Μαναράκια

Αγαπημένε μου Πιτσιρίκο, φεύγω. Πού θα βρεις καλύτερα, θα μου πεις εσύ.
Μάλλον, μιας και τα λέμε χρόνια τώρα και είμαι περισσότερο από βέβαιος πως μου έχεις κλινική καρτέλα με πλήρες ιστορικό και διάγνωση, θα μπορείς να φανταστείς πως δε με χαλάει ιδιαίτερα.

Όχι, το να πάω στη Σουηδία και στη δουλειά με χαλάει. Το να φύγω από την Ελλάδα, όμως, όχι ιδιαίτερα.

Μισή ώρα, φίλε Πιτσιρίκο, όχι περισσότερο. Μισή ώρα έχω σαν όριο για να θυμηθώ τι κωλοχανείο είναι αυτός ο τόπος.

Απορώ δηλαδή με αυτούς που χρειάζονται εθνικές τραγωδίες και φυσικές καταστροφές για να το καταλάβουν.

Παπάρια που δεν το καταλαβαίνουν, απλά κάνουν τους μ@λ@κες όσο δεν καίγεται ο δικός τους ο κωλακος.

Οπότε, ούτε εγώ απορώ αλλά έτσι για να λέμε, να μεγαλώνει το κείμενο, να απασχοληθούν οι αναγνώστες και να ρίξεις καμία βούτα παραπάνω.

Στο προηγούμενο μέιλ σου είχα γράψει μια σειρά ιστορίες.

Δεν ξέρω, βέβαια, πόσες παρέλειψα, γιατί κάποια στιγμή παίξανε και απανωτά σκηνικά υπέρτατης βλακείας οπότε τι να πρωτοθυμηθώ;

Άλλη μια ιστορία όμως θα στην γράψω και ας γίνω και αντιπαθής στο αναγνωστικό κοινό σου.

Γιατί το λες αυτό Βασίλη;

Θα σου εξηγήσω, Πιτσιρίκο μου.

Κεντρικά πρόσωπα είναι Έλληνες του εξωτερικού, νεομεταναστες, στα τριάντα τους, οπότε η πιθανότητα να είναι αναγνώστες του μπλόγκ είναι μεγάλες.

Εκτός αυτού, είναι νέοι γονείς, οπότε διευρύνεται το target group και θα με μισήσουν περισσότεροι αναγνώστες, ακόμα και ας μην έχουν φύγει ποτέ από το χωριό τους.

Ετοιμάσου λοιπόν για κύμα διαμαρτυριών και ακυρώσεων συνδρομών.

Από την άλλη πλευρά, το θετικό είναι πως εγώ πέρα από μέιλ δεν έχω, οπότε τα σκατά στα δικά σου social media θα τα στέλνουν.

Θετικό για εμένα εννοούσα.

Ας μπούμε στο ψητό της υπόθεσης:

Παραλία, ξαπλώστρα, οι πίσω σειρές όλες οι ξαπλώστρες κενές, όπως και από τα αριστερά μου.

Στα δεξιά μου δεν ποδοπατιούνται, αλλά έχει από ζευγάρια με παιδιά και εγγόνια έως σινγκλ κάθε ηλικίας και γούστου.

Δεκάδες ξαπλώστρες, όμως, πίσω και αριστερά! Άδειες.

Ζευγάρι με δύο όμορφα μικρά αγοράκια κατεβαίνει από τον δρόμο, και όπως σκέφτομαι «τι χαριτωμένα παιδιά», κάνει ο τύπος την λάθος κίνηση: αράζει στην ξαπλώστρα ακριβώς πίσω μου.

Δίκη σου είναι η παραλία, Βασίλη;

Όχι, αγαπημένε μου Πιτσιρίκο, μόνο οι ξαπλώστρες με το τραπεζάκι είναι δικές μου, για όσο τις πληρώνω.

Παιδιά δεν έχω. Αν είχα και τα πήγαινα στην παραλία όμως, ή θα τα πήγαινα στο σημείο που έχει άπλα να ξελιγωθούν στο παιχνίδι και στο τρέξιμο, ή θα τα πήγαινα κοντά σε άλλα παιδάκια να κοινωνικοποιηθούν.

