Ενιαίο Βασικό Εισόδημα (UBI) και το τέλος της Eργασίας (όπως την ξέρουμε)

Αγαπημένε αδερφέ πιτσιρίκο,
Η κατάσταση εδώ στη Μάνη είναι ονειρική. Άγρια και πανέμορφη.
Μου φαίνεται απίστευτο το ότι είναι αρχές Αυγούστου και τα μέρη που πάμε είναι έρημα από κόσμο. Νερά γάργαρα να τα πιεις.

Σήμερα τη βγάλαμε κάτω από μια συκιά κοντά στη παραλία. Ο καλύτερος ύπνος που έχω κάνει.

Πέτυχα και έναν τζίτζικα που έκατσε δίπλα μου και άρχισε το τραγούδι. Μπορεί και να μου μιλούσε αλλά να μη καταλάβαινα.

Μακριά από τις πόλεις, πιτσιρίκο, το μυαλό αλλάζει τελείως. Το ξέρεις καλά, άλλωστε. Στην αρχή οργιάζεις από σκέψεις αλλά όσο παραδίνεσαι στο τοπίο το μυαλό γαληνεύει.

Σου στέλνω λοιπόν το τελευταίο κομμάτι της Εργασίας.

Να’σαι καλά, όπου κι αν είσαι.

Μακρυά από το Αμστελόδαμο, στα μέρη που ο Καζαντζάκης γνώρισε το Γιώργη (Ζορμπά), με αγάπη,

Κώστας

Εργασία (ζ) – Ενιαίο Βασικό Εισόδημα (UBI) και το τέλος της Eργασίας (όπως την ξέρουμε)

Ένα από τα επιχειρήματα κατά του Ενιαίου Βασικού Εισοδήματος είναι ότι, δίνοντας δωρεάν χρήματα στους ανθρώπους, θα τους κάνει μαλθακούς και οκνηρούς.

Βέβαια, το γεγονός ότι έχουμε δημιουργήσει ένα σύστημα που δίνει δωρεάν χρήματα σε μεγάλες επιχειρήσεις με τη μορφή φοροαπαλλαγών, δημοσίων επενδύσεων, επιδοτήσεων και διατηρώντας ένα νομικό πλαίσιο που επιτρέπει το ξέπλυμα χρήματος στους φορολογικούς παραδείσους, δεν φαίνεται να τους απασχολεί το ίδιο.

Απ΄ ό,τι φαίνεται, το ότι η Apple πληρώνει 50 ευρώ για κάθε 1.000.000 κέρδους είναι απόλυτα φυσιολογικό, αλλά η εξασφάλιση ενός ελάχιστου επιπέδους ζωής και άνεσης για τον μέσο εργαζόμενο, είναι ένας εξωφρενικός παραλογισμός.

Η αλήθεια είναι ότι οι περισσότεροι άνθρωποι, αν είχαν πραγματικά την επιλογή, δεν θα προτιμούσαν μια παθητική καθημερινότητα μπροστά στη τηλεόραση, και οι λίγοι «χαραμοφάηδες” που δεν θέλουν να κάνουν απολύτως τίποτα, είναι τόσο λίγοι, που δε θα μπορούσαν ποτέ να γίνουν σοβαρό πρόβλημα για μια οργανωμένη κοινωνία.

Όπως εξηγήθηκε και σε προηγούμενα κείμενα, άλλωστε, το πραγματικό ποσοστό εργασίας που είναι ικανό να παρέχει στους ανθρώπους μια βασική άνεση και ασφάλεια, δεν είναι και τόσο σημαντικό.

Σε κάθε περίπτωση, οι εργασιομανείς, που δουλεύουν ούτως ή άλλως περισσότερο απ΄ όσο θα έπρεπε, είναι αρκετοί ώστε να ισορροπήσουν την εργασιακή χασούρα των «χαραμοφάηδων”.

Η ιδέα μιας άνευ όρων παγκόσμιας οικονομικής εξασφάλισης είναι επιτακτική και για τους δύο παρακάτω λόγους:

(α) Πρώτον, σε ότι αφορά τη σαδομαζοχιστική ιεραρχική δόμηση στο σύγχρονο εργασιακό περιβάλλον.

Οι εργασιακές σχέσεις που βασίζονται σε αυτόν το σαδομαζοχισμό, επιδεινώνουν την κατάσταση ακόμα περισσότερο, όταν οι εργαζόμενοι θεωρούν πως αυτό που κάνουν είναι τελείως άχρηστο.

