Λευτεριά στον Φλώρο

Γεια σου αγαπητέ πιτσιρίκο,
Είχες γράψει παλιότερα σε κείμενό σου ότι οι πολίτες σταμάτησαν να ασχολούνται με τα κοινά εδώ και πολλά χρόνια, με αποτέλεσμα να βρουν πεδίο ελεύθερο τα λαμόγια και οι σκατόψυχοι και τελικά να κυριαρχήσουν στην πολιτική σκηνή.

Μετά από το «μαύρο» της ΕΡΤ, ίδια άποψη είχαν εκφράσει και πολλοί άνθρωποι του πνεύματος και της τέχνης δηλώνοντας ταυτόχρονα την απέχθειά τους για την πολιτική, δείχνοντας με τον καλύτερο τρόπο το παραπάνω.

Προσωπικά, τους κατανοώ απόλυτα, το σύστημα είναι γιγαντιαίο και τρομακτικό.

Έναν ποιητή, έναν ζωγράφο, έναν συγγραφέα, έναν συνθέτη τον καταπίνει κυριολεκτικά σε δευτερόλεπτα, αν θέλει να του πάει λίγο κόντρα, όχι πολύ.

Θα καταθέσω την ιστορία ενός πολύ καλού μου φίλου.

Ο πατέρας του φίλου μου κατάγεται από ένα πολύ μικρό χωριό της Φωκίδας, ένα ορεινό χωριό μέρος ενός μεγαλύτερου δήμου πλέον.

Ως ανήσυχο πνεύμα, έχοντας μεγάλη αγάπη για τον τόπο καταγωγής του -έμενε και μένει στην Αθήνα-, αρκετά δημοφιλής και γνωστός στην περιοχή για την εντιμότητά του, αποφάσισε να θέσει υποψηφιότητα σε κάποιες εθνικές εκλογές της 10ετίας του ’90 ΑΛΛΑ ως ανεξάρτητος υποψήφιος στη Φωκίδα αν και ήταν γνωστές σε όλους οι πολιτικές του πεποιθήσεις (παραδοσιακά με τη ΝΔ).

Δεν μπορείς να φανταστείς τι ακολούθησε, έφαγε τόση λάσπη από όοοοολα τα κόμματα ανεξαρτήτως.

Και τι δεν είπαν τα κομματόσκυλα για τον ίδιο και την οικογένειά του -που ήταν στην Αθήνα-, μέχρι ότι είχε εξώγαμο στο χωριό.

Ο πατέρας του φίλου μου κατέρρευσε ψυχολογικά σε σύντομο χρονικό διάστημα και φυσικά απέσυρε άρον άρον την υποψηφιότητα.

Η απογοήτευση και η πίκρα του ήταν τόσο μεγάλη που δεν ασχολήθηκε με τα κοινά ποτέ ξανά· τώρα μάλιστα γράφει κι ένα βιβλίο–χρονικό για πολλά γεγονότα του χωριού του, ένα από αυτά έχει σχέση με την παραπάνω ιστορία.

Το σύστημα είναι τρομακτικό και γιγαντιαίο, οι μόνοι που μπορούν να επιβιώσουν στην πολιτική είναι τα λαμόγια, οι σκατόψυχοι και όσοι έχουν πουλήσει την ψυχή τους στο διάολο, και ο Γκρούεζας.

Να περνάς καλά και καλό αποκαλόκαιρο.

Adriano

Υ.Γ.1 Πριν από λίγες μέρες διάβαζα τη ζωή του Νικόλα Άσιμου. Το 1977 φυλακίστηκε για δύο μήνες, μαζί με άλλους πέντε εκδότες – συγγραφείς, με επίσημη κατηγορία: «εξέχουσες προσωπικότητες που επηρεάζουν αρνητικά το κοινωνικό σύνολο». Το 1987 οδηγήθηκε βιαίως σε ψυχοθεραπευτική κλινική και λίγο αργότερα στις φυλακές Κορυδαλλού, με την κατηγορία του βιασμού. Αποφυλακίστηκε με χρηματική εγγύηση, αλλά δεν κατάφερε να ξεπεράσει τη μεγάλη του πίκρα γι’ αυτή την αβάσιμη κατηγορία, που δεν τεκμηριώθηκε ποτέ. Η εκκρεμούσα δίκη, μαζί με τ’ άλλα προβλήματα που ήταν πολλά, συσσωρεύτηκαν μέσα του και μετά από δύο ανεπιτυχείς απόπειρες αυτοκτονίας, το Μάρτιο του 1988 βρέθηκε κρεμασμένος στο σπίτι του· δεν άντεξε ο άνθρωπος.

Υ.Γ.2 Κάποιο απόγευμα που σκεφτόμουν πώς μπορεί να διαλυθεί το «Σύστημα», μου ήρθε σαν αστραπή στο μυαλό «Να φτιάξουμε ένα σύστημα μέσα στο σύστημα», δεν ξέρω το πώς, απλά αυτό μου ήρθε. Δούρειος ίππος; Ποιος ξέρει ;

Υ.Γ.3 Λευτεριά στον Φλώρο, δεν κατάλαβα, καλύτερος είναι ο Άκης ; Να δεις που κάποια στιγμή θα αποδοθεί δικαιοσύνη και θα τους βγάλει όλους αθώους ή με αναστολή γιατί η δικαιοσύνη είναι τυφλή κατά περίπτωση, αν δίκαζε Ηριάννες θα ήταν όλοι μέσα.

(Αγαπητέ φίλε, το ανθρώπινο δυναμικό της χώρας μας είναι για τα μπάζα. Βρίζουν όλοι τους πολιτικούς αλλά δεν κοιτάνε τι γίνεται από κάτω. Λες και οι πολιτικοί φυτρώνουν. Αυτοί οι πολίτες, αυτούς τους πολιτικούς αξίζουν. Και πολύ τους είναι. Πώς να φτιάξεις σύστημα μέσα στο σύστημα; Με ποιούς θα το φτιάξουμε; Με λούμπεν, ρουφιάνους και σκατάδες; Οι άνθρωποι με αξιοπρέπεια στην Ελλάδα -αν δεν έχουν φύγει ήδη- αποφεύγουν όχι μόνο την πολιτική αλλά και τις πολλές συναναστροφές. Είναι τοξική η ελληνική κοινωνία. Και δεν έχει κανένα νόημα να κάνουμε πως δεν το έχουμε πάρει ακόμα χαμπάρι. Να είστε καλά.)

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.