Τα πάντα είναι στάση ζωής

Πιτσιρίκο καλημέρα,
Άλλα είχα σκοπό να γράψω αλλά άλλα μου έρχονται στο μυαλό. Είχα μέρες να διαβάσω ειδήσεις, απλά επιγραμματικά μάθαινα τα τεκταινόμενα.

Χθες, για πρώτη φορά μετά από δέκα μέρες, είχα τον χρόνο να διαβάσω. Είδα τα κείμενα στο ιστολόγιό σου, σχόλια, και άρθρα.

Νεκροί υπάρχουν κάθε μέρα σε πολλές περιοχές του κόσμου.

Άλλοι από πολέμους, άλλοι από πείνα, άλλοι από αρρώστιες, άλλοι από φυσικές καταστροφές, σε ένα ανελέητο πόλεμο που έχει κηρύξει το ανθρώπινο είδος ενάντια στη φύση.

Διαβάζω με δέος απόψεις και ιδέες να το κάνουμε στην Ελλάδα όπως εκεί ή αλλού.

Πυρκαγιές, πλημμύρες, κατολισθήσεις, σεισμούς έχουμε σε όλο τον κόσμο.

Διαβάζω και γελάω όχι με τον πόνο των άλλων αλλά με την αφέλεια (;) με την μη σκέψη (;) όπως θέλετε πείτε το, ότι αυτά συμβαίνουν μόνο στην Ελλάδα.

Στην Ιαπωνία, πριν λίγες μέρες, είχαμε πλημμύρες και κατολισθήσεις με πάνω από διακόσιους νεκρούς, νεκρούς από τον καύσωνα, και βέβαια να μην ξεχνάμε την Φουκουσίμα, μια χώρα ευνομούμενη, μια χώρα πρότυπο για τον Έλληνα, χαρακίρι όμως δεν είδα κανέναν να κάνει.

Σουηδία πυρκαγιές, Καλιφόρνια πυρκαγιές, Γερμανία τον περασμένο χειμώνα πλημμύρες, θα μπορούσα να βάλω μια λίστα μακροσκελή από φυσικές καταστροφές που συμβαίνουν σε ευνομούμενες, με οργάνωση πολιτείες.

Οι προηγμένες χώρες -και φυσικά οι πολίτες τους- έχουν κηρύξει έναν ανελέητο πόλεμο ενάντια στη φύση.

Μέχρι τώρα, θύματα μετρούσαν οι κάτοικοι των υποανάπτυκτων κρατών.

Πρώτο θύμα ήταν οι περιοχές της υποσάχαριας Αφρικής, όπου οι καλλιεργήσιμες εκτάσεις άρχισαν να μειώνονται.

Ο μόνος που το είχε αντιληφθεί ήταν ο Καντάφι, δημιουργώντας γεωτρήσεις για ύδρευση και δημιουργία καλλιεργήσιμων εδαφών στις αρχές της δεκαετίας του 1990.

Οι μεγάλες εταιρείες είχαν άλλη άποψη, στις υποσάχαριες χώρες και γενικά στις χώρες της κεντρικής Αφρικής βρίσκονται στο υπέδαφος κρυμμένα μερικά από τα πιο πολύτιμα ορυκτά.

Αυτές οι εξορύξεις δεν μπορούν να συνδυαστούν με περιβαλλοντικές ευαισθησίες. Η καταστροφή ήρθε.

Άλλα θύματα βρίσκονται σε χώρες της Ασίας, όπου η αποψίλωση δασών για δημιουργία καλλιεργειών που θα δώσουν το πολύτιμο φοινικέλαιο, για να μπορεί ο κάθε πολιτισμένος να απολαμβάνει το σνακ του, στέλνει στο θάνατο από κατολισθήσεις πλημμύρες χιλιάδες ανθρώπους κάθε χρόνο.

Οι εκτάσεις με συνοπτικές διαδικασίες περνάνε στα χέρια μεγάλων εταιρειών μέσα σε μια νύχτα.

Η ζήτηση για ξυλεία αλλά και δημιουργίας γενετικά τροποποιημένων καλλιεργειών αποψιλώνει χιλιάδες στρέμματα δάσους στον Αμαζόνιο κάθε χρόνο.

Αν καθόμουν να περιγράψω την καταστροφή που κάνουμε, θα έπρεπε να γράφω κατεβατά ολόκληρα.

