Ανταπόκριση απο Βραζιλία (τα τζιτζίκια προς το παρόν αγνοούνται)

Αγαπητέ πιτσιρίκο,
σου χρωστάω ενα update από τη Βραζιλία.
Πρώτο ταξίδι έτυχε ναύλος για το Νότο, λοιπόν…
Δεν έχω εντρυφήσει πολύ ακόμα στα της χώρας και της πόλης (Rio de Janeiro), αλλά έχω μερικές πρώτες παρατηρήσεις.

Από την πιο ήσυχη χώρα (Νορβηγία), βρέθηκα ξανά κάπου που έχει φασαρία. Στον δρόμο, στο γραφείο, στο μανάβικο. Οι άνθρωποι μιλάνε, γελάνε, ζούνε δυνατά!

Είναι πανέμορφα (δες τις φωτογραφίες), δεν υπάρχει τίποτα πιο ωραίο από τον ωεκανό το πρωί. Και τα βουνά που συναντούν τη θάλασσα.

Για μια μητρόπολη σαν το Ρίο, είναι καθαρά!

Αυτό δεν το περίμενα. Ούτε περιττώματα σκύλων ούτε τίποτα.

Πήγαμε σε ένα φεστιβάλ μπύρας και δεν πέταγε κανείς χαρτάκι κάτω, καθαριστές παντού και οι τουαλέτες πεντακάθαρες (πάντα κρίνω μια χώρα από το πόσο καθαρές είναι οι τουαλέτες σε δημόσια μέρη).

Επίσης, έχει παντού -όταν λέμε παντού, εννοούμε παντού- ποδηλατόδρομους και δρόμους για πεζούς.

Αυτό είναι κυρίως γιατί οι Βραζιλιάνοι -αυτοί που μπορούν δηλαδή- είναι σε βαθμό ψύχωσης εμμονικοί με την εξωτερική τους εμφάνιση και γυμνάζονται έξω συνέχεια.

Αλλά και πάλι, αν σε κάνει να σηκωθείς από τον καναπέ, γιατί όχι;

Η πρόσβαση στην παραλία και στην θαλάσσα είναι πανεύκολη! Ανοιχτά από παντού.

Μπορεί ο αυτοκινητόδρομος ή πολλοί παράλληλοι αυτοκινητόδρομοι να είναι δίπλα στη θάλασσα, αλλά έχεις πρόσβαση· αυτό είναι σχόλιο, γιατί δεν έχω θυμώσει πιο πολύ με την Αθήνα και τα προάστια από πέρσι το Πάσχα που προσπαθούσαμε ώρες να βρούμε τρόπο από την πάνω πλευρά της Λεωφόρου Ποσειδώνος να βγούμε στη θάλασσα και εκτός από τον ίδιο τον δρόμο, παντού υπήρχαν κάγκελα!!! Κάγκελα για να βγεις στη θάλασσα!

Παρατήρησα ότι στο μέρος που μένω και στην εταιρεία που εργάζομαι -και θα επιστρέψω στο θέμα της ασφάλειας- η πλειοψηφία τριγύρω μου είναι λευκοί Βραζιλιάνοι.

Άρα από αυτό καταλαβαίνω ότι δεν πρόκειται να καταλάβω τι ακριβώς συμβαίνει στη χώρα και στην πόλη…

Πολλοί λευκοί πιτσιρίκο, πάρα πολλοί!

Και, βρε παιδί μου, απορώ τόσος ήλιος τόση θάλασσα δεν βγαίνουνε λίγο να πάρουνε κανα χρωματάκι, να ξεγιελιόμαστε λιγάκι μεταξύ μας ότι είμαστε στη Λατινική Αμερική;

Είναι σαν χώρα παζλ, από τα επίθετα του καθενός καταλαβαίνεις από που είχαν έρθει οι προγονοί του… Γερμανικά, Ισπανικά, Πορτογαλικά κτλ.

Στο θέμα της ασφάλειας.

Σε περίπτωση που συμβεί το οτιδήποτε, η εταιρεία θα πρεπει να πληρώσει το τομάρι μου πολύ ακριβά στους γονείς μου.

Και αν και εμένα δεν με πειράζει αυτό, γιατί αφενός το να σε κοστολογεί κάποιος για εκατομμύρια τονώνει την αυτοπεποίθησή σου και αφετέρου οι γονείς μου δεν πρόκειται να δούνε σύνταξη της προκοπής ούτε με τάμα στην Παναγιά την πυροβολημένη, δεν θα ήθελα να περάσουν οι γονείς μου την διαδικασία αυτή· στην επιδίωξη για την ευτυχία, δεν χωράει το «θάβω το παιδί μου».

Οπότε, ακολουθώ τους κανόνες ασφαλείας της εταιρείας, που δεν είναι τίποτα σοβαρό.