Οπότε, η επιλογή να τα παρκάρεις κολλητά πίσω από ένα ζευγάρι είναι άκυρη.

Κανένα πρόβλημα μέχρι εδώ, δύο πράγματα με νανουριζουν αποτελεσματικά: ο ήχος κύματος που σκάει στην ακτή και οι φωνές των παιδιών που παίζουν.

Κύμα πολύ δεν είχε εκείνη την ημέρα, και η φωνή που ακουγόταν περισσότερο ήταν του μπαμπά.

Όχι ακουγόταν, μας γ@μησε τα αυτιά!

«Όχι αυτό μαναράκι μου, το άλλο, μαναράκι μου. Εκεί μαναράκι μου, έλα μαναράκι μου, κάτσε μαναράκι μου, σήκω μαναράκι μου, νάιν μαναράκι μου, γιά μαναράκι μου, όχι το σνελμποτ μαναρακι μου. Μην πετάς χώματα μαναράκι μου».

Γυρνάω στη φάση με τα χώματα, βλέπω τη γυναίκα μου να της έχει γυρίσει το μάτι ανάποδα γιατί τόση ώρα τα χώματα τα πέταγε πάνω της ο μπόμπιρας, αλλά ο μπαμπάς ευαισθητοποιηθηκε όταν τα χώματα ήρθαν πάνω του και όχι στον ξένο κόσμο.

Ο «μαναράκης» (καινούργιος όρος για τέτοιου τύπου γονείς, εμπνευσμένος από την φάση αυτή) συνεχίζει ακάθεκτος, με την μαλ@κία να τον δέρνει πιο βάναυσα και από λοχία των ΕΑΤ-ΕΣΑ, να εμψυχώνει τα μπομπιράκια να μας ζαλίσουν τα @ρχίδια όσο περισσότερο γίνεται.

Το σκηνικό φτάνει στο απόγειο και ετοιμάζομαι να τον προτείνω για Νόμπελ μ@λακίας, όταν κάποια στιγμή αντιλαμβάνομαι κοπάνημα στην ξαπλώστρα.

Γυρνάω και βλέπω το ένα μαναράκι να έχει μπει κάτω από την πλάτη της ξαπλώστρας μου και να χτυπάει το μέταλο με ένα πλαστικό φορτηγάκι.

Ο μαναρακης μαναρακιάζεται ασταμάτητα αλλά το πράγμα που δεν δείχνει να τον απασχολεί καθόλου μα καθόλου είναι πώς, αφού το ενα παιδί του πέταξε χώματα σε μία κοπέλα, το άλλο παίζει τύμπανα δίπλα στα αυτιά κάποιου άγνωστου.

Γυρνάω, κοιτάω, χαμπάρι ο μαναράκης. Η γυναίκα μου με κοιτάει απελπισμένη. Το παιδάκι εκεί…

Περνάω σε δράση. Όσο πιο γλυκά, ήρεμα και ευγενικά γίνεται.

-Να σου ζητήσω μια χάρη; Επειδή αυτές οι ξαπλώστρες πέφτουν απότομα πίσω μερικές φορές (αληθεύει), πάρε καλύτερα το παιδάκι από κάτω. Όχι τίποτα άλλο, είμαι εκατό κιλά (δεν αληθεύει, ενενήντα τέσσερα είμαι) και θα γίνει ζημιά αν πέσω πάνω στο μωρό.

– Ναι, ναι. Είδες μαναρ’ακι μου τι είπε ο κύριος; Θα πέσει το κάθισμα και θα σε χτυπήσει. Μαναράκι μου…

Τραβάει το παιδάκι το οποίο δεν δείχνει να καταλαβαίνει το concept της πτωτικής τάσης της ξαπλωστρας που του εξηγείται με όσα πιο πολλά μαναράκια χωράνε σε πέντε φράσεις.

Κυρίως, αυτό που δείχνει να μην καταλαβαίνει το παιδάκι είναι γιατί ξαφνικά ο πατέρας του αποφασίζει να του διακόψει κάποια ενέργεια την οποία βρίσκει διασκεδαστική.

Δεν πρέπει να συμβαίνει συχνά.