Σε αυτό που θα σταθώ είναι η νοοτροπία του κατοίκου στις αναπτυγμένες χώρες, είτε είναι στην Ευρώπη, είτε στην Αμερική, είτε στην Αυστραλία.

Διαβάζω ότι στην Ελλάδα δεν ανακυκλώνουμε, πετάμε τα σκουπίδια στα δάση στους δρόμους, γενικά όπου βρούμε, ενώ στην Ευρώπη όλα λειτουργούν ρολόϊ· εγώ θα το θέσω αλλιώς.

Στην Ευρώπη -που γενικά όλα λειτουργούν- γίνεται ανακύκλωση, έχουν οργανωμένο κράτος, και όλα όσα άλλα καλά αρέσκονται να διαφημίζουν οι Έλληνες που ζουν σε αυτές τις χώρες και οι Έλληνες που ζουν στην Ελλάδα.

Ερώτηση απλή: τα εργοστάσια που κάνουν την ανακύκλωση τα υπολείμματα που τα πάνε;

Οι λευκές και οι μαύρες συσκευές πού ανακυκλώνονται, και τα τοξικά τους πού αποθέτονται;

Φυσικά, ό,τι κάνουμε και εμείς. Τα αποθέτουν σε άλλες γειτονιές, ως εμπόρευμα.

Εδώ κάτω στην Αφρική εχει γεμίσει ο τόπος απο τέτοιες εγκαταστάσεις που δεν πληρούν καμία περιβαντολογική πρόβλεψη.

Ο υδροφόρος ορίζοντας μολύνεται, οι άνθρωποι αρρωσταίνουν, χωρίς να τους δινεται η δυνατότητα διαφυγής.

Όταν κάθεται ο κάθε πολιτισμένος στον καναπέ του και παίζει με το καινούριο του smartphone με το τηλεκοντρόλ της νέας του τηλεόρασης -γιατί τα παλιά τα έδωσε γιά ανακύκλωση, και τις παλιές μπαταρίες τις εβαλε στο ειδικό καλάθι- έκανε το καθήκον του, έχει τη συνείδησή του ήσυχη.

Μιλάμε για δικαιοσύνη, ποια δικαιοσύνη;

Τη δικαιοσύνη του αστικού κράτους.

Ο πρώτος που διατύπωσε σωστά τη σχέση νόμων, εξουσίας και δικαιοσύνης ήταν ο Προυντόν, γιατί δεν έμεινε μόνο στο ότι η ιδιοκτησία είναι κλοπή.

Προχώρησε ένα βήμα παρακάτω αποδομώντας την αίσθηση δικαίου.

Ο χρόνος απέδειξε ότι είχε δίκιο.

Η δικαιοσύνη δεν προορίζεται για τον αδύναμο αλλά μέσα από ένα πλέγμα νόμων να υποστηρίζει πάντα το δίκιο του ισχυρού.

Ακόμα και αν τα στοιχεία συνηγορούν προς τη δικαίωση του αδύναμου.

Αυτές τις μέρες μια δίκη κατα της Μονσάντο, για καρκινογενέσεις από τα φυτοφάρμακα που ποτίζει σχεδόν όλες τις καλλιέργειες και κατά συνέπεια τη διατροφική αλυσίδα, εάν κάποιος παρακολουθήσει τη διαδικασία θα καταλαβει το πώς λειτουργεί η δικαιοσυνη.

Η Μονσάντο έχει οδηγηθεί ξανά στη δικαιοσύνη από βετεράνους του πολέμου στο Βιετνάμ.

Μολύνθηκαν και αυτοί από τον πορτοκαλί παράγοντα.

Τη δίκη, μετά από αρκετά χρόνια, στην ουσία την έχασαν.

Μιλάμε για δικαιοσύνη, ποτέ η δικαιοσύνη δεν ήταν ανεξάρτητη πουθενά στον κόσμο. Δικάζει και δίκαζε πάντα με βάση το συμφέρον της εξουσιάζουσας τάξης.

Σήμερα έχει έρθει η ώρα να πληρωθεί η αλαζονεία του πολιτισμένου κόσμου.

Η φύση δεν είναι ταξική, δικάζει και αποφασίζει το ίδιο για όλους.

Οι συνέπειες θα είναι οδυνηρές.

Το να αλλάξουμε νοοτροπία εμείς όλοι που ζούμε στον αναπτυγμένο κόσμο δεν είναι εύκολο.

