας τολμήσω να προτείνω κάτι για όσους θέλουν να συμβάλουν, ώστε να αρχίσει να γκρεμίζεται αυτό το υπερυψωμένο ταξικό τείχος του καπιταλισμού.

Δεν υπάρχει άμεση λύση πολιτικά για κοινωνική ισότητα. Υπάρχει μόνον η επιστήμη της σαδιστικής εξουσίας του καπιταλισμού στην πράξη, που επιβεβαιώνει ότι οι άνθρωποι συνεχίζουν να δαγκάνουν το καρότο, ακόμη και αν τους περιμένει μαστίγιο.

Ω, γλυκέ καπιταλισμέ!
Το μαστίγιο πολλοί εμίσησαν, το καρότον ουδείς!

Το να περιμένω ότι κάποιο πολιτικό κόμμα αντικαπιταλιστικό θα πάρει τόσους ψήφους ώστε ν΄ αρπάξει την εξουσία από τα γεράκια του καπιταλισμού, είναι σα να μου λες ότι θα αφήσει ένας νταβατζής μία πόρνη ελεύθερη επειδή θα του πεις ότι είναι ανήθικο αυτό που κάνει.

Κυνικοί, λούμπεν, και εργολάβοι του καπιταλισμού, μετρούν νίκες συνεχώς παντού εναντίον λαών που βγήκαν από ψευτο-κομμουνιστικά καθεστώτα.

Δεν ηττήθηκε ο κομμουνισμός ως οικονομικό σύστημα, αλλά η κοινωνική ισότητα από την στιγμή που ο κάθε Βοναπάρτης τύπου Στάλιν, δεν ήταν ικανός να πείσει χωρίς μαστίγιο.

Αν δεν είναι ικανοί να σπάσουν καπιταλιστικά αυγά οι εκπρόσωποι κάθε κομμουνιστικής συνιστώσας, ας κάνουν καμία συναυλία για να πληρώσουν με τα κέρδη μερικούς insider οικονομικούς διαχειριστές μέτρ επιχειρήσεων να τους κάνουν μαθήματα καπιταλιστικής επιβίωσης, μπας και καταλάβουν κάποτε ότι νηστικό αρκούδι δεν χορεύει.

Με άλλα λόγια, δηλώνεις δημόσια επίσημα, ότι από την στιγμή που ο ολοκληρωτισμός του καπιταλιστικού φασισμού νομοθετεί και δικάζει ταξικά υπέρ της κοινωνικής ανισότητας, ότι θα στρέψεις την κάννη του καπιταλισμού στα κεφάλια των νταβατζήδων, εξοντώνοντας στην πράξη οικονομικά κάθε προσπάθειά τους για εργασιακή κερδοσκοπία.

Γνωρίζω κομμουνιστές που αγοράζανε μετοχές πολυεθνικών, σταθερής αξίας κλπ. σε βάθος δεκαετιών, και όταν ήρθε η ώρα για να σπουδάσουν τα παιδιά τους σε ιδιωτικά πανεπιστήμια ή σχολές, απλώς τις ρευστοποίησαν.

Αν αποταμίευαν απλώς τα χρήματά τους, μπορεί να μην είχαν το ρίσκο της πτώσης αξίας των μετοχών -σπάνιο φαινόμενο σε βάθος χρόνου για καλές μετοχές- αλλά σίγουρα δεν θα είχαν αυτό το κέρδος αναλογικά.

Το ίδιο το καπιταλιστικό κοινωνικό σύνολο, ήταν αυτό που συμμετείχε συλλογικά και μαθηματικά έμμεσα στην αυξανόμενη καπιταλιστική υπεραξίας αυτών των μετοχών, την οποία επικαρπόθηκαν κατώτεροι οικονομικά πολίτες για την ίση μόρφωση των παιδιών τους.