Ένα μεγάλο μέρος της καθημερινής μιζέριας των ανθρώπων προέρχεται ακριβώς από αυτή τη ψυχολογική βία στην οποία επιβάλλονται και στην οποία δέχονται να επιβάλλουν τον εαυτό τους.

Σε αντίθεση με τον γνήσιο σαδoμαζοχισμό, όπου υπάρχει πάντα μια ασφαλής λέξη όταν γίνεται υπερβολικά επώδυνο το παιχνίδι, στην καθημερινότητα των ανθρώπων αυτή η λέξη δεν υπάρχει.

Δεν μπορείς να φωνάξεις “ροδάκινο” στο αφεντικό σου.

Αυτές οι σχέσεις εξουσίας, μεταξύ του εξουσιαστή αφεντικού και του εξουσιαζόμενου υπαλλήλου, βασίζονται πάνω στην δυσκολία -πολλές φορές ανικανότητα λόγω συνθηκών- του εργαζόμενου να πει “παραιτούμαι”.

Το Ενιαίο Βασικό Εισόδημα, θα εξασφαλίσει την δυνατότητα σε κάθε εργαζόμενο να πει επιτέλους “ροδάκινο” στο αφεντικό του, χωρίς την απειλή της φτώχειας για αυτόν και την οικογένειά του.

(β) Δεύτερο, και σημαντικότερο, είναι διότι οι περισσότεροι θα συνέχιζαν να δουλεύουν, αλλά λόγω του ότι το Ενιαίο Βασικό Εισόδημα θα τους εξασφάλιζε τη βασική διαβίωση και άνεση, θα επέλεγαν να κάνουν κάτι το οποίο τους ενδιαφέρει προσωπικά.

Θα μπορούσαν μάλιστα, σε περίπτωση που κάτι σταματούσε να τους ενδιαφέρει τόσο ή σε περίπτωση που έβρισκαν κάτι άλλο το οποίο να τους εμπνέει περισσότερο, να αλλάξουν εργασία.

Είμαι σίγουρος πως, αν αφήνονταν οι άνθρωποι πραγματικά ελεύθεροι να επιλέξουν τον δικό τους δρόμο, χωρίς οικονομικούς και κοινωνικούς περιορισμούς, δύσκολα θα κατέληγαν σε μια κατανομή εργασίας πιο αναποτελεσματική από αυτή που βιώνουμε σήμερα.

Είναι ένα επιχείρημα υπερ της ανθρώπινης ελευθερίας.

Στους περισσότερους από εμάς, μας αρέσει να μιλάμε αφηρημένα για την ελευθερία και για το πόσο σημαντική είναι, αλλά σπάνια καθόμαστε πραγματικά να συλλογιστούμε πώς θα φτιάχναμε έμπρακτα μια πραγματικά ελεύθερη κοινωνία.

Χρειαζόμαστε μια νέα διαλεκτική. Μια διαλεκτική που θα βασίζεται λιγότερο στη διανοητική επίλυση των προβλημάτων και περισσότερο στη ρεαλιστική υλοποίηση των αξιών.

Αυτό ισχύει και στη περίπτωση των αυθαιρεσιών του τύπου “καπιταλισμός”, “κοινωνία” ή “κυβέρνηση”.

Αυθαίρετες ιδέες τις οποίες υλοποιούμε, όμως, καθημερινά.

Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί το παράλογο σύστημα μας έρχεται τόσο φυσικά στην πράξη, αλλά, όταν η συζήτηση πάει στο να δημιουργήσουμε ένα καλύτερο σύστημα, όλοι σηκώνουν τα χέρια ψηλά και φωνάζουν “Αδύνατον!”.

Κάθε πρωί που ξυπνάμε και ζούμε τη καθημερινότητα μας, ξαναδημιουργούμε τον νεοφιλελεύθερο καπιταλισμό.

Αν μια μέρα ξυπνήσουμε και αποφασίσουμε ότι θα κάνουμε κάτι άλλο, ο καπιταλισμός θα καταρρεύσει. Θα είναι πλέον κάτι άλλο.

Μαζί δημιουργούμε τον κόσμο στον οποίο ζούμε.

Είμαι σίγουρος ότι, αν ρωτούσα τον καθένα από εμάς να φανταστεί ένα κόσμο για να ζήσουμε, κανείς δεν θα φανταζόταν έναν κόσμο σαν αυτόν που ζούμε σήμερα.