Κάντε μια βόλτα στη γειτονιά σας -ειδικά εσείς που κατοικείτε εκτός Ελλάδας- έξω από εστιατόρια μεγάλες αγορές τροφίμων, αλλά και στα απορρίμματα των νοικοκυριών, να δείτε πόσα τρόφιμα παίρνουν το δρόμο της καταστροφής.

Τα μισά από αυτά έφταναν να θρέψουν όλους αυτούς που πεινάνε σε όλο τον κόσμο.

Υπολογίζεται ότι το ένα τρίτο των τροφίμων καταλήγει στα σκουπίδια. Αν αυτά διατίθεντο στην Αφρική, δεν θα είχες μεταναστευτικό πρόβλημα.

Η ζωη είναι μια, δεν έχει άλλη.

Ο καθένας μας, ας κανονίσει την πορεία του.

Στη ζωή μας επιλέγουμε και προχωράμε, αν κάποιος θέλει να έρθει μαζί μας θα έρθει, αν όχι δεν έχει και σημασία.

Έμαθα στη ζωή μου ότι, αν κάποιος θέλει να πράξει, το κάνει, δεν περιμένει συλλογικότητες ούτε τον δίπλα του.

Τα πάντα είναι στάση ζωής.

Η καταναλωτική κοινωνία μας έμαθε να αποζητάμε την ευχαρίστηση σε μοναχικές πληρωμένες δραστηριότητες.

Ο άλλος δρόμος είναι δύσκολος αλλά και όμορφος, η ελευθερία και η αίσθηση της δημιουργίας είναι κάτι που δεν εξαγοράζεται.

Ο αλτρουισμός και η αλληλεγγύη δεν διαφημίζονται.

Είναι πια καιρός να αρχίσουμε να μιλάμε για τα εγκλήματα που διαπράττει σήμερα ο καπιταλισμός σε όλο τον κόσμο και να σταματήσουμε να παρελθοντολογούμε.

NIZ
Dalat,
Σήμερα κάπου την Αφρική.

Υ.Γ. Οι άνθρωποι ξεχνάνε εύκολα σε όλο τον κόσμο, είτε είναι στην Αργεντινή είτε στον Ισημερινό είτε στην Ελλάδα. Ξαναφέρνουν στην εξουσία αυτούς που τους οδήγησαν στη καταστροφή. Με τις ίδιες ξανά συνέπειες.

(Αγαπητέ φίλε, στην Ελλάδα υπάρχει υστερία όταν πεθαίνουν Έλληνες, γιατί οι ζωές των Ελλήνων έχουν μεγαλύτερη αξία από τις ζωές των άλλων ανθρώπων. Οι Έλληνες δεν είναι ούτε Ιάπωνες, ούτε Σουηδοί, ούτε Αμερικανοί. Πάντως, για τόσο έξυπνοι που είναι οι Έλληνες, είναι να απορείς για το πόσο χαζά πεθαίνουν και πόσο χαζά παίρνουν και άλλους στο λαιμό τους. Άλλον τον έβγαζαν από το σπίτι για να μην καεί και αυτός ξανάμπαινε, άλλος ανέβαζε σχόλια στο Facebook με τη φωτιά στην πόρτα του, άλλοι παγιδεύτηκαν σε μάντρες κατοικιών χωρίς οικοδομική άδεια, άλλοι πήγαιναν στα σπίτια τους αν και η Αστυνομία προσπαθούσε να τους σταματήσει -και άλλα τέτοια- ενώ όλοι μαζί είχαν χτίσει σπίτια μέσα στα πεύκα. Δεν αντέχεται τόση ευφυΐα. Αλλά τώρα ψάχνουν να βρουν ποιος φταίει που κάηκαν τόσοι άνθρωποι. Έλα ντε, ποιος φταίει; Αγαπητέ φίλε, τα έγραψες πολύ σωστά και δίκαια. Κάνω εμετό πια με την υποκρισία της “πολιτισμένης” Ευρώπης, που πριν από 80 χρόνια έκαιγε ανθρώπους ζωντανούς αλλά θυμάται μόνο τον Μότσαρτ και τον Μικελάντζελο. Μεταλλαγμένα ανθρωπάκια, βυθισμένα στην ιδιωτεία. Σε ευχαριστώ που γράφεις. Να είσαι καλά. Την αγάπη μου.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.