Να το ξαναπώ;

Οι αστοί που υπερασπίζονται τον ταξικό καπιταλισμό, συμμετείχαν για να σπουδάσουν τα παιδιά κομμουνιστών σε ιδιωτικά σχολεία, ενώ τα δικά τους παιδιά ως τροφοδότες αυτών των υπεραξιών, μπορεί να μην σπουδάσουν ποτέ. Δεν είναι ειρωνικό;

Μπορώ να αναφέρω εκατοντάδες περιπτώσεις που οικονομικά υπό συλλογικές οικονομικές κομμούνες «καπιταλιστικών» καρότων, θα επέφεραν αυτό που φοβούνται οι κυνικοί πολιτικοί του καπιταλισμού και παρασιτικοί ελιτιστές.

Δηλαδή την αυτο αναίρεση της υπεραξίας σε βάθος χρόνου, εκμηδενίζοντας προοδευτικά στην πράξη τον κοινωνικό αποκλεισμό από κάθε τι που έχει οικονομικό αποκλεισμό, μέσω της χρήσης των ίδιων των καπιταλιστικών όπλων ανταγωνιστικά και διαιρετικά.

Μέχρι το ίδιο το κοινωνικό σύνολο να διαπιστώσει και στην πράξη, ότι σημασία δεν έχει ποιός σε κλέβει, αλλά το ότι αποδέχεσαι την κλοπή ως εργασιακή λογική και μάλιστα ως νόμο κράτους.

Αν το ΚΚΕ, αντί να χτίζει τον Περισσό με κρατικά δάνεια και εθελοντική εργασία των ψηφοφόρων του, οργάνωνε συνεταιριστικές εταιρείες, σήμερα θα κρατούσε το καλύτερο προπαγανδιστικό όπλο στα χέρια του.

Θέλεις καπιταλισμό άνεργε ή κοινωνική ισότητα;

Πάρε το καρότο για θέση εργασίας που σου ετοίμασα ως πολιτικό κόμμα εντός καπιταλισμού, και συνέχισε να ψηφίζεις καπιταλιστική ταξική ανισότητα αν σου βαστάει κάθε φορά που θα σε απολύει ο καπιταλιστής και θα έρχεσαι ξανά σε μένα να κλαφτείς.

Αλλά χωρίς καρότο, πού πας ρε Καραμήτρο;

Από θεωρίες «μαστιγίων» δεν καταλαβαίνει ο πεινασμένος.

Όχι, δεν είναι οπορτουνισμός!

Είναι το καλύτερο μάθημα δια βίου από αντικαπιταλιστές που θα τους τρολλάρουν στην πράξη για την βλακώδη ταξική και κυνική ηθικής ΤΟΥΣ που οι ίδιοι υποστηρίζουν σε όλη τους την ζωή!

Το αποτέλεσμα θα είναι μαθηματικά να ανταγωνίζονται οι πολίτες της εργατικής τάξης τους λίγους πλούσιους στα ίσα, και μάλιστα σε τέτοιο βαθμό, που στο τέλος να μειώνεται η υπεραξία στην τσέπη τους.

Αν γλυκαθούν οι λούμπεν του καπιταλισμού με καρότο που δεν θα έχει πλέον ταξικό μαστίγιο, θα επιφέρουν τέτοιες οικονομικές και κοινωνικές αλλαγές μόνοι τους, που θα είναι θέμα χρόνου οι πολιτικές αλλαγές.

Με τη διαφορά ότι εσύ ο ίδιος θα τους προσφέρεις την ευκαιρία και εργασιακά και πολιτικά να απαρνηθούν κάθε υπεραξία μεταξύ τους.

Μόνον έτσι οι λούμπεν του καπιταλισμού θα μετατραπούν σε βάθος χρόνου υπερασπιστές της αληθινής κοινωνικής ισότητας.

Μόνον έτσι μπορείς να γκρεμίσεις οικονομικές ανισότητες.

Μόνον έτσι μπορείς να καταργήσεις ταξικούς δικαστές.

Πρόσφατα, διάβαζα για μία άνεργη δημοσιογράφο που μαζί με τέσσερις επίσης άνεργους συναδέλφους της, άνοιξαν ένα συνεταιρικό καφέ.

Προκειμένου να ρισκάρεις κάθε φορά να μείνεις άνεργος κάτω από τον παράλογο εκβιασμό ενός εκμεταλλευτή, ρίσκαρε μαζί με άλλους να γίνεις αφεντικό του ιδρώτα σου, και εκμεταλεύσου κάθε νόμο καπιταλιστικό.