Όλοι μπορούμε να φανταστούμε ένα νέο κόσμο. Γιατί δεν μπορούμε να τον δημιουργήσουμε;

Γιατί είναι τόσο αδιανόητο το να σταματήσουμε να φτιάχνουμε αυτό το σύστημα καθημερινά;

Έστω, ρε φίλε, να σταματήσουμε να παράγουμε τόση πολύ γραφειοκρατία.

Την οποία κανένας δε γουστάρει, ούτε καν οι ίδιοι οι γραφειοκράτες!

Δεν υπάρχει κανένας καλός λόγος για να μην εφαρμοστεί το Ενιαίο Βασικό Εισόδημα για όλους.

Μόνο στη Βρετανία, οι φοροαπαλλαγές στους πλουσίους και στις μεγάλες εταιρίες ανέρχονται σε 400 δισ. λίρες, ενώ στις ΗΠΑ, οι διαφεύγοντες φόροι -μέσω των φορολογικών παραδείσων- υπολογίζονται ετησίως στα 700 δισ. δολλάρια. Από αυτά που ξέρουν, χωρίς να υπολογίζουμε ό,τι δεν γνωρίζουν.

Μάλιστα στις ΗΠΑ, ο λογιστικός έλεγχος που έγινε για πρώτη φορά στο Πεντάγωνο έδειξε μια τρύπα 21 τρισ. Ναι, τρισ.

Λεφτά υπάρχουν. Δεν είναι θέμα πόρων, είναι θέμα προτεραιοτήτων.

Δεν είναι θέμα πολιτικής, είναι θέμα ιδεών.

Πρέπει επιτέλους να ξεφύγουμε από τα στενά πλαίσια του κομματικού οπαδισμού.

Το διακύβευμα είναι πολύ μεγάλο και έχουμε ήδη αργήσει.

(Αγαπητέ Κώστα, υπάρχουν πολλά έρημα και όμορφα μέρη στην Ελλάδα. Ευτυχώς, οι περισσότεροι άνθρωποι θέλουν να πηγαίνουν διακοπές εκεί που πάνε πολλοί άνθρωποι. Βασικά, δεν κάνουν διακοπές. Μετακινούνται. Και μεταφέρουν την πόλη μαζί τους. Δεν μπορούν αλλιώς. Αυτό εξηγεί, εν μέρει, και γιατί δεν αλλάζουν το σύστημα, αφού δεν τους αρέσει. Κώστα, αντί για άλλο σχόλιο στο κείμενό σου για το βασικό εισόδημα, ένα απόσπασμα από ένα κείμενο που έγραψα πριν από 6 χρόνια, το 2012. Κι όποιος κατάλαβε, κατάλαβε:
«Με μεγάλα ισόβια επιδόματα, ο ελεύθερος χρόνος θα μετατραπεί σε αυτό που θα έπρεπε πάντα να είναι: χρόνος απολαύσεων, γνώσης και ηδονών.Ας θυμηθούμε τους Σιμπονέι, τους ιθαγενείς της Κούβας, οι οποίοι άρχισαν να αυτοκτονούν, όταν οι κατακτητές Ισπανοί τους έβαλαν να εργαστούν.Οι Σιμπονέι δεν μπορούσαν να καταλάβουν -και δικαιολογημένα- γιατί θα έπρεπε να αφήσουν την όμορφη ζωή με τα ωραία φαγητά, την ξάπλα και τον έρωτα για να δουλέψουν.Οι Σιμπονέι αυτοκτονούσαν γιατί οι Ισπανοί ήθελαν να τους μετατρέψουν σε δούλους. Σήμερα, οι άνθρωποι αυτοκτονούν επειδή δεν βρίσκουν δουλειά – δηλαδή, επειδή κανείς δεν τους θέλει για δούλους.Η εργασία είναι ένα θλιβερό κατάλοιπο της δουλοκτησίας. Μόνο οι δούλοι εργάζονταν.Το πέρασμά μας από τη ζωή πρέπει να γίνει κάτι πιο φωτεινό, πιο δημιουργικό, πιο ηδονικό από την ακούσια 40ετή φυλάκιση σε ένα γραφείο με μοναδικό όνειρο τη σύνταξη και τα γηρατειά.Άλλωστε, το έγραψα και πιο πάνω, δουλειές δεν υπάρχουν.Ας ζήσουμε λοιπόν.”
Να είσαι καλά, Κώστα. Σε ευχαριστώ και καλά μπάνια. Την αγάπη μου.)

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.