Ανταπόκριση από το νησί του Ιπποκράτη

Πιτσιρίκο,
Σήμερα έκανε ζέστη, είχε ένα ήλιο βασιλιά, όπως λες κι εσύ, και αέρα 6 Μποφόρ. Και επειδή ήταν νοτιάς, η θάλασσα ήταν κυματώδης, ενώ, αντίθετα, στην παραλία, η άμμος έμενε στη θέση της.

Είχε φάει και τα απαιτούμενα μπουγέλα της από κάποια κύματα που σηκώνονταν ψηλά, ως και ενάμιση μέτρο σε μερικά σημεία, και έσκαγαν με πάταγο όπου βρίσκανε (άμμο, ομπρέλες, τσιμέντο, στην πετσέτα μου).

Δηλαδή, τέλεια.

Μετά από ένα πρωινό παρέα με αγαπημένα μου πρόσωπα και φίλους που δεν βλέπω συχνά, το μεσημέρι πήρα τον παραλιακό δρόμο και περπάτησα 1 χιλιόμετρο από την μαρίνα μέχρι την παραλία που κολυμπάω.

Την προτιμώ γιατί, όταν έχει βοριά, είναι απάνεμα. Όχι σήμερα, όμως.

Δεν ήθελα και πολύ. Έβαλα τα γυαλάκια μου και βούτηξα αμέσως προς τα κύματα.

Κολύμπησα για μισή ώρα σε ελεύθερο και πρόσθιο στυλ και το έπαιζα ναυαγός.

Δεν ήθελε και πολύ, αφού λίγα μόνο μέτρα από την άμμο τα κύματα έρχονταν πάνω σου γρήγορα και με δύναμη.

Επειδή είμαι και κάποιας ηλικίας κωλόγερος, περιορίστηκα σε κάποιο μέσο βάθος, ώστε να μην πνιγώ άδοξα και δεν στείλω την ανταπόκριση.

Μερικά κύματα ήταν μεγάλα και πέρναγαν φτυαριές άμμο και χαλίκι από την πλάτη μου, καθώς κολυμπούσα.

Κάποια κύματα με σήκωναν ψηλά για να μ’ αφήσουν να πέσω ξανά στο νερό.

Άλλα μ’ έβγαζαν εκτός ισορροπίας, ενώ ένα-δυο μου έριξαν καλά μπουγέλα στα μούτρα.

Κολύμπησα για μισή ώρα παράλληλα προς τα κύματα, κάθετα προς τα κύματα, κυνήγησα το σερφ, τσαμπουκαλεύτηκα με τα προβατάκια, και στο τέλος έκατσα στην άμμο εκεί που σκάει ο αφρός των κυμάτων.

o ilios basilias

Βγήκα ζαλισμένος αλλά με ένα χαμόγελο στα χείλη.

Ένας μεσήλικας Εγγλέζος ήρθε και με ρώτησε πόσο διασκεδαστικά ήταν. Είχε αράξει και με έκανε χάζι ενώ κολύμπαγα.

Τότε συνειδητοποίησα γιατί ήμουν χαρούμενος.

Σαν παιδί στο μέρος αυτό είχα παίξει άπειρες φορές με τα κύματα μαζί με τους φίλους μου.

Τις μέρες που είχε καιρό, όλες και όλοι μαζί στεκόμασταν μπροστά στη θάλασσα ανέμελοι και πηδάγαμε, κολυμπάγαμε, παλεύαμε με τα κύματα ενώ αυτά μας φέρνανε τούμπες, και πίναμε άφθονα καντάρια θαλασσινού νερού.

Στο τέλος, όλα τα παιδιά ήταν αποκαμωμένα, αλλά γεμάτα χαρά.

Και σήμερα, όντως κωλόγερος, η ίδια θάλασσα με υποδέχτηκε με ανοιχτές τις αγκάλες για να αναμετρηθεί μαζί μου και να μου χαρίσει κάποιες στιγμές παιχνιδιού και ξεγνοιασιάς.

Έκατσα στην παραλία ένα τετράωρο και ρούφαγα τον ήλιο, άκουγα την αντάρα του νότιου ανέμου και το επαναλαμβανόμενο φσσσ-μπουοουμ-χσσς των κυμάτων.

Τράβηξα πολλά βίντεο και φυσικά ξαναμπήκα.

Αυτός ο τόπος, κυρίως η θάλασσα, ο ορίζοντας, η άμμος, ο ήλιος το πρωί, και η σελήνη και τα αστέρια το βράδυ, αλλά και ένα αίσθημα ασφάλειας και ηρεμίας που απέπνεε και αποπνέει ακόμη, είναι σίγουρα από τα καλύτερα συστατικά στοιχεία διαπαιδαγώγησης που πήρα μικρός.

Και τα πήρα απλόχερα γιατί το μέρος τα έδινε ελεύθερα και ίδια προς όλους, ακόμα και σ’ αυτούς που το κακοποιούσαν ηθελημένα ή άθελά τους.

Τα χρόνια πέρασαν, οι θνητοί κακοποιήσαμε το μέρος συστηματικά για χάρη της τουριστικής ανάπτυξης του ‘80, ‘90 και ‘00, αυτό ανταποκρίθηκε όσο μπορούσε, ενώ στη συνέχεια παρήκμασε και οι θνητοί μείναμε πάλι στον άσσο.