Η Κοινωνική Συνεταιριστική Επιχείρηση (ΚΟΙΝ.Σ.ΕΠ.) έχει ψηφιστεί το 2011 ως νόμος, και έχει συγκριτικά πολλαπλά πλεονεκτήματα έναντι άλλων επιχειρήσεων.

Φορολογείται ΜΟΝΟ ΣΤΟ 60% των καθαρών κερδών στο τέλος της χρήσης.

Μόνο επειδή κάποιος είναι συνεταίρος σε μια τέτοια εταιρεία, ΔΕΝ τον επιβαρύνει φορολογικά, και ΔΕΝ συνεπάγεται πως πρέπει να γραφτεί στον ΟΑΕΕ.

Αν είναι συνταξιούχος, ΔΕΝ χάνει τη σύνταξή του.

Αν είναι άνεργος, ΔΕΝ χάνει το δελτίο ή το επίδομα ανεργίας του και όλη την προστασία ή τις ευκαιρίες επιδότησης που πηγάζουν από την ιδιότητα του ανέργου.

Οι εργαζόμενοι στις ΚΟΙΝ.Σ.ΕΠ. οι οποίοι ανήκουν στις ευάλωτες ομάδες πληθυσμού και λαμβάνουν επίδομα πρόνοιας ή οποιαδήποτε άλλη παροχή, συνεχίζουν να εισπράττουν τις παροχές αυτές ταυτόχρονα με την αμοιβή τους από την ΚΟΙΝ.Σ.ΕΠ.

Όλες οι ΚΟΙΝ.Σ.ΕΠ υποχρεωτικά μοιράζουν έως το 35% των κερδών τους στους εργαζόμενούς τους ως πριμ επιπλέον του μισθού τους.

Οι ΚΟΙΝ.Σ.ΕΠ. μπορούν να έχουν πρόσβαση στη χρηματοδότηση από το Ταμείο Κοινωνικής Οικονομίας.

Μπορούν να έχουν πρόσβαση στη χρηματοδότηση από το Εθνικό Ταμείο Επιχειρηματικότητας και Ανάπτυξης.

Μπορούν να εντάσσονται στο Αναπτυξιακό Ν. 4399/2016 για την «Ενίσχυση των Ιδιωτικών Επενδύσεων για την Οικονομική Ανάπτυξη, την Επιχειρηματικότητα και την Περιφερειακή Συνοχή.»

Μπορούν να εντάσσονται σε προγράμματα στήριξης της επιχειρηματικότητας, σε προγράμματα του Ο.Α.Ε.Δ. για τη στήριξη της εργασίας και στις κάθε είδους ενεργητικές πολιτικές απασχόλησης.

Μπορούν να συνάπτουν προγραμματικές συμβάσεις με το Δημόσιο, τον ευρύτερο δημόσιο τομέα και τους ΟΤΑ α΄ και β΄ βαθμού.

Έχει χαμηλό κόστος λογιστικής παρακολούθησης (τηρεί απλογραφικό σύστημα σε συνδυασμό με τα βιβλία συνεταιρισμού).

Μια ΚΟΙΝ.Σ.ΕΠ. Μπορεί να δραστηριοποιηθεί σε οποιοδήποτε πεδίο παροχής υπηρεσιών ή παραγωγής και διάθεσης προϊόντων επιθυμεί – αγροτική καλλιέργεια και κτηνοτροφία, μεταποίηση, χονδρικό και λιανικό εμπόριο, απλές, τεχνικές ή επιστημονικές υπηρεσίες, οικονομικά, έρευνα, εκδηλώσεις, πολιτιστικά, κοινωνική φροντίδα, αθλητικά κ.α.

Το πρώτο Φεστιβάλ Συνεργατισμού CoOpenAir Festival θα γίνει 12, 13 και 14 Οκτωβρίου στο κατειλημμένο εργοστάσιο της ΒΙΟΜΕ, στη Θεσσαλονίκη.