Αυτό το περιστατικό σκέφτηκα να σου το διηγηθώ γιατί περιμένοντας να απογειωθεί το αεροπλάνο, είχα από πίσω μου έναν μαναράκη, του οποίου το μωρό κλωτσούσε την πλάτη του καθίσματός μου αδιάκοπα και ευτυχώς είχε θέσεις μπροστά και μετακινήθηκα.

Με την ευκαιρία, παρατηρώ πως οι μαναράκηδες είναι πισώπλατοι τύποι και τα μαναράκια μισούν τις πλάτες των καθισμάτων, ανεξάρτητα αν βρίσκεται κανείς στο επίπεδο της θάλασσας ή σε 15.000 πόδια υψόμετρο.

Επιτίθενται δε με όλα τα διαθέσιμα μέσα και στην ανάγκη με γυμνά χέρια ή πόδια, προφανώς εκπαιδευμένα σε κάποια μαχητική τεχνική τύπου Κραβ Μαγκα για μαναράκια.

Προσωπικά, βρίσκω τους μαναράκηδες επικίνδυνους για τα παιδιά τους, καθώς δεν μεταδίδουν (επειδή οι ίδιοι δεν διαθέτουν) κανενός είδους σεβασμό για τους υπόλοιπους.

Στολίζουν, φυσικά, τη φάση με μαλ@κίες κατά της καταπίεσης των παιδιών, καθώς και της ικανότητας που διαθέτουν ακόμα και τα πολύ μικρά παιδιά να καταλαβαίνουν το λάθος από το σωστό.

Πράγμα που φυσικά δεν υφίσταται, καθώς το μέρος του εγκεφάλου που εκτελεί αυτού του είδους τις λειτουργίες παίρνει πολλά χρόνια για να ωριμάσει, αλλά και ακόμα όταν ωριμάσει τα έχουμε δει τα αποτελέσματα.

Αυτοί, βέβαια, κοντεύουν να ισχυριστούν πως τα τετράχρονά τους θα διάβαζαν Σοπενχάουερ και θα πέταγαν αεροπλάνα αν ήθελαν.

Αυτό που υποβόσκει είναι η νοοτροπία του Έλληνα, η οποία συνοψίζεται στο «λάθος είναι αυτό που ενοχλεί εμένα».

Φυσικά, το θεματάκι συνδέεται με όλη αυτή την ιστορία που γράφεται επανειλημμένα, πως δηλαδή, για να είναι ευχαριστημένα τα βλαστάρια τους, κάποιοι  τα κάνουν όλα ίσωμα αλλά αυτό γυρνά μπούμερανγκ αργά ή γρήγορα.

Τότε ψάχνουμε όλοι απεγνωσμένα να βρούμε τον υπεύθυνο, λες και δεν τον βλέπαμε τόσο καιρό, και κλαίμε για τα παιδιά.

Επίσης, αντιλαμβάνομαι πως αν ο μαναράκης ήταν γομάρι διπλάσιο από εμένα, υπήρχε μεγάλη πιθανότητα να μου είχε απαντήσει «να φροντίσεις να μην πέσει η ξαπλώστρα και μου χτυπήσει το μαναράκι γιατί θα σου γ@μήσω την μάνα, άντε σήκω και εξαφανίσου».

Τέλος πάντων, αν είσαι ο συγκεκριμένος μαναράκης ή κάποιος μαναράκης και διάβασες αυτό το κείμενο, ελπίζω να κατάλαβες πως, εκτός από εμάς, γ@μας και τα παιδιά σου και να το τσεκάρεις λίγο το θέμα, γιατί όντως οι ξαπλώστρες πέφτουν απότομα και καμία μέρα θα τα κλαις τα μαναράκια σου.

Άσε που ήταν δύο κουκλιά τα άτιμα.

Αφού έβγαλα τη χολάρα που μαζεύω κάθε φορά που επιστρέφω στην χώρα αυτή, βαθιά ανάσα και καλό μου χειμώνα.