Τώρα στέκει παρηκμασμένο να υποδέχεται καραβιές τουρίστες κάθε καλοκαίρι που μένουν όμως κυρίως στα ολ-ινκλούσιβ (all-inclusive) ξενοδοχεία που ξεφύτρωσαν σαν μανιτάρια από το 2000 και μετά κατά μήκος της αμμουδερής ακτογραμμής του νησιού.

Εγώ απαρνήθηκα αυτό το μέρος το ‘00.

Θυμάμαι πως κάποτε που έφευγα με το πλοίο για Πειραιά, ξενερωμένος από την νεοελληνική κατάντια του νησιού, πέταξα μια μαύρη πέτρα πίσω μου.

Ίσως, για αυτό να έκανα 9 χρόνια να επιστρέψω.

Αλλά η ζωή είναι απρόβλεπτη και έτσι βρίσκομαι πάλι εδώ. Το μέρος είναι πια εμφανώς ταλαιπωρημένο (το ίδιο και οι θνητοί) αλλά μοιράζει ακόμα τις λιγοστές ομορφιές και χάρες του με μια φυσική γενναιοδωρία.

Είπες στην εκπομπή σου σήμερα πως ανήκουμε στους προνομιούχους κι είσαι σωστός.

Ο λευκός δυτικός άνθρωπος είναι σίγουρα ο πιο προνομιούχος του πλανήτη.

Αλλά και πιο συγκεκριμένα, οι περισσότεροι Έλληνες που γεννήθηκαν λίγο πριν και μέσα στην χούντα και μεγάλωσαν στην μεταπολίτευση ήταν σίγουρα πιο προνομιούχοι από τους προγόνους τους (τουλάχιστον μέχρι τις μέρες μας όπως ξέρουμε όλοι).

Αν θέλουμε να λεγόμαστε άνθρωποι, ας προσπαθούμε τουλάχιστον να μοιράζουμε τις χαρίσματά μας, τα ταλέντα μας, και τα προνόμια που μας έδωσε η ζωή με γενναιοδωρία προς όλους τους ανθρώπους.

Ακόμα κι αυτούς που δεν έτυχαν να είναι προνομιούχοι, τους πρόσφυγες, τους οροθετικούς, τους γκέι, τα πρεζάκια, τους αποκλεισμένους.

Ακόμα και προς τους φασίστες και τους νοικοκυραίους, αν θέλουν να κάτσουν στα αβγά τους.

Ίσως έτσι να μπορέσουμε να τους ανοίξουμε λίγο τη ματιά –κι όχι το κεφάλι, χα χα– και τους δώσουμε να καταλάβουν πως το μεγάλο αυτό δώρο της ζωής είναι για όλη την Ανθρωπότητα.

Χαιρετισμούς,

μπάρμπα γιώργος

Υ.Γ.1 Δεν είναι πως δεν καταλαβαίνουμε ότι ο τουρισμός –η μεγαλύτερη εθνική μας πια βιομηχανία, όπως όλες οι κυβερνήσεις και τα παπαγαλάκια τους μας διαβεβαιώνουν– υπερδιπλασιάστηκε αλλά εμείς φτωχαίνουμε συνεχώς. Δυστυχώς, βουλιάζουμε μέσα στην αδιαφορία όλο και περισσότερο και ξεσπάμε στον κάθε αδύναμο Ζακ. Τα τελευταία γεγονότα το μαρτυρούν. Αυτό δεν πρέπει να το αφήσουμε. Είναι βούτυρο στο ψωμί των οικονομικά ισχυρών και αυτό καλλιεργούν. Η βία της αδιαφορίας δεν θα περάσει και δυστυχώς δεν περισσεύουμε.

Υ.Γ.2 Συγχαρητήρια για τα 130 μπάνια. Να τα κάνεις 150, 160, ή και περισσότερα. Να παίρνεις πάντα μαγιό. Εδώ κοτζάμ λάπτοπ κουβαλάς. Ποτέ δεν ξέρεις. Αγόρασε κολυμβητικό (χα χα).

Υ.Γ.3 Τον Μάιο κρατούσες καλά τα πόστα, όταν έλειπα εγώ. Οι Τούρκοι δεν ήρθαν γιατί -στο μεσοδιάστημα που ήσουν στα νησιά- κάτι φιλαράκια τους αποφάσισαν να τους στείλουν ένα οικονομικό κυκλώνα. Αυτοί δεν φυσάνε πολύ, και, γενικά, δεν κάνουν πολύ θόρυβο, εκτός όταν σκάσουν.

(Αγαπητέ φίλε, είμαστε τρεις τουλάχιστον στο μπλογκ που κολυμπάμε ακόμα: ο Βαγγέλης, εσείς κι εγώ. Κι εγώ έκανα ένα πολύ ωραίο μπάνιο σήμερα. Κι έστελνα φωτογραφίες στους φίλους στην Αθήνα, όπου την ίδια ώρα είχε καταιγίδα. Αν αυτό ήταν ο κυκλώνας, δεν με εντυπωσίασε. Τελικά, κατάλαβα πως κυκλώνας είναι να κάνει η θάλασσα κύματα, όπως αυτά που κάνει όταν περνάει ένα μεγάλο πλοίο και αφήνει απόνερα. Η θάλασσα δέχεται τους πάντες στην αγκαλιά της χωρίς διακρίσεις. Και μπορεί να κατηγορούν όλοι την θάλασσα για τραγωδίες αλλά αυτός που ευθύνεται είναι ο άνεμος. Να είστε καλά. Την αγάπη μου.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.