Μην πας στις φαβέλες -άραγε γιατί κάποιος αισθάνεται την ανάγκη να πάει να δει τους λιγότερο τυχερους στη ζωή;-, μπορεί να σου κλέψουν το πορτοφόλι (προφανώς το χρειάζονται περισσότερο από εμένα), αν κάποιος σε απειλήσει για να του δώσεις κινητό κτλ δωσε το (δηλαδή πρώτα με κοστολογείτε μερικά εκατομμύρια και μετά διευκρινίζετε ότι αξίζω περισσότερο από ένα κινητό…).

Αλλά δεν είναι αυτό το θέμα μου, το θέμα μου είναι ότι η Βραζιλιάνα υπεύθυνη ασφαλείας της εταιρείας θεωρεί ότι ο λόγος που υπάρχει αυτή η εγκληματικότητα, στην οποία οι κύριοι εγκληματίες είναι έφηβοι και παιδιά, είναι ένας νόμος που διαγράφει ότι ιστορικό έχεις στην αστυνομία όταν γίνεις 18.

Η πρώτη μου αντίδραση, όταν μου το είπε, ήταν τι εξαιρετικός νόμος!

Αλλά, ευτυχώς, πριν μιλήσω, με πληροφόρησε ότι είναι το αντίθετο…

Εκεί ήθελα να την ρωτήσω αν πραγματικά θεωρεί το νόμο υπεύθυνο για την εγκληματικότητα και όχι το γεγονός ότι αυτά τα εκατομμύρια άνθρωποι είναι αποκλεισμένα από την κοινωνία, και προφανώς οι έμποροι όπλων και ναρκωτικών θα το εκμεταλλευτούν, αλλά κρατήθηκα. Ίσως στην επόμενη συζήτηση μαζί της.

Ναι, πιτσιρίκο, οι καταραμένοι αυτού του κόσμου κάποια στιγμή θα μας φάνε ζωντανούς, κι εμένα μαζί· και πρέπει να το κάνουν, δεν γίνεται να μην το κάνουνε.

Ειδικά, εδώ στο Ρίο, που είναι όλες οι φαβέλες τριγύρω από την πόλη και την κυκλώνουν, η αίσθηση είναι σαν να σε κυκλώνουν για να σε φάνε!

Ξέρεις αυτή είναι και η μεγαλύτερη αντιφασή μου στη ζωή.

Διάλεξα το επάγγελμα που θέλω να κάνω, και το κάνω με ευχαρίστηση.

Ταξιδεύω στον κόσμο. Ειλικρινά, δεν έχω τίποτα να θέλω παραπάνω.

Είμαι κατά της ατομικής ιδιοκτησίας και της συσσώρευσης προσωπικού πλούτου, οπότε σχεδόν πάντα είμαι 100% ευχαριστημένη με ό,τι έχω.

Αλλά συνεχώς, μα συνεχώς, σκέφτομαι ότι η πιθανότητα να γεννηθώ εκεί που γεννήθηκα, είναι απειροελάχιστη.

Και το ποσοστό του να γεννηθείς στις φαβέλες είναι το ίδιο ποσοστό με το να γεννηθείς στην Αθήνα, να σπουδάσεις γεωλόγος και να γυρίζεις τον κόσμο.

Και σκέφτομαι ότι θα έπρεπε να κάνω κάτι άλλο με την τύχη που με βρήκε.

Πάντα πίστευα ότι είναι χρέος μου να αλλάξω αυτόν τον κόσμο· και το προσπάθησα, ή άρχισα να το προσπαθώ, αλλά μετά άρχισαν τα γνωστά και κάπως μου ήρθε!

Εδώ δεν μπορείς ν’ αλλάξεις αυτούς που υποτίθεται είναι της ίδιας ιδεολογίας αλλά δέχεσαι και επίθεση και θα αλλάξεις τον κόσμο;

Και τους έστειλα όλους στον διάολο.

Αλλά πάντα σκέφτομαι, κάποιος δεν πρέπει να ταρακουνήσει όλους αυτούς που εκμεταλλευόμαστε για να μας φάνε ζωντανούς;

Υ.Γ. Θα τα βρω τα τζιτζίκια και θα τα στείλω, εδώ είναι πάντα καλοκαίρι!

Μ. Από Βραζιλία

(Αγαπητή φίλη, κατ’ αρχάς σας ευχαριστώ για το κείμενο. Το μπλογκ εξαπλώνεται σε όλο τον κόσμο. Οι Βραζιλιάνοι είναι από τους πιο ανοιχτούς λαούς στον κόσμο. Και χαμογελάνε. Δεν είναι λαός για πόλεμο. Είναι λαός για χορό και τραγούδι. Και μπάλα. Που είναι σαν χορός. Μπορείτε εσείς να οργανώσετε τους φτωχούς στην Βραζιλία, ώστε το πέρασμά σας από εκεί να σας μείνει -και να τους μείνει- αξέχαστο. Θα σας κάνουν αγία. Περιμένω και φωτογραφία με βραζιλιάνικα τζιτζίκια. Να περνάτε όμορφα. Και να μου γράφετε. Την αγάπη μου.)

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.