Με αγάπη από το Μόναχο όπου προσγειώθηκα για να τους κατουρήσω το αεροδρόμιο πριν συνεχίσω για τον βορειότερο βορρά

Βασίλης

Υ.Γ. Μια μικρή διόρθωση Πιτσιρίκο μου, γιατί κάπου ανέφερες πως είμαι τόσο πλούσιος που έχω τη μισή Σουηδία. Ολόκληρη την έχω, ελπίζω μόνο να μην το ανακαλύψει η εφορία και με κυνηγάνε μέχρι την ανταρκτική. Η αλήθεια είναι πως το μυστικό βρίσκεται για εμένα σε κάποιους αρχαίους κινέζικους στίχους:
Να χρειάζεσαι λίγα
να επιθυμείς λιγότερα
να ξεχνάς τους κανόνες
να είσαι ανέμελος.

(Αγαπητέ Βασίλη, χαζός είμαι εγώ που Ιούλιο και Αύγουστο -που πλακώνουν στις παραλίες οι μαναράκηδες- φροντίζω να είμαι στην κρυψώνα μου; Δεν το κουνάω από εδώ, μέχρι να φύγουν οι μαναράκηδες με τα μανάρια τους από τα νησιά. Βέβαια, φέτος έμεινα στο νησί και τις πρώτες μέρες του Ιουλίου -για να δω μια φίλη που ήρθε από το εξωτερικό-, οπότε έζησα αυτή την αλλαγή, όπου το νησί-παράδεισος μετατρέπεται σιγά-σιγά σε κόλαση. Βασίλη, Ιούλιος και Αύγουστος σημαίνει πως οι παραλίες κατακλύζονται από Έλληναράδες με τα βλαστάρια τους. Αυτό δεν αλλάζει. Οπότε, χρειάζεται σχέδιο επιβίωσης. Βασίλη, βρίσκω πολύ ανησυχητικό το γεγονός πως αυτοί οι σημερινοί Έλληνες που βλέπω γύρω μου, αναπαράγονται. Έρχονται ακόμα μεγαλύτερες συμφορές για τον τόπο. Το πρόβλημα δεν είναι ότι δεν ενηλικιώνονται τα παιδιά αλλά ότι δεν ενηλικιώνονται οι γονείς. Κι αυτό δεν είναι ένα ελληνικό πρόβλημα μόνο. Βέβαια, σε γενικές γραμμές, τα ξένα παιδάκια δεν σου τα κάνουν μπαλόνια, σε αντίθεση με τα Ελληνόπουλα που σε τρελαίνουν. Αλλά δεν φταίνε τα παιδιά· φταίνε οι γονείς που δεν τους βάζουν όρια και που δεν τους εξηγούν πως υπάρχουν και άλλοι άνθρωποι γύρω τους. Πολύ κακό ότι οι άνθρωποι κάνουν παιδιά, χωρίς να έχουν αντιληφθεί πως το να είσαι γονιός είναι ρόλος. Μια ακόμα μάστιγα είναι όλοι αυτοί που θέλουν να είναι φίλοι με τα παιδιά τους. Δηλαδή, παίζει κάποιοι να κάνουν παιδιά επειδή δεν έχουν φίλους, οπότε θα γίνουν φίλοι με τα παιδιά τους. Με το ζόρι. Με όλη αυτή την «αγάπη» που υπάρχει μέσα στις οικογένειες, πώς θα έρθει η σύγκρουση που είναι τόσο δημιουργική και απαραίτητη; Όταν οι σχέσεις των γονιών με τα παιδιά τους είναι μέσα στην «αγάπη», στα μέλια και στα γλυκόλογα, πώς θα εξελιχτεί το παιδί; Πώς θα μάθει ότι η διαφωνία είναι χρήσιμη; Βασίλη, όταν πλακώνουν παιδάκια στην παραλία, εγώ παίρνω το κουβαδάκι μου και πάω σε άλλη παραλία. Αλλά κι εκεί με ενοχλούν. Όχι τα παιδιά. Έρχονται κάτι θεογκόμενες με τους βύζoυς έξω και κάθονται δίπλα μου, οπότε εγώ, όπως καταλαβαίνεις, αηδιάζω. Αχ Βασίλη μου, ούτε στην παραλία δεν μπορείς να βρεις λίγη ησυχία πια. Καλά κάνεις και επιστρέφεις στη Σουηδία. Περιμένω τις εντυπώσεις σου από την επιστροφή στον πολιτισμό. Αν και καλές κτηνάρες είναι και οι Σουηδοί. Να είσαι καλά, Βασίλη. Την αγάπη μου.)

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.