Στόχος είναι να αποδειχτεί ότι μπορούμε χωρίς αφεντικά, από τα κάτω, αυτοοργανωμένα, με αυτοδιαχείριση ενάντια στην οικονομική τους βαρβαρότητα.

Μέσα από πολιτιστικές εκδηλώσεις, συναυλίες, εκθέσεις, συζητήσεις και workshops, αναδεικνύονται τα ζωντανά παραδείγματα συνεργατικών εγχειρημάτων που εργάζονται και λειτουργούν ριζοσπαστικά.

Ο δρόμος του συνεργατισμού, της αυτοδιαχείρισης, της αλληλεγγύης, της αυτοοργάνωσης και της αξιοπρέπειας στην εργασία, ήταν είναι και θα είναι ο δρόμος ο οποίος επιλέξαμε να πορευτούμε με πρόταγμα την εργασία χωρίς αφεντικά, την ισοτιμία και την ισότητα. Τασσόμαστε ανοιχτά στο πλευρό των συνεργατικών δομών που λειτουργούν πραγματικά αμεσοδημοκρατικά και βλέπουν τους εαυτούς τους, όπως και εμείς, ως κομμάτι του προπλάσματος για μια άλλη κοινωνία.

Συμμετέχουν τα συνεργατικά εγχειρήματα: ΣΕ ΒΙΟΜΕ, Ακυβέρνητες Πολιτείες- Συνεργατικό Βιβλιοπωλείο-Καφέ, ThessPro, Συνεταιρισμός Τζεπέτο – Geppetto Co-operative, Το Κιβώτιο- Συνεταιρισμός/Κολεκτίβα Εργασίας, Mεταδεύτερο, Εκδόσεις των συναδέλφων, Ποέτα Συνεταιριστικό Βιβλιοπωλείο Καφέ, Το Ωραίον Ντεπώ, Το Παγκάκι- Καφενείο/Κολεκτίβα Εργασίας, Εκλεκτίκ, Terra Verde-chania, Από Κοινού: Ψυχοκοινωνική Ενδυνάμωση και Ψυχοθεραπεία, Bedreddin, AllosTropos, ΦωτΟμαδα, Εργατικό Ιατρείο στη ΒΙΟΜΕ, Πρωτοβουλία αλληλεγγύης στη ΒΙΟΜΕ

Φιλικά

Αντώνης

ΥΓ. Καλέ μου άνθρωπε, Πιτσιρίκο, είδες τι ωραία που σε ξεκουράζω συμβάλλοντας ως εξαναγκασμένος χρήστης του καπιταλισμού, και δαγκώνω το αντικαπιταλιστικό καρότο χωρίς να με μαστιγώνεις;

Δεν θέλει μόνο κόπο, αλλά και τρόπο.

Δεν αρκεί να είσαι μόνο καλός άνθρωπος, αλλά τι μπορείς να πετύχεις μ΄ αυτό.

(Αγαπητέ Αντώνη, μια χαρά τα λες. Να θυμίσω μόνο πως φέτος συμπληρώνονται 170 χρόνια από τότε που εκδόθηκε το Κομμουνιστικό Μανιφέστο με την εμβληματική φράση «Προλετάριοι όλων των χωρών ενωθείτε». Είναι προφανές πια πως οι προλετάριοι δεν θέλουν να ενωθούν. Μια χαρά τα έγραψαν ο Μαρξ και ο Ένγκελς. Τους διέφυγε μόνο το ότι οι περισσότεροι άνθρωποι είναι καθάρματα. Από επιλογή. Επίσης, ο Μαρξ και ο Ένγκελς θα λάμβαναν σήμερα υπόψη τους πως -λόγω της αυτοματοποίησης και της τεχνολογίας- η εποχή της εργασίας, όπως την ξέραμε έχει τελειώσει. Σήμερα, για εκατομμύρια ανθρώπους το πρόβλημα δεν είναι ότι τους εκμεταλλεύονται οι εργοδότες τους μέσω της εργασίας τους αλλά ότι δεν θέλει να τους εκμεταλλευτεί κανείς. Γιατί περισσεύουν. Να είσαι καλά, Αντώνη. Την αγάπη μου.